butterlies-r-free

"Hoca" olmanın dayanılmaz hafifliği

2012-02-02T15:24:00.000+02:00

Tarih 10 Ekim 2011. 50d'den okuldan atılma, 33'e geçebilme, kafa sayısından kadro kısıtlamaları derken öğretim görevlisi olarak atandım(k). Tarih 23 Ocak 2012. İlk kez "hocalık" şifremi aldım, ve adımı ilk kez ders programında gördüm. Heyecan, bir ağlaklık hissi, gene heyecan. İşte iki kuruşa çalışmanın verdiği sıkıntıyı hafızalardan silen bu his. Tarih 2 Şubat 2012. Bavul dolusu kitap, makale. Onlarca haftalık ders hazırlığı. Yetebilecek miyim diye sorgulamalar, daha çok daha çok bilmeliyim diye ıkınmalar.. İşte bu "hoca" olmanın dayanılmaz hafifliği..

Anneannem öldü

2011-12-19T10:14:00.001+02:00

Altı ay geçmiş aşağıdaki mesajın üzerinden. Gene bir Pazar sabahı, bu sefer 11 Aralık 2011 saat 14.00 suları.. Anneannemi kaybettim. Dünyalar güzeli anneannemi.. Atom karınca derdim. Koşturur dururdu. Karnın mı acıktı, dakikalar için dünyanın en güzel yemeklerini yapardı. Canın mı sıkıldı, en kısa zamanda seni rahatlatırdı. Nazar mı deydi, bir üfler-bir tükürür hiçbişeyciin kalmazdı. Bir "yavrum" derdi, herşeyi unuttururdu. Geceleri rahat çalışayım diye parmak uçlarında yürürdü. Futbol maçlarında dayılarımdan fazl heyecanlanırdı. Mis gibi kokardı, yumuşacık elleri vardı. İlkokul mezunuydu, ama dünyanın en bilge en zeki insanlarındandı. "Bak hele" diye cümleye başlar, sizi dakikalarca güldürecek esprileri yapardı. Sonra bir anda herşey sustu. Bana son kez "güzel kızım" dedi. Ama sonra baktı, tanımadı, konuşmadı, yemedi, ve nefes almadı...

Gene bir Pazar sabahı için babam yazdı:

http://ayakizim.blogspot.com/2011/12/anne.html

Anneannem, kadının doğru yaşını bulmak için yaptığı doğumları saymak gerekir derdi. Ona göre, her doğum kadını 5 yıl ihtiyarlatırdı. 6 çocuğu vardı. 6 çocuk 30 yıl ederdi. Onun yüzüne bakıp hesabın doğru olduğunu düşünürdüm. O hep yaşlı bir kadındı. İlk gördüğümde ne ise ölmeden önce de aynıydı. Hep anneanneydi. Yaşlı, köşesinde oturup dua eden, beni gördükçe torbasından ilaçlarını çıkarıp tek tek anlatan "anneanne"... Onun karşısında bacak bacak üstüne atılmaz, o dua etmeden yemeğe başlanmazdı. O kural koyucuydu, annelerimizin bile annesiydi. Anneannelik diye bir kalıp olsa, tam ona uyardı. Hani bazı zeka testlerinde çocukların önüne üç boyutlu cisimler konur ve önlerindeki aynı şekilde oyulmuş boşluklara sokmaları beklenir. Küp her zaman kare şeklindeki boşluğa girer. İşte anneannelik anneanneme böyle köşeli-kenarlı bir kalıp gibi uyardı.

Bazı kadınlar ise her zaman annedir. Anne olmak için doğmuş, anne olmak için yaşamışlardır. İlk fırsatta da anne olurlar. Annelik onlara, onlar anneliğe kalıp gibi uyar. Köşeleri, kenarları yoktur. İlle de bir şekil tanımlamak gerekse, yuvarlak bir küre veya en fazla oval bir şekil uyar onlara. Bütün anneler böyledir anlamına söylemiyorum. O, böyle bir anneydi...

Onu ilk defa Bakırköy'de, çarşı tarafından gelip Zuhurat Baba'ya doğru giderken görmüştüm. Yıllar önceydi. Onlar Bakırköy'de oturdukları için oradaydılar. Bense onların Bakırköy'de olduklarını bildiğim için... "Onların" dediğim, aslında "onun" olacak, "o" da Jale! Jale'yle birlikte çarşıdan dönüyorlardı. Yanındaki annesi herhalde dedim. Ellerinde fileler eve dönüyorlardı. Annesi olamayacak kadar ufaktı, ama belli ki annesiydi. Bazı kadınların "anne" olduğu uzaktan bile bellidir.

Sonra yıllar göz açıp kapayıncaya kadar geçti. Doktor olduk, evlendik, Jale'nin yaşına 10 ekledik. Bir kaç "10" da kendiliğinden geldi, üstüne eklendi, kaldı. "Çocuklar büyüdü" derken, büyüyen önceleri boylarıydı, sonra baktık ki yaşları da büyümüş. Kendi derdimize düştük. Okul, hastane, iş, yol, trafik, nöbet, hastane, gene hastane derken zamanı unuttuk. Zaman bir yerde durmuş, bizi bekliyor sandık. Bizim "İŞ"lerimiz bitecek, bir yerden, hiçbir şey olmamış gibi devam edeceğiz zannettik. Öyle olmadı. Ne işler bitti, ne de zaman bizi bekledi. Hayatımızda neler için erken, neler için geç olduğunu hiç bilemedik. Ya da bilmezden geldik. İlk molayı aldığımızda etrafın ne kadar değiştiğini farkettik. Büyüyen sadece çocuklardı. Bizimkisi yaşlanmaktı. Televizyon, masa, iskemleler gibi vücutlarımız da yaşlanmış, önceden tanımadığımız sesler çıkarmaya başlamıştı. Önceden tanımadıklarımız sadece eklemlerimizin kıtırtıları, sırt ağrılarımız değildi. Hayatımıza yeni katılanlar da vardı. Tansiyon indi-çıktı sohbetleri, şeker şeritleri, belimizdeki yeni kıvrımlar ve alt bezleri...

Alt bezleriyle Kırım kadınlarının hayatımıza girmesi eş zamanlı oldu. Biri ötekinden daha önce olabilir, ama önemli değil. Önemli olan hayatımıza giren bu bez parçalarıyla birlikte bazı şeylerin yok olmaya başlamasıydı. Önce karşılıklı sohbetler bitti. Akıl uçuşmaları, hafıza sorunları başladı. Kimin kim olduğunu unuttu. Hatırlatmaya çalışmak beyhudeydi. Altı bezlenen kadın, kendi kendine yemek yiyemeyen bu kadın ben değilim, der gibi içine kapandı. Devamlı yürüyordu. Oturtmak, ya da yatırmak mümkün değildi. Aylarca yürüdü. Sonra aniden vazgeçti, durdu. Artık yatmak zamanıydı. Neden yürüdüğünü hiç bilemedik, neden durduğunu da...

Yataktan hiç kalkmadığı, etrafla da ilgisinin pek kalmadığı günlerden birinde, bir gece rüyamda onu gördüm. Üzerinde beyaz gömlek, altında kırmızı puantiyeli beyaz, veya beyaz puantiyeli kırmızı bir etek vardı. Yanında bir kadınla birlikte merdivenden iniyordu. Ben aşağıdaki kapıdan eve girmiş yukarı çıkıyordum. Elinde defter veya kitap gibi bir şey vardı. İşaret parmağıyla birşeyler gösteriyor, "işte buradan gideceğiz, yolu biliyorum" diyordu. Yanından geçerken durdu, bana baktı. Eli hala kitabın üzerindeydi. Göz göze geldik, beni tanımadı. Tanısaydı, benim hiç "anne" diyemediğim kadar dolu dolu; "yavrum" derdi, "Yavrum, sen gir içeri, biz gidiyoruz. Senin için nohutlu pilav yaptım" Tanımadı. Ben onu tanıdım. Saçları son gördüğümden daha beyazdı. Başörtüsü yoktu. Onlar uzaklaşırken ben eve girdim. Boştu. Her girdiğim odada birisi var gibi hissediyor, fakat kimseyi göremiyordum. Eşyalar ve tanıdığım kokulardan başka bir şey kalmamıştı.

Kemet ülkesinin adalet ve düzen tanrısı Ma'at, kafasında devekuşu tüyü taşırmış. Bu tüy iyiliği, hakikati ve doğruluğu temsil edermiş. Osiris'in mahkemesinde, terazinin bir kefesine ölen kişinin yüreği, diğer kefesine Ma'at'ın tüylerinden biri konur, tartılırmış. Rivayet o ki; yürek tüy kadar hafifse, sahibi ölümsüz yaşama hak kazanırmış. Ma'at denildiği kadar adaletliyse eğer, bu sefer tüy harcamamıştır sanırım. Şöyle bir bakıp, sen geç demiştir. Nesini tartsın? Karşısındaki ufacık kadının yüreği bedeninden büyük, fakat en hafif tüyden daha hafifti...

5 Haziran 2011 Babaannem öldü...

2011-08-12T18:57:00.001+03:00

5 Haziran 2011..
Öğlen 12-12.30 civarıydı..
Babaannem öldü..
Kaldı geriye dört küçük günay..

Babamın yazısını paylaşmak istedim: http://ayakizim.blogspot.com/2011_06_01_archive.html

ANNEM

Gezmeyi çok severdi, bir yerlere gitmeyi...

Adalara gideceğiz desek, önce o hazır olurdu. Gezmeyi severdi, nasıl gideceğini hiç düşünmeden gitmek isterdi. Bıraksalar kalkıp giyinir, süslenir, herkesten önce yola çıkardı.

İnatçıydı. "Döndüğünde sana ihtiyacım kalmayacak!" derdi Nezire'ye. Nezire onun son dört yılında hergün başında olan bakıcısıydı.
- Yürüyeceğim ve seni kovacağım.

Geçirdiği felç olayından sonra, 44 yıldır bekliyordu yürümeyi. Yıllardır evinde tek başına yaşıyordu, bir o, bir de bakıcı kadınlar. Çoğu Kırım'lıydı. En fazla bir sene dayanıyordu bu kadınlara. Ona sormadan iş çeviriyorlardı. Kadınlar dayanmak zorundaydı, ama o değildi. İyileşecek, çatır çatır yürüyecek ve tüm kadınları kovacaktı (erkekler kalabilir!). Kadın dediğim, bakıcı kadınları. Yoksa Safinaz kalabilirdi. Son zamanlarda Jale de kalabilecekler arasına girmişti. Bu kadınlar onu zorla yıkıyor, yıkanırken de gelip orasına burasına vuruyorlardı. Saçını da onlar kesmişti. Kalkacak ve hepsini kovacaktı. Yapmak istedi mi yapar, gitmek istedi mi giderdi. Hani, Osmanlı kadını denen cinsten...

Bu sefer de öyle gitti. Günlerden pazardı. O gün gideceğini o da bilmiyordu biz de. Nezire'den salı günü için mantı pişirmesini istemişti. Yıllardır salı akşamları annemin evinde toplanır, birlikte yemek yerdik. Son zamanlardaki favorisi pizza partileriydi.
- Eşref, sen pizzaları al, ben parasını veririm. Tolga da gelsin.

Eşref'in oğlu Tolga diğer favorisiydi. Diğer demekten amacım, benden sonra geldiğini anlatabilmek için. Yattığı yerden, sol tarafta olan odaları Tolga'ya vermişti! Halbuki sol tarafta sadece tek bir oda vardı. Son zamanlarda, gençliğinde hiç olmadığı kadar cömertti!
- Bu odalar senin, derdi Tolga'ya.

Demek ki o salı akşamı mantı yenecekti.
- Mantı sert olmasın, dedi. Mantıyı onun yaptığı gibi değil, kendi istediği gibi yapmasını istedi.

Bu evde herşey onun istediği gibi olmalıydı. Ocak onun istediği kadar açılmalı, biberler onun istediği boyda olmalı, onun istediği bardaklarla çay içilmeliydi. Çayı ya İlhan, ya da Yalçın demlemeliydi. Gönül çay demleyemezdi. Zaten iki bardağı da o kırmıştı. Ama altını en iyi o temizliyordu. Ondan vazgeçemezdi. Bir de İlhan'dan. Parmaklarıyla saydı, iki gün sonra üç aylığını getirecekti. İlhan nerede? Son görüşünde ona, baş ve işaret parmağını birbirine sürterek, para işareti yapmıştı.
- Ona kaç kere "hepsini birden getir" dedim, dedi.

Yoksa getirmiş miydi? Aklı karıştı. Yanındaki torbaya baktı, bulamadı. Ceplerini karıştırdı, gene bulamadı. Ne aradığını unutmuş, sadece karıştırıyordu. Cepleri de aklı kadar karışıktı. Televizyonunun önünden geçen kara adamlar karıştırmıştı aklını... İlhan; ayetül kürsi oku, giderler demişti. Ayetül kürsi okudu, kara adamlar gittiler. Süslenmek istedi. En güzel kolyesini, mavi taşlı yüzüğünü taktı. Maviyi severdi. Mavi saatine baktı. Sadece bakmış olmak için baktı. Çalışıp çalışmadığını anlamadı. Mavi saat hep elinin altında dururdu. Bir randevusu varmış da geç kalacakmış gibi, devamlı saate bakardı, bir de takvime.

Yatakta doğruldu ve
- sen bir yere gitme, dedi Nezire'ye. Kovmaktan epeydir vazgeçmişti.
Sırtı ağrıyordu. Nezire'den onu oturtmasını istedi.
- İlhan beye haber vereyim mi? diye sordu Nezire.
- Hayır verme.
- Yatırayım mı?
- Yatır, dedi. Zaten yatıyordu. Son bir yıldır hemen hiç kalkmamıştı. Gene de yatmak istedi, yorgundu. Yatmak istedi, yatmak ve rahatlamak...

Annemin ki yatıp da gitmek gibi bir şey oldu. Nezire telefon ettiğinde gittiğini anladım. Bastonu kapının kenarında duruyordu. Belli ki almadan gitmişti. Yıllar boyu hep yürüyeceğini söyledi. Yürüyüp gidecekti. Kararlıydı. Yapamayacağını zannediyordum, onu da yaptı. Biz koluna girmedik, hiç bir yerinden tutmadık. Tutamadık. İnat etti, kendi başına, bastonunu bile almadan kalktı ve gitti.

Akşamları annemin ondan daha önce yatmasını istermiş babam. Yatağı ısıtsın diye. Annem de gider, babamdan önce yatağa girermiş. Bu sefer tam tersi oldu. Önce babam gitti yatmaya, sonra annem.

Mukadder Günay, 1924 (Tikveş) - 2011

Doktor oldum!!

2011-02-16T17:25:00.000+02:00

mısır: tanrıların evi orion'da

2010-11-30T15:55:00.007+02:00

Photographs by Zeynep Gunay

oktapodi

2010-11-30T15:53:00.000+02:00

skhizein

2010-11-30T15:51:00.000+02:00

Seviyor - Sevmiyor

2010-09-05T19:55:00.004+03:00

gel şehir git şehir / come city go city

2010-04-22T21:28:00.002+03:00

Doktora mı? Aynen böyle işte: Gel Şehir Git Şehir:

İllustrasyon: Evrim Kavçar

Atatürk Öldü, Biliyor musun?

2009-11-10T14:57:00.003+02:00

Atatürk öldü,
biliyor musun?

on kasımlarda ayrı bir umutla doluyorum..

ne eşsiz bir ülke.. ne eşsiz bir adam.. ne eşsiz bir halk..

saat dokuzu beş geçe tam o anda tüm yurtta benim gibi birilerinin de sadece bir tek şeyi düşündüğünü hissetmek.. sokakları çınlatan o tüyleri ürperten siren sesiyle uyanın demek.. tek vücut olmak.. tek akıl olmak..

hiçbir zorlama olmadan, yasa/yönetmelik olmadan insanların sadece kendi vicdanları ile gökyüzüne bakarak saygı duruşunda bulunduğunu görmek.. çöpçüsünden tır şoförüne, öğrencisinden öğretmenine, iş adamından sahilde spor yapan kadınına..

eleştiriyorlar hala duvarlarımızda asılı atatürk portlerini veya bahçeleri süsleyen büstleri.. bizim ne büste ne porteye ihtiyacımız var.. biz her on kasımda saat dokuzu beş geçe kendi büstümüzün önünde saygıyla eğiliyoruz.. umut doluyoruz.. yalnız olmadığımızı bir kez daha hissediyoruz.. her on kasımda saat dokuzu beş geçe insanlarımı görünce sokaklarda sessiz gözleri gökyüzünde ülkemin hiçbir zaman karanlığa teslim olmayacağını bir kez daha anlıyorum..

on kasımlarda ayrı bir umutla doluyorum..

Mutlaka bak:
http://video.milliyet.com.tr/Ataturk-oldu-biliyor-musun_1_32755.htm?auto=1

The Shine: David Helfgott

2009-09-15T20:59:00.004+03:00

It was the year of 1996. I met one of the most extraordinary figures of life: David Helfgott.. And his Rachmaninoff and his "shine" (by Scott Hicks). I still keep one of the writings on this movie and on this great man: Ahmet Altan's "Third Piano Concerto". This article affected all my life as the movie itself. Everytime i touch to my piano, i still remember "that" feeling.. And yesterday, i went to the concert of David. It felt like the next scene of the movie. He was shining and we were full of hope.

"Vazgeçemeyeceğim kadar kıymetli değil benim hayatım, ben şanslı olanlardanım, hayatımdan daha kıymetli bir şeylerim var benim, öyle altı imzalı boş mukaveleler taşımıyorum koynumda, hayatım karşılığında anlaşmalar yapmıyorum.

Çıplak ayaklarının altında keskin pürtüklükayalıkları, her seferinde 'belki de bu son'diyerek hissedip kendini bir uçurumdan aşağıya, bir avuç gözüken denize bırakan Amazonlar'ın o yabani çocukları gibi korkudan ürpererek bırakırım kendimi uçurumlara.

Siz bir sonsuza doğru düşmeyi bilmiyorsunuz, sonuncu kez olup olmadığını bilmeden ciğerlerinize doldurduğunuz geniş bir solukla, gözleriniz serin bir rüzgarla yanarken, dimdik korkuyla ve şehvetle titreyerek bir uçuruma uçmayı bilmiyorsunuz siz. Hayatınız kıymetli, hayatınızdan daha kıymetli bir şeyiniz yok çünkü.

Koynunuzda altı imzalı boş mukaveleler taşıyorsunuz, küçük bir kumarbazın işaretli kağıtları dağıttığı gibi dağıtıyorsunuz onları ve her seferinde kaybediyorsunuz bütün küçük kumarbazlar gibi.

Siz o filmi gördünüz mü? Hayatından geleceğinden, ailesinden ve aklından vazgeçmek pahasına o 'üç numaralı konçerto'yu çalan piyanistin filmini gördünüzmü siz?

Rachmaninov'un 'üç numaralı piyano konçertosunu' Rachmaninov'un önünde çalıp o ünlü Rus kompozitöre, 'çalarken ruhuma dokundunuz'dedirten ve sol kolunu bir felce kaptırıp sakat kalan hocasının, 'piyano bir canavardır, onu denetleyemezsen yutar seni' dediği genç piyanistin, bir canavar tarafından yutulmayı göze alarak 'üç numaralı konçertoyu' çalmak için ihtirasla titremesini seyrettiniz mi?

Hazırlıksız ve kırılgan bir ruhun taşıyamayacağı kadar büyük bir duygusal coşku gerektiren bu parçayı çalarken, yanlış sevgilerle örselenmiş ruhunu ortaya koyan o piyanistin, dünyanın en zor piyano parçası denilen konçertoyu çalabilmek için sağlığını, geleceğini ve bütün hatını tehlikeye atmasını aptalca bulmadan önce, bir insan neden hayatını bir piyano parçası çalmak için tehlikeye atar diye sordunuz mu? Gizlilerde bir yerde böyle bir soru saklıyor musunuz; bir gün lazım olur da belki sorarım diye, hayatınızn bir bölümünde böyle bir soru hazırlayıp koydunuz mu bir yanınıza?

Siyah smokini, bağlı olduğu baştan bağımsız ayrı bir canlı gibi kıvır kıvır uçuşan saçları ve kalın gözlükleriyle piyanonun başına gelip parçayı çalmadan önce gözlüklerini çıkartarak keskin bir bıçak gibi simsiyah parıldayan piyanonun üstüne koyan genç çocuğun, dokunduğu her notayla geleceğinden ve hayatından bir parçayı tuşlara bıraktığı o konserde, olağanüstü bir duyarlılıkla çaldığı parçanın bitiminde kendisini ayakta alkışlayan kalabalığın önünde selam verirken yıkılıp kalıvermesini görmelisiniz. Bir insanın hayatından kıymetli ne var ki, onun uğruna, bir piyano parçası için hayatını veriyor diye sormalısınız.

Ruhunda ve aklında ne varsa, hepsini son katresine kadar 'üç numaralı konçertonun'ışıltılı tınılarına terk eden çocuğun zaten kırılgan olan iç dünyasının, bir zümrüdüanka yumurtası gibi çatlayıp kendi içindeki büyülü kuşun üstüne çökmesini ve çocuğun o parçayı çaldıktan sonra on yedi yılını akıl hastanelerinde geçirmesini anlamak zor, eğer hayatınızda daha kıymetli birşey yoksa.

Sizin hayatınızda çalmak için uğruna hayatınızı vereceğiniz bir 'konçerto'yok mu? 'İşte bunun için yakarım geleceğimi' dediğiniz bir parça bulunmuyor mu repertuarınızda? Yoksa eğer bu, hayatınızda hayatınızdan daha kıymetli bir şey bulunmuyor demektir.

Kolay anlaşmalar yaparsınız o zaman.Budalalar karşısında susar, zorbalar karşısında eğilirsiniz. Koşumları yalandan, kırbacı çıkarcılıktan yapılmış arabalara koşulursunuz siz de. 'Hayır'demeyi unutursunuz. Herkese dağıtısınız o lanet olasıca boş mukavelelerinizi. Katiller efendiniz olur, sahtekarlar padişahlık taslar size, kulaklarınız artık hiçbir müziği duymaz, ruhunuz kayalara çarpıp terk edilmiş eski bir gemi gibi yosunlanıp çürümeye koyulur ve ortak bayağılıkların içinde atarsınız kulaçlarınızı. Ve inanın, hayat, içi boşaldıkça ağırlaşır. Taşınması zor bir yük olur. O boşluğu saklamak için siz de başlarsınız yalanlara, ne kadar boşalırsa hayatınız o kadar çok yalan söyler, cakalanırsınız ve boş bir hayatı taşımanın aslında nasılda büyük bir akıllılık olduğunu anlatmaya koyulursunuz.

Biliyormusunuz, romantiklerin sonuncu büyüğü denilen Rachmaninov, besteciliğinin yanı sıra çok da önemli bir piyano virtüözüydü, çocuk yaşında saraylarda konserler vermeye başlamıştı.Dokuz yaşındayken gittiği bir asilzade konağında çaldığı bir parçanın orta yerinde daha etkileyici olmak için esas çarpıcı akoru basmadan önce ellerini tuşların üstünden kaldırıp biran beklemişti ve o sırada müzikten pek de anlamayan yaşlı bir kontes çocuğun parçayı unuttuğunu sanıp şefkatli bir sesle, 'istersen daha iyi bildiğin birşey çal' demişti.

Daha iyi bildiğiniz birşey çalmak istermisiniz yaşlı konteslerin şefkatine sığınıp? Yoksa müzikten anlamayanların şefkatini reddedebilecek misiniz? Uğruna geleceğinizi mahvedeceğiniz, akıl hastanelerine, hapishanelere, sefaletlere düşeceğiniz bir 'üç numaralı konçertonuz' var mı? 'Ben bunu çalacağım'dediğiniz bir parça.'Bunu çalacağım ve başka da birşey çalmayacağım'dediğiniz bir konçerto için kamaşıyor mu yüreğiniz, parmaklarınız kıpır kıpır oynaşıyormu içinizde? 'Hayat bir canavardır, onu denetleyemezsen yutar seni' deyip vuruyormusunuz hayatın akorlarına, konçertonun bir ucundan girip öbür ucundan ter içinde ve çıldırarak çıkıyor musunuz?

Vazgeçemeyeceğim kadar kıymetli değil benim hayatım, ben şanslı olanlardanım, hayatımdan daha kıymetli bir şeylerim var benim.
Bir yazı, bir aşk, bir isyan.

Belkide bu son kez diyerek Amazon'un o yabanıl çocukları gibi her yanımda kayaların keskin pürtüklerini hissederek bırakacağım kendimi bir uçurumun dibinde küçücük gözüken denize, gözlerim rüzgardan yanacak ve şehvetle titreyecek içim.Suya çarptığımda ince bir ok gibisaplanacağım derinlerine ve eğer çıkabilirsem yeniden suyun üstüne, ıslak sakallarımla gülümseyeceğim ve edepsiz bir oğlan çocuğu gibi övüneceğim size 'hayatımda daha kıymetli şeylerim var' diye.
Şayet sizde gülümserseniz, çırılçıplak ve baştan aşağıya ıslak tutacağım ellerinizi, 'çalın'diyeceğim, 'çalın şu üç numaralı konçertoyu'.
Bir uçurumdan uçarak basacaksınız tuşlara.Ter içinde ve çıldırmanın kenarında dolaşarak, sevişir gibi hayatı yakıp bir hayatı doğuracaksınız.
Bütün mukaveleleriniz parça parça olup kuş tüyleri gibi savrulacak havaya.
Hayatla yaptığınız bütün anlaşmaları yırttığınızda ve 'başka birşey çalmayı'reddettiğiniz de, işte o zaman anlayacaksınız belki de hayatın ne olduğunu.
Ve piyanistin, bir canavarı yutup çıldıran o çocuğun, niye o 'üç numaralı konçertoyu'çaldığını."

Ahmet Altan, Milliyet Gazetesi, 1996

Prizren: Merhaba Rumeli!

2009-08-08T12:01:00.000+03:00

Merhaba Rumeli!

Siz hiç, açık havada, ayaklarınızın altından nehir akarken film seyrettiniz mi?
Ben dün seyrettim.
Prizren’in açık hava müzesini andıran tarihi dekorunda, serin bir yaz gecesinin mehtabı altında, Akdere üzerine kurulmuş bir platformda belgesel izlemenin keyfini tattım.
Kosova’nın Priştina’dan sonraki ikinci büyük şehri olan Prizren’e, belgesel festivali “Docufest”in jüri üyesi olarak geldim.
Çok görüp geçirmiş bu küçük şehrin, normalde kullanılmayan bir tanecik sineması var. Ama Kosovalı gönüllüler festival için kentin her köşesini sinema haline getirmişler.
Bahçelerde, dere boylarında kurulu perdelerde, tahta iskemleler üstünde, çevrede salkım saçak toplaşmış biletsiz seyircilerle, hem çocukluğumuzun açık hava sinemalarının unutulmaz sefasını anımsıyor, hem Avrupa ve Balkan sinemasının en yeni belgesellerini izliyoruz.
* * *
“Osmanlı neydi”yi merak eden, ilkin Prizren’i görmeli...
Kent merkezi sayılan Şadırvan’da dolaşmalı; Terzi mahallesini, Muhacir’i, Körağa’yı, Tuzsuz’u turalamalı, kaleye tırmanmalı, Mehmet Paşa Hamamı’na göz atmalı, 500 yıllık Bayraklı Camii’nde namaz kılmalı...
Kentin Arnavut kaldırımlarında, dar sokaklara kurulu iki katlı beyaz kerpiç evlerin arasında dolaşırken “celdim, çittim” diye güzelim bir Türkçe konuşanlara kulak kabartmalı...
Düğün musakkasını, kuzu gömlek sarmasını, Paşa köftesini, etli biber dolmasını tatmalı...
Osmanlı’nın belki de en iyi korunmuş bu mirasçısında, bir arada yaşamanın sırları ve sınırları üzerine kafa yormalı...
* * *
Sadece Türkçe konuşarak gezebileceğiniz bir kent burası... Arnavut bakkal, Sırp taksi şoförü, Boşnak terzi “Günaydın”ınıza “Günaydın”la karşılık veriyor.
Ama Kosovalı Türkler de Arnavut komşusunun selamını onun diliyle cevaplıyor. Böylece bu tarihi şehir, herkesin birbirinin dilini konuştuğu, derdini paylaştığı, dinine hürmet ettiği zengin bir kolaj haline geliyor.
Dünyaya bir arada yaşam örneği olabilecek bir kolaj...
Ama aynı deneyim bize, kışkırtıldığında bu eşsiz gökkuşağının nasıl bir depremin fay hattına dönüşebileceğini, birbirinin bahçesinde çamaşır kurutan, çocuklarını aynı sınıflarda okutanların nasıl bir anda birbirlerine kıyasıya düşman hale getirilebileceğini de kanıtlıyor.
Bu yönüyle hem cennetin krallığını yaşamış Kosova hem cehennemin karanlığını...
* * *
78 yaşındaki Ziynet Şilik ikisini de görmüş bunların...
Osmanlı’nın çekilişine, o trajik Balkan göçüne yetişememiş, ama Halveti dergâhının karşısındaki 450 yıllık evinin penceresinden, ikinci harpte şehrin işgal edilişine şahit olmuş. Sonra Partizanların devrini, Yugoslavya’nın dağılışını, Sırpların tırmanışını yaşamış.
“Miloş”un birlikte yaşamı torpilleyişini, komşunun komşuya düşman edilişini, NATO bombardımanını, Türk askerinin alkışlarla şehre gelişini, Sırp komşularının şehri terk edişini görmüş.
Şimdi Tito devrini özlüyor; ama çoğu Kosovalı gibi uydu anteninden Türk televizyonlarını, “Elveda Rumeli”yi, “Acı Hayat”ı izliyor. “Mehmetçik FM”den Türkçe şarkılar dinliyor.
* * *
Bağımsızlıklarına ilk omuz veren Türkiye’ye karşı hem büyük sevgi var burada; hem de büyük beklenti...
Osmanlı’nın 500 yıl hükmettiği, dilini “medeniyet dili” olarak benimsettiği Kosova’da halkın çoğunun konuştuğu Türkçe resmi dil olmaktan çıkmıştı.
Şimdi Türkiye, yıllar önce acılar içinde “Elveda” dediği Rumeli’ye şimdi sadece askeriyle değil, yatırımıyla, ihraç mallarıyla, restorasyon projeleriyle, sanatı, kültürü, radyosu, televizyonu, okulu, kursuyla yeniden “Merhaba” diyor.

Can Dündar
Milliyet / 8 Ağustos Cumartesi 2009

Zencefil / Ginger

2009-08-02T18:24:00.001+03:00

Nabucco and Babel Hanging Gardens

2009-07-14T15:41:00.004+03:00

13 Temmuz 2009 Pazartesi günü hükümetler arasında imzalanan anlaşmayla başlayan NABUCCO boru hattı projesi'nin benim için en ilginç yanı adı idi. Bu merakamı giderdim en sonunda:

Nabucco, Chaldea hanedanından Babil kralının adı olup, özellikle tapınaklar, yollar, sulama kanallarının yanı sıra karısı Semiramis hatırına M.Ö. 7. yüzyılda Babil'in asma bahçelerini inşa ettirdiği söylenen II. Nebukadnezar'ın diğer bir adı.

Bir de,
Nabucco, Verdi'nin 1841 tarihinde tamamladığı yahudilerin Babil’den kendi yurtlarına geri dönüşünü anlatan eseri. Ayrıca, Verdi’ye ilk büyük başarısını getirmiş.

II. Nebukadnezar, imparatorluğun sınırlarını Suriye'den Mısır'a dek genişletmiş (M.Ö. 605) ve Kudüs'ü almış (M.Ö. 587). (Babamdan öğrendiğime göre) o dönemde Kudüs'te yaşayan doktorlar, bilim adamları Babil'e getiriliyorlar.. Ve Tevrat'ta yer alan bilgileri de Babil'de Sümer yazıtlarından öğreniyorlar. Geri dönüp Sümer yazıtlarından kendi dinlerinin temelini oluşturuyorlar..

Claudia Haas’ın ardından Müze Adaları için Çıkarımlar

2009-07-14T15:30:00.004+03:00

Yeni Mimar, Temmuz 2009:

Claudia Haas’ın ardından Viyana’dan İstanbul’a Müze Adaları için Çıkarımlar
Zeynep Günay

1990’larla beraber kültürün kentsel gelişme ve mekansal yeniden yapılandırma stratejileri için gündem oluşturmaya başlaması ile yerel yönetimlerin müzelerden beklentileri fazlasıyla büyüdü. Müzelere olan ilginin artması ile birlikte, müzelerin “21. yüzyılın alışveriş merkezi” olma durumu ise toplumun büyük bir kesimini rahatsız eder konuma geldi. Bu rahatsızlığın kökeninde, müzenin bir kültür mekanı olmasının ötesinde hızla bir eğlence ve tüketim mekanına dönüşmesi tehlikesi/endişesi yatıyor. Dönüşümle beraber müzenin yeni rolünün ve kullanıcılarının ne ve kimler olması gerektiği ile ilgili aydınlatılmayı bekleyen sorular gündeme taşınıyor. Viyana Müze Adası (The MuseumsQuartier Wien) ise, İstanbul’da Topkapı Sarayı ve yakın çevresi için tasarlanan Sur-i Sultani Müzeleri Stratejik Planı’nın gündeme geldiği bu günlerde yukarıda bahsedilen soruların tartışılabileceği bir örnek teşkil ediyor. Ben de Santral İstanbul’da 19 Haziran 2009’da gerçekleştirilen Müze ve İletişim Konuşmaları kapsamında “Viyana'nın Müze Meydanı ve İzleyicileri - Bir Başarı Öyküsü” başlıklı konuşmasında Viyana Müze Adası’nın kuruluş ve gelişim sürecini anlatan, Müze ve Kültür Kurumları Danışmanı, LORD Cultural Resources İmtiyazlı Ortağı ve Viyana Müze Adası’nın önemli kurumlarından olan ZOOM çocuk müzesinin kurucusu Dr. Claudia Haas ile müzelerin değişen yüzünü konuşmak üzere biraraya geldim.

Viyana, 1990’larda orta Avrupa’da yaşanan politik dönüşüm, Avusturya’nın Avrupa Birliği’ne üyeliği ve devamında genişleme süreci ile birlikte bölgede gelişen rekabet ekonomisinin başlıca aktörlerinden biri haline geliyor. Küresel ve bölgesel ölçekte yaşanan dönüşüm eğilimleri, Viyana’nın bu rolünü koruması için kent profilinin ve vizyonunun yeniden tanımlanması gereksinimini yaratıyor. Avrupa Birliği fonları ile de desteklenen bu yeniden tanımlanma sürecinin en önemli parçalarından birini, 2003 yılında UNESCO Dünya Miras Listesi’ne dahil edilen tarihi kent merkezi Hofburg’da yer alan ve kentin kültürel mekanlarının bir uzantısı olarak planlanan Viyana Müze Adası oluşturuyor.

Anafikri, Avusturya kültür peyzajının demokratikleştirilmesi, yeni bir kültür mekanı yaratılması ve kültürel katılımın artırılması olan Viyana Müze Adası’nın ilk adımları aslında 1920’li yıllarda atılıyor. Sergileme ve depolama alanı olarak kullanılan ve köhneme tehlikesi ile karşı karşıya bırakılan, kentin en önemli uluslararası ve ulusal miras alanlarından olan barok kraliyet ahırlarının, içindeki 19.yüzyıldan kalma endüstri yapılarıyla beraber yeniden işlevlendirilmesi ve kente kazandırılması fikri ilk ortaya çıktığında, alan için öncelikle alışveriş merkezi ve otel gibi farklı kullanımlar düşünülüyor. Kentin potansiyelini yeniden keşfeden yerel yönetimlerin piyasalaşma sürecinde tarihi kent merkezini gayrimenkul sektörüne tahsis etmesiyle tartışmaların hız kazandığı bir dönemde, 1989 tarihinde bir mimari yarışma açılıyor. Viyana Müze Adası, yarışmayı kazanan Avusturyalı mimarlar Ortner & Ortner’in, alanı bir müze kompleksine dönüştürme projesi ile hayata geçiriliyor. Müze Ada’sının mimari formu veya tarihi kent merkezi ile bütünlüğü gibi konularda medya grupları, korumacılar, akademisyenlerin başı çektiği tartışmalar sonucunda, proje birkaç kez değiştirilip 2001 tarihinde bugünkü şeklini alıyor.

Bugün dünyanın en büyük on kültür kompleksinden biri olan ve 145 milyon avroya malolan Viyana Müze Adası, 60.000 metrekarelik kullanım alanına sahip. Kırkı aşkın kurumun yer aldığı adanın önemli kurumları arasında Leopold Museum, the MUMOK (Museum of Modern Art Ludwig Foundation Vienna), the KUNSTHALLE, the TanzQuartier, Quarter 21 ve ZOOM yer alıyor.

Müzefili vs. Müzefobi? Claudia Haas yerel yönetimlerin kültüre ve özellikle müzelere artan ilgisinin, diğer bir deyişle “müzelerin yeniden keşfinin” nedeni olarak dünyada ve Avrupa’da kentlerin rekabete ve dolayısıyla turizme odaklı olmasını gösteriyor. Turizm, günümüzde kentler için en önemli gelir kaynağı ve Haas’a göre turistlere sunacak bir şeyiniz yoksa rekabet edemezsiniz. Bugünün turistleri, müzelerden çok fazla şey bekliyor. Günümüzde turistlere sadece koleksiyonları görmek yetmiyor; iyi yemek yemek, iyi alışveriş yapmak ve kaliteli zaman geçirmek istiyorlar. Amaç, rekabet avantajını turistlerin ihtiyaçlarını karşılayarak kullanmak, diyor Haas. Çünkü ona göre bir müzenin başarısı çektiği turist sayısı ile ilişkili. Bu yüzden de politikacıların, eğer akıllılarsa (!), müzelerin sahip olduğu kapasitenin farkına varmaları gerektiğini ekliyor. Dönüşümden rahatsız olan kesim için Haas, eğlenceye olan eğilimin bu kadar korku ve endişe yaratmaması gerektiğini söylüyor: Kentlerin karşı karşıya kaldığı rekabet baskısının benzeri, müzeler için de geçerli. Müzeler, rekabet (/daha çok turist çekmek) için daha iyi koleksiyonlar, daha iyi programlar, daha iyi etkinlikler sunmak zorundalar. Müze koleksiyonlarının böyle bir ortamda öneminin ve önceliğinin azaldığı yargısı doğru sayılabilir; ancak unutmamak gerekiyor ki müzecilik pahalı bir iş ve müzeleri ayakta tutan yan gelirler.

Kentin özneleri vs. Kentin ziyaretçileri? Rekabet ve yeniden yapılandırma stratejilerinin, Korhan Gümüş’ün deyimiyle “kentin özneleri” yerine “ziyaretçilere” göre tasarlanması ile ihtiyaç ve beklenti piramitlerinin tersyüz olması doğal. Müzelerin en önemli sorumluluklarından biri, kentin öznelerini (halkı) kendi kimlikleri ile buluşturmak ve onlara eğitim ve bilgilenme, dolayısıyla aydınlanma olanağı tanımaktır. Bu yüzden İngiltere ve Fransa gibi ülkelerde ulusal müzelere giriş bedavadır ve bu yüzden müzeleri daha önce kullanmamış kesimin çekilme oranı, müzelerin başarısı için değerlendirme ölçütü olarak kabul edilir. Viyana Müze Adası’nın da en önemli başarılarından biri genciyle yaşlısıyla, alt gelirlisiyle üst gelirlisiyle, Viyanalılar için yeni bir çekim merkezi, buluşma ve paylaşım mekanı yaratma şansını yakalamış olması. Ancak Haas, toplumsal sorumluluğun Viyana örneğinde başarı ile işletilemediğini söylüyor. Buna bir örnek 8000 gencin “kamusal mekanı kullanma haklarını” savunmak üzere başlattıkları protesto ile gündeme geldi. Geçen yıl turist sayısının 3,5 milyona ulaştığını belirten Haas, bu rakamın neredeyse %60’nın sadece Müze Adası’nda yaratılan kamusal mekanı kullandığını belirtiyor. Buna karşın Müze Adası Yönetimi, bu potansiyelin kurumlara yansımaması nedeni ile kamusal mekanda yeme-içmeyi yasaklıyor ve yanlarında yiyecek getiren iki genci kovuyor. Bunun üzerine kovulan gençlerin başlattığı protesto, 8000 gencin Viyana Müze Adası’nda eyleme geçmesiyle son buluyor. Başlıklar heyecan verici: “Burası, bizim oturma odamız!”.

Ada vs. Ötesi? Kentsel gelişme ve yeniden yapılandırma stratejilerinin başarısında en önemli unsurlardan biri “iletişim”: aktörler arası iletişim, kullanıcılar arası iletişim, kurumlar arası iletişim, kurumlarla kullanıcılar arası iletişim, kent parçaları arası iletişim, vb. Haas’ın tanımladığı ve Viyana Müze Adası’nın misyonunda da belirtildiği üzere, kentin diğer kültürel mekanları ile bağlantı sağlanması, yeni ve yenilenen mimarinin kombinasyonunun sağlanması, kültürel çeşitliliğe dayalı deneyselliğe ve değişime açık mekan yaratılması, kültürel mekanın yönetiminde otonom ancak bütünleşik ve yaratıcı yönetim mekanizmalarının kurgulanması Viyana Müze Adası’nın başarısı için en önemli faktörler. Viyana Müze Adası, kentin diğer kültürel mekanları ile bağlantısını, tarihi merkezde ve mevcut kültürel çekirdekte yer alması nedeniyle sağlamış durumda. Bu bağlantıyı, yeni ve eski mimariyi tarihi kent merkezinde bütünleştirerek bir adım daha ileri götürüyor. Ancak, uygulama safhasına gelene dek projenin, tarihi merkeze ve bu uluslararası ve ulusal ölçekte değerli miras alanına uygunsuz yapılaşma önermesi nedeniyle yol açtığı toplumsal eleştiriler ve protestolar, ve bu protestoların yönlendirmesi ile birlikte projenin tarihi kent merkezi ile bütüncül bir yapı kazandığı unutulmamalı. Mekansal olarak sağlanan bu bağlantı, kurumlar arası iletişim ve etkileşim söz konusu olduğunda Haas’a göre yetersiz. Viyana Müze Adası ile yaratılan çekim merkezi, çevresindeki büyük ölçekli müzeler için olumlu etki yaratmış olsa da, küçük ölçekli özerk müzeler için olumlu etki yarattığını söyleyemiyor Haas. Küçük ölçekli kurumlar, yaratılan bu rekabet ortamında güçlerini kaybediyorlar. İletişimin yeterince sağlanamadığı diğer bir grup ise halk. Halk ve kurum arasında sağlanması gereken iletişim ne kadar güçlü olursa kültürel mekanın başarısı da o denli sürdürülebilir kılınmakta. Haas’a göre hedef kitlenin, proje başlamadan tanımlanması gerekiyor: Kimlerin müze adasını kullanması isteniyor? Bu grubun ihtiyaçları ve beklentileri neler? Bu grubun müzeleri kullanmasını sağlamak üzere neler sunulmalı? Dünya örneklerinde gördüğümüz gibi bunun bir yolu “odak grup” çalışmaları ve teşvikler. Kültürel mekanın yönetimi konusunda da endişelerini dile getiriyor Haas. Özerk ancak bütünleşik olarak tanımlanan yönetim modeli, devletin baskın rolü yüzünden hasar alıyor. 145 milyon avroluk toplam bütçenin %85’ini karşılayan devlet, müze kurumları üzerindeki baskısını koruyor. Kiralarını ödemek, yeni koleksiyonlar sergilemek gibi müze faaliyetleri için kendi kaynaklarını yaratmak zorunda olan müze kurumları da müzecilik dışında yan faaliyetler ve etkinlikler ile bu boşluğu doldurmaya çalışıyorlar. Bu noktada Haas önemli bir soruyu yineliyor: Kamusal bir mekan olan müzelerin sahibi kim olmalı?

Sonuç olarak, yeni küresel haritada kendilerini konumlandırma rekabeti içinde olan kentleri “kültür” ve “eğlence” arasında seçim yapmaya zorlamanın gereksiz bir hata olacağı açıktır. Önemli olan, değişen dengeler içinde önceliklere sahip çıkmak ve değişimi, kültürün gelişimine katkı sağlayacak şekilde yönlendiren bütünleşik süreçler tasarlamaktır. Müze adalarının kamusal mekan olarak tanımlanmaları ve bu mekanın öznesinin kamu, diğer bir deyişle, halk olarak meşrulaştırılması öncelik olmalıdır. Dengeyi sağlamak ise devletin sorumluluğundadır, ancak, devletin kültürel kurumlar ve halk ile sorumluluğunu paylaşması gerekmektedir.

"Büyüdükçe insan yalnız mı kalıyor ne?"

2009-07-10T22:51:00.002+03:00

"Büyüdükçe insan yalnız mı kalıyor ne?" demişti ya Sunay Akın.. Öyle.. bugün.. sabah.. birden ne kadar doğru söylenmiş bir söz olduğunu anladım.

Çevremizde bazen varlığının kendimiz için önemini anlayamadığımız varlıklar.. bir taş, bir çiçek ya da bir insan, artık orada olmadığında, bir daha da olamayacağını anladığımda, yani bu sabah, yani "caleee, iyi kızsın sverim seni" teyzenin öldüğünü duyduğumda, yani o teyze bu amca giderken..

Sadece bir boşluk ve işte "yalnızlık" duygusu kalan..

Prizren: Forbidden Colours

2009-07-08T13:28:00.004+03:00

2009’un mart ayında gittim Prizren’e ilk kez. Bildiğim tek şey savaştan yeni çıkmış eski bir Osmanlı kenti olduğuydu. Ama gördüklerim belki de yazılı olan şeylerin ötesinde bir duygu ile doldurdu beni.

Bir Osmanlı kenti Prizren. Kentin girişinde bütün görkemiyle Sharr dağları karşıladı, uçsuz bucaksız ovaları çevreleyen. İlerledikçe bir yanda araba mezarları, diğer yanda toplu mezarlar sıralandı yol boyu. Yemyeşil ovalara dağılmış araba parçalarının ötesinde üzerini rengarenk çiçeklerin bezediği mezarlar vardı. Kırmızı tuğla evler Prizren’in savaş sonrası yeniden canlanmasını simgeliyordu. Ve lumbardhi nehri, ve Taşköprü ve mimar sinanın camisi sıralandı daha sonra. Aralarında sırp kiliseleri.

Bir Anadolu kasabasının kopyası idi sanki. Şadırvan meydanı ve onu çevreleyen kahveleri ve “çajtore”leri ile canlı bir Anadolu kasabası. Ve ardından tepeler geldi. Taş sokaklar ve işte Prizren’in kayıp renkleri. Eski bir tiyatro sahnesi gibi, terkedilmiş sokaklar, terkedilmiş binalar. Aralarında yeni çiçek açan bahçelerde yeniden hayat bulma çabası.

Sırplar giderken Prizren’in renklerini de götürmüşler yanlarında. Sadece duvarlar kalmış hatıraları anlatan. Tek kalmış duvarlar, çatısız binalar.. ve ardından yasak kent geldi. Arnavutlar yakmışlar Sırpların yaşadığı mahalleleri. Şimdi çevreleri tel örgülerle çevrili. Eskiden birlikte yaşayan komşuların ayak izleri. Ve düşmanlık, ve birbirine tahammül edememe, ve acı.. ve yokoluş.. hala yaşanan acıların izleri vardı yıkık duvarlar üstünde. Arnavutlar da bizim Anadolu insanımız gibi, perde çekmiş yaşananlara bugüne tutunma çabası içinde.

“Nerelisun, Nereye cideysun” dedi bir amca. Türk olduğumu söyleyince çok sevindi. Sizin sayenizde buradayız dedi. Duygulandım. Savaş sırasında en çok Türklere güveniyorlarmış. Avrupalılar bilerek vurmuyordu diyorlar Sırpları. Sadece türk uçakları uçarken güven hissediyorlarmış.

Köylerinden birinde tanıştığımız bir bey bizi bir eve götürdü nehir kenarında. Yeni iki katlı kırmızı tuğla bir ev, önünde taş yığınları. Bu taşlar dedemin evinin kalıntıları dedi. Yıkmış Sırplar, onlar da atamamışlar taşları, yanına başka bir ev yapmışlar. Sonra beni bir bahçeye götürdü. Bahçede üç mezar, mezarların üstünde çiçekler. Biri kuzeni, biri karısı, diğeri çocuğuymuş. Köyden kaçarken tam burada vurulmuşlar.

Mezara oturdum. O üç canı düşündüm, ve diğer canları.

Artisari planı. Özgürlük mü yoksa özgürlük mü? Yeni alınan karara göre kiliselerin 100m çevresinde her şeyden kiliseler sorumlu. O kiliseler ki tüm Prizren’i kaplıyorlar. Kiliseler boş, rahip yok, ama bugün tüm kararlardan o varolmayan rahipler sorumlular. İşte özgürlük bu. Zaten özgürlüğün bedeli her zaman bu olmadı mı?

Sur-i Sultani: Kültürel üretim mi, tüketim mi?

2009-07-08T13:21:00.002+03:00

Sur-i Sultani: Kültürel üretim mi, tüketim mi?
Kerem Koramaz ve Zeynep Günay

Yeni Mimar, Mayıs 2009

Son 15 – 20 yıllık süreçte, kültür odaklı kent parçalarının yaratımı günümüz kentsel gelişme stratejilerinin gündemini oluşturmuştur. “Kültür, eğlence ve yaratıcılık” ekseninde karma kültürel aktiviteler ve fonksiyonlarla kentler yeniden işlevlendirilirken yeni mekansal formlar da kazanmaktadır. “Dünya kenti”, “kültür kenti”, “eğlence kenti” ve ya “müze kenti” olma yarışında kentler, yeni küresel haritada tanımlanmalarını ve tanınmalarını sağlayacak yeni bir model arayışı içindedirler. Bu modeller, geniş kapsamlı ve planlı kentsel ve kültürel stratejiler halinde olabildiği gibi, kent parçası, sokak veya bina ölçeğinde daha parçacıl müdahaleler şeklinde de olabilmektedir. Avrupa’da Dublin Temple Bar, Birmingham Jewellery Quarter ve Milan Ticinese Textile Quarter örnek parçacıl müdahalelerden sadece birkaçıdır.

Stockholm, Amsterdam, Berlin ve Viyana’da olduğu gibi “müze adaları (museum quarters)” ise bu sürecin en yeni eylem alanını oluşturmaktadır. Çok kısa bir süre içinde müzeler ve müze adaları kentsel politikaların ve dolayısı ile kentsel ekonomi ve turizm sektörünün temel elemanlarından biri haline gelmiştir. 1970’lerin ortasında Paris Pompediu merkezinin açılışı ve sonrasında Bilbao Guggenheim, Londra Tate Modern örnekleri ile bir ivme kazanan müzelere karşı eğilim bugün bölge ölçeğinde seyretmektedir. Bu ölçeğin son yıllarda tercih edilme nedenlerinden ilki ortak altyapı kullanım şansı yaratması; ikincisi fonksiyonların görünürlüğünü ve buna bağlı olarak daha kısa zamanda daha fazla mekanın kullanım şansını artırmasıdır.

Amaçları benzer olsa da, her bir müze adası uygulaması birbirinden farklılık göstermektedir. Kentsel fonksiyonlar söz konusu olduğunda, hemen hepsi eğlence ve tüketime dayalı fonksiyonlar (alışveriş, kafe, bar, vb.) içermesine rağmen; ağırlıkları değişmektedir. Bunlara ilaveten önemli bir kısmında geleneksel kültürel üretim desteklenmektedir. Diğer bir önemli nokta ise, bu adaların “tanımlı” olması, ancak kentin diğer alanlarından soyutlanmamış olmasıdır. Yönetim söz konusu olduğunda ise farklı modeller görülmektedir; ancak çoğunluğunda merkezi yönetim ve kamusal fonlar ağırlıktadır. Bu eğilim, uygulamaların kentsel gelişme planları ve stratejileri ile ilişkilendirilmesi, ayrıca yatırımların ve önceliklerin dengelenmesi için önemli bir girdi sağlamaktadır.

Örneğin Stockholm Skeppsholm Müze Adası, 19.yy’a kadar İsveç Ordusu’nun kullanımındayken, günümüzde, Arkitektur Museet (Mimarlık Müzesi), Moderna Museet (Modern Sanat Müzesi) ve Östasiatiska Museet’i (Doğu Asya Sanatları Müzesi) barındırmaktadır. Chapman gemisi hostel olarak gençlerin kullanımına açılmıştır. Kafe olanakları da müzelerin kendi içlerinde, gelirlerini geliştirebilmesi için hediyelik ve hatıra eşya satış reyonları ile bütünleşik biçimde düzenlenmiştir. Djurgarden Müze Adası ise rekreasyon ve kültür kullanımı iç içe çözümlenmiş Stockholm’ün bir diğer müze adasıdır. 16. ve 18. yüzyıllar arasında Kraliyet Ailesi için av partisi alanı olarak kullanılan ada, önemli anıtsal yapıları barındırmaktadır. Djurgarden Adası’nda bulunan Skansen, İsveç’in ilk açık hava müzesi olarak 1891 yılında endüstri dönemi öncesi İsveç’in farklı bölgelerindeki yaşantıyı ve mimarlık kültürünü yansıtmak amacıyla kurulmuştur. Farklı etkinliklere ev sahipliği yapan müze, turistlere İsveç kültürünü ve sosyal yaşantısını öğretme ve bilinçlendirmenin yanı sıra, kendi vatandaşlarına özellikle özel günlerde ve bayramlarda açık alanlarını kullanma ve birarada vakit geçirme olanaklarını sunmaktadır. İsveç denizcilik tarihinde efsaneleşerek milli bir değer olarak önem kazanan Vasa Gemisinin sergilendiği ve İsveç denizciliğinin tanıtıldığı Vasa Müzesi de bu adada bulunmaktadır. Djurgarden Adası’nda yer alan diğer müzeler ve anıtlar, Rosendal Kalesi, Carl Johan Müzesidir. Adada özellikle yazları, yerel dansların ve tiyatro gösterilerinin sunulduğu tüketim alanından çok bir sosyal tesis olarak hizmet veren bir de lokanta bulunmaktadır.

Rotterdam Müze Adası ise planlı olarak geliştirilen müze adalarının ilk örneklerindendir. 1990’larda, kentin uluslararası ve ulusal imajını ve rolünü güçlendirmek için bir yerel yönetim politikası olarak eski bir park alanında geliştirilmiştir. Master planı Rem Koolhaas tarafından tasarlanan adada, Boijmans van Beuningen Museum (Sanat Müzesi), Nederlands Architectuur Instituut (Hollanda Mimarlık Enstitüsü), Kunsthal (Modern Sanat Müzesi) ve Natuurhistorisch Museum (Doğa Müzesi) bulunmaktadır. Müzelerin bulunduğu park, aynı zamanda yaz aylarında açık hava sinema ve tiyatro programları için kullanılmaktadır. Müze adasını kent merkezine bağlayan aks, kültür aksı olarak yeniden tanımlanmıştır, çeşitli kültürel tüketim fonksiyon alanlarına da (kafeler, galeriler vb.) ev sahipliği yapmaktadır.

Müze adaları ile gerçekleştirilen benzeri kültür odaklı yapısal müdahaleler, kentlerin bugün karşı karşıya kaldığı politik ve sosyo-ekonomik problemlerin çözümünde kültürün karşı konulmaz gücünü vurgulamaktadır. Diğer taraftan, ekonomi ve kültürel öncelikler arasında yaratılan dengesiz ilişki neticesinde, kültürel tüketim ve üretim arasındaki dengenin kurulması ve beraberinde yatırımın “kapsayıcılığının” sağlanmasında aksaklıklar ortaya çıkmaktadır. Müzeler gibi kentsel kültürel mekanlar, gün geçtikçe kültürel tüketime dayalı olarak geleneksel rollerinin dışında salt ekonomik bir araç olarak yeniden tanımlanma tehlikesi ile karşı karşıyadır. Ekonomik önceliklerle teşvik edilen bu yatırımların kentsel gelişme stratejileri ile bütünleşik ele alınmadığı takdirde, ekonomik etkiyi beklendiği düzeyde yaratmadığı örneklerden gözlenmektedir.

Böylesi bir sürecin Türkiye’ye yansımasının son örneğini de İstanbul 2010 Kültür Başkenti oluşumu ve Topkapı Sarayı ve yakın çevresi için yapılması kararlaştırılan “Sur-i Sultani Müzeleri Stratejik Planı” oluşturmaktadır.

İstanbul’un ilk müze adası: Suri- Sultani
İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti kapsamında, Türkiye’nin ve hatta Dünya’nın en önemli kültür havzalarından olan Topkapı Sarayı ve yakın çevresinde yer alan kültürel kullanımların etkinliğini geliştirmek üzere yeniden düzenlenmesi gereksinimi ortaya çıkmıştır. Bu gereksinimden yol çıkan İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı, “Sur-i Sultani Müzeleri Stratejik Planı” kapsamında 23 Nisan 2009 tarihinde İngiliz Metaphor firmasıyla sözleşme imzalamıştır. Avrupa Kültür Başkenti 2009 Programı içeriğinde yer aldığı şekliyle proje, Sur-i Sultani bölgesinde planlama ve stratejik geliştirme yoluyla “kültür koruması” yaklaşımı ile yeni bir kamusal alan ve müzeler parkı yaratılmasını ve Topkapı Sarayı Müzesi, İstanbul Arkeoloji Müzeleri, Aya İrini Müzesi ve Darphane-i Amire gibi kültür yapılarının dünya standartlarına kavuşturulmasını hedeflemektedir. Stratejik plan çalışmalarının, Ocak 2010’da tamamlanması kararlaştırılmıştır. 2010 yılında plan kapsamında geliştirilen çalışmaların sergilenmesi ve kamuoyunun görüşlerine sunulması hedeflenmiştir.

Planın kapsamı ve yapılacak değişimler konusunda henüz resmi bilgi ve belge bulunmamasına rağmen, konuyla ilgili otoritelerin doğrudan açıklamaları bulunmaktadır. Türkiye’de müzecilik anlayışında bir ilk olarak stratejik planın hazırlanacağını vurgulayan 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı Genel Sekreteri Eyüp Özgüç, Sur-i Sultani bölgesinde yer alan mekanların birbirleriyle ilişkilendirileceğini ve ziyaretçi ve koleksiyon yönetimi gibi kalıcı çözümlerin geliştirileceğini belirtmektedir. Örgüç, ayrıca, geliştirilen planla müzelerin eğitim işlevine dikkat çekmektedir (1). Bölgeyi ziyaret eden turistlerin büyük çoğunlukla Topkapı Sarayı’na yönlendirildiğini belirten 2010 Kültürel Miras ve Müzeler Direktörü Suay Aksoy, turist yükünün Sur-i Sultani’nin bütününe dağıtılması gerektiğini savunmaktadır. Geleneksel koruma, sergileme ve toplama fonksiyonlarının yanı sıra çağdaş müzecilik anlayışıyla “eğitim ve iletişim” fonksiyonlarının da planda hedeflendiğini belirtmektedir (2). Avrupa Kültür Başkenti 2009 Programı’nda Topkapı Sarayı Müzesi’nin saray-müze olarak yeniden kurgulanacağı, Gülhane Parkı’nın tarihsel bağlamına uygun “yeşil bir kamusal alan” olarak düzenleneceği belirtilmektedir.

İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı Genel Sekreteri ve Kültürel Miras ve Müzeler Direktörü’nün açıklamalarından “Sur-i Sultani Müzeleri Stratejik Planı”nda yer alan uygulamaların akılcı ve yenilikçi değişimler sunacağı düşünülmektedir. Ancak, Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay’ın açıklamalarından plan kapsamında henüz kamuoyuna yansımamış olan ve tartışma yaratması muhtemel bir takım uygulamaların da gündeme gelebileceği görülmektedir (3). Aya İrini, Topkapı Sarayı ve Ayasofya’nın kokteyl mekanı olmaktan kurtarılıp, devlet için prestij konusu olan etkinliklere açılacağını öngören Günay, şu anda koordinatörlüğünü Tarih Vakfı’nın üstlendiği Darphane’nin, Türkiye Seyahat Acenteleri Birliği (TÜRSAB) koordinatörlüğünde sergi alanı olarak yeniden düzenleneceğini, matbaa ve lise binaları ile Türk Silahlı Kuvvetlerine ait depoların ise, depo ve sergi alanı olarak yeniden işlevlendirileceğini belirtmektedir. “Sur-i Sultani Müzeleri Stratejik Planı”nın uygulamalarından biri olarak kültür ve müze dışı kullanımların alanda düzenlenmesi, planın tartışmaya açık unsurlarından biridir. Örneğin, Karakol Binası’nın Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın da ortak olduğu Uluslararası Kongre İşletmeciliği Şirketi’nin (UKTAŞ) sponsorluğu ile pastane ve dinlenme alanına, Zuhrevi Hastalıklar Hastenesi’nin butik otele ve Gülhane Hastaneleri kompleksinin de yeme içme mekanına dönüştürülmesi, kamusal alan olarak günümüzde önem taşıyan Topkapı Sarayı ve yakın çevresinin turistik faaliyetler adı altında tüketime dayalı salt gelir getirici kullanımlara dönüştürülmesi hedefini ortaya koymaktadır.

Değerlendirmeler
İstanbul 2010 Kültür Başkenti içinde kamuoyuna yansıyan tartışmalar bir yana, İstanbul için geliştirilecek kültür programı ve yönetimi konusunda tüm İstanbullular heyecanla beklemektedir. Kültürel yatırımların desantrilize edilerek tüm İstanbul’a yayılması beklenirken, tarihi kent merkezinde de kültürel altyapının geliştirilmesi kaçınılmazdır. Değişen kültür odaklı planlama anlayışı ile İstanbul’un tarihi kent merkezinde yer alan komplekslerin her birinde, çeşitlilik kazanan kullanımların ve özellikle, kültür, bilim, eğitim ve iletişim öncelikli kamusal etkinlikler önem kazanmaktadır.

Müzelerin ve müze adalarının düzenlenmesindeki amaç, kent ve ulus kültürünün yanı sıra evrensel kültüre hizmet edecek unsurların etkileşimli akademik ve popüler platformlarda tanıtımı ve eğitimin desteklenmesi olmalıdır. Bu amacın yerine getirilmesi, stratejik geliştirme programlarıyla kapasiteleri geliştirilecek olan bu özel bölgelerde, özellikle kentin kamusal ve sosyal yaşantısına katılımın desteklenmesi ve kentin tüketimden çok evrensel kültür alanında ön plana çıkarılması fırsatını sunacaktır. Göz ardı edilmemelidir ki bir projenin başarısı yerel halk ve onun kültürü ile ne ölçüde ilişki kurduğu ile ilintilidir.

Topkapı Sarayının bahçesinde hastanenin bulunmasından ve 18 yıldır kendi tabiriyle mezbelelik durumuyla lojman olarak kullanılan Karakol binasından yakınan Kültür ve Turizm Bakanı, tarih boyunca saltanat ve devlet kurumlarıyla önem kazanan Sur-i Sultani bölgesinde, ne yazık ki kimliksiz salt tüketime dayalı bir turistik park yaratma düşüncesinden yola çıkarak hastane binasını otele ve karakol binasını da pastaneye dönüştürmekle, yüreklerimize endişe salmaktadır.

Dolayısıyla, İstanbul gibi dünya kenti ve Avrupa Kültür Başkenti olma iddiasıyla yola çıkan bir kent için projede önerilen işlevlerin ve müdahalelerin hedeflenen kimliğe ve imaja hizmet edemeyeceği açıktır.

__________________________________
1.Yapı, 23 Ocan 2009, http://www.yapi.com.tr
2.Radikal, 9 Mayıs 2009
3.Emlak Kulisi, 21 Nisan 2009, http://www.emlakkulisi.com

Galata'09

2009-05-14T23:05:00.005+03:00

The Tower

The Seller

Musicians and Two Kid

anti 50d: ilk eylemimiz ilk haberimiz

2009-05-09T13:39:00.006+03:00

ilk eylemimiz ilk haberimiz
İstanbul Teknik Üniversitesi araştırma görevlileri bugün (8 Mayıs) Mimarlık Fakültesi Orta Bahçe’de oturma eylemi yaptı.

Bugün Orta Bahçe’de oturuyoruz çünkü,

· Zevkle çalıştığımız, öğrenci ve hocalarımızda ürettiğimiz, paylaştığımız, çok sevdiğimiz Taşkışla’da her geçen gün bazı arkadaşlarımızı kaybetmeye daha da yaklaşıyoruz,
· 2547 sayılı kanunun 50d maddesinin hukuken bir istihdam şekli olmadığını, “öğretim yardımcılığı kadrolarından birine atanabilir” ibaresinin aslında 33 maddesine referans verdiğini herkesin bilmesini istiyoruz,
· İTÜ’de de son 10 yıldır tüm araştırma görevlilerinin 50d maddesinden alınmasının bir yönetim kararı hatası olduğunu söylemek ve yapılan bu yanlış uygulamanın geri alınmasını talep ediyoruz,
· Akademik kriterleri karşılamayan merkezi bir genel yetenek sınavı ile araştırma görevlisi alınmasının akademik özerkliğe aykırı olduğu kadar üniversitelerimizin entelektüel ve akademik düzeyinin de büyük ölçüde gerilemesi anlamına geleceğini hatırlatmak istiyoruz,
· Üniversitenin geleceğini ilgilendiren bu kararların akademik ortamda alternatifler üretilmeden YÖK tarafından demokrasiyi hiçe sayan bir tavırla dayatılmasını kınıyoruz,

Hakkımızı savunmamız ve daha iyi bir akademik ortamının yaratılması için hocalarımızın ve öğrencilerimizin yanımızda olmasını istiyoruz.

İTÜ Mimarlık Fakültesi Araştırma Görevlileri

İ. Melih Gökçek'in Yapamadıkları

2009-04-10T13:05:00.003+03:00

Gökçek'in "yapamadıklarım, yaptırmadılar" destanı için bknz.

"15 yıllık belediye başkanlığım döneminde siz değerli Ankaralılara söz verdiğimizden çok daha fazla projeyi hayata geçirdik. Gerçekleştiremediğimiz projelerimizin önüne CHP’li Çankaya Belediye Başkanı Muzaffer Eryılmaz’ın avukatı ve adaşı olan Muzaffer Yılmaz’ın kurmuş olduğu Çağdaş Yaşam Derneği, Mimarlar Odası ve Şehir Plancıları Odası karşı çıktı. Maalesef CHP’li belediyeler, onlarla birlikte hareket eden odalar ve dernekler hizmet yapmadıkları gibi hizmet etmek isteyenlere de engel olmaktadırlar. Hemşerilerimizin bu tür engellemeler ile siyasi rant kazanmayı planlayanlara seçimlerde, sandıkta en güzel cevabı vereceğinden şüphem yoktur.
Saygı ve sevgilerimle

Melih GÖKÇEK"

The Avatar

2009-02-26T17:51:00.003+02:00

Coming soon: James Cameron's AVATAR!!!
[An avatar is the incarnation of a god or higher being in Hindu mythology]

If istanbul 2009

2009-02-26T17:48:00.004+02:00

The movies i watched at IF Istanbul 2009:

Tokyo Gore Police by Yoshihiro Nishimura

Sita Sings the Blues by Nina Paley

Political movie society presents - III

2009-02-13T16:03:00.012+02:00

Political movie society presents III:
Children, War, Poverty, Hatred, Religion, Movies

Children and war in movies.. After watching "Buddha Collapsed Out of Shame" last night, i wanted to write something about this issue on the blog. I listed my recent favourite movies (except for far eastern ones) and realised that all of them are middle eastern movies which tell us the suffers from children' eyes.. life and death and in between.. the increasing conservative movements, dicta-religions, poverty, children who turn into women, children who turn into soldiers, children who turn into killers.. hope vs. hak.. guns vs. toys..

Just one sentence:
"die and become free"
from Budha)..
Why??

Buda as sharm foru rikht, Buddha Collapsed Out of Shame, Hana Makhmalbaf, 2007

Lakposhtha parvaz mikonand, Turtles can fly, Bahman Ghobadi, 2004

Bacheha-Ye aseman, Children of Heaven, Majid Majidi, 1997

Rang-e khoda, The color of paradise, Majid Majidi, 1999

Zamani barayé masti asbha, A Time for Drunken Horses, Bahman Ghobadi, 2000

Osama, Siddiq Barmak, 2003

Bazi, The Play, Gholam Reza Ramezani, 2004

The Kite Runner, Marc Foster, 2007

And others:

Lemon Tree "Etz Limon", Eran Riklis, 2008
The story of a Palestinian woman defending her lemontree field in the edge of Israelian Shame Wall construction.

Waltz with Bashir, "Vals im Bashir", Ari Folman, 2008
An Israeli film director interviews fellow veterans of the 1982 invasion of Lebanon to reconstruct his own memories of his term of service in that conflict.

La Zona, Rodrigo Pla, 2007
Residents of an enclosed neighborhood in Mexico and the hunting of "outsiders".

City of God, Fernando Meirelles, 2002

Her Morning Elegance

2009-02-13T14:58:00.002+02:00

Her Morning Elegance
Oren Lavie

Mahalle Baskısı

2009-02-05T13:11:00.003+02:00

Mahalle Baskısı:

Help! We are being oppressed!

By Psykonaut

Somewhere I Have Never Travelled

2009-01-08T00:36:00.002+02:00

Hiçkimsenin, yağmurun bile, böyle küçük elleri yoktur...
(çeviri: barış pirhasan)

Somewhere I Have Never Travelled

somewhere i have never travelled, gladly beyond
any experience, your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which i cannot touch because they are too near

your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skilfully, mysteriously) her first rose

or if your wish be to close me, i and
my life will shut very beautifully, suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;

nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility: whose texture
compels me with the color of its countries,
rendering death and forever with each breathing

(i do not know what it is about you that closes
and opens; only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody, not even the rain, has such small hands

e. e. cummings

“Türkiye’de Farklı Olmak- Din ve Muhafazakârlık Ekseninde Ötekileştirilenler”

2008-12-26T14:18:00.003+02:00

Açık Toplum Enstitüsü'na adına, Prof. Binnaz Toprak yönetiminde, gazeteci Tan Morgül, İrfan Bozan ve Nedim Şener tarafından hazırlanan “Türkiye’de Farklı Olmak- Din ve Muhafazakârlık Ekseninde Ötekileştirilenler” başlıklı araştırma Türkiye'deki birçok sosyo-kültürel gerçekliği ortaya çıkardığı gibi AB üyeliğinin de bir kez daha sorgulanmasına neden oldu.

"...arastırmamızın nihai amacını, türkiye’de çogulculugun hakim olması, demokratik bir hukuk devleti çerçevesinde farklı kimliktekilere karsı mevcut olan ayrımcılık ve dıslanmanın hukuksal kararlar ve idari tasarruflar kanalıyla giderilmesi, geçmisle hesaplasmak yerine gelecege dönük olarak nelerin yapılması gerektigine dair fikir üretenlere sorunların aktarılması olarak tanımlayabiliriz....kaldı ki, istanbul’daki siyasi ortamdan bakıldıgında “sekter” ve belirli bir anlayıs içine hapsolmus gibi gözüken chp ve atatürkçü düsünce dernegi gibi kurumların anadolu ortamında farklı bir islev gördüklerini gözlemledik. buralarda toplanan kisiler, sadece laik duyarlılıgı olan, hatta laiklik sorununu yasamlarının odagına oturtanlardan olusmuyordu. bu merkezlerde, farklı kimligi olan çesitli kesimden kisiler toplanabilecekleri ve dertlesebilecekleri bir mekan bulmuslardı.bu mekanlarda saçları uzun, küpeli, ya da renkli tisört giydikleri için halkın baskısına maruz kalan gençlerden, sol kimlikli ya da kürt üniversite ögrencilerine, laik kimlikli memurlara, alevi ya da bası açık/kapalı kadınlardan lise ögrencilerine kadar pek çok kisi toplanmıstı. sivil toplum kuruluslarının yerel örgütlerinin olmadıgı anadolu’nun muhafazakâr kentlerinde bu kurumlar pek çok kimligin sıgınabildigi tek tük mekanlar olma özelligini tasıyor. etnik, dini, ya da laik kimliklerinden dolayı ayrımcılıga ugradıklarını belirten, küçük kentlerin muhafazakâr ortamında kıstırılmıs hisseden, iktidar odaklarından uzak oldukları için mesleki yasamlarında sıkıntı çektiklerini anlatan, iktidarın ve cemaatlerin parasal gücü karsısında kendilerini ezik ve dıslanmıs gören, haklarınıarayamadıklarını, aramaya kalksalar bile kendilerini dinleyecek merci bulamadıklarını söyleyen insanların bize aktardıklarını kamuoyunun “duyması”, yukarıda degindigimiz kamplasmanın tarafları arasındaki diyalog eksikliginin giderilmesine yardımcı olabilir umudunu tasıyoruz.yukarıda degindigimiz gibi, arastırmamızın nihai amacı, türkiye’de giderek keskinlesen laiklik konusundaki bölünme ve çatısma ortamının her iki taraftan da gelebilecek otoriter seçeneklere sıgınarak degil sagduyu ve konsensüs politikalarıyla giderilmesi, demokrasimizin kurumsallasması, insan ve vatandas haklarına saygılı bir hukuk devletinin geri dönülmez biçimde saglamlastırılması, demokrasiye geçtigimiz 1946 yılından bu yana iktidar ve muhalefet partileri arasında bir türlü kurulamayan yapıcı elestiri geleneginin yerlesmesi, iyi vatandas egitimine dayalı topyekun bir seferberlik stratejisi izlenerek halk arasında farklı kimliktekilere karsı olan önyargı ve ayrımcılıgın giderilmesi gibi konularda hem iktidara hem de muhalefete sorunlu alanlar hakkında bilgi vermektir.bu baglamda, cumhuriyet’in kurulusundan bu yana kamuoyu gündeminin ilk sıralarını isgal eden laiklik sorununun ancak otoriter seçeneklerle çözümlenebilecegini düsünenlerin, sorunu daha da derinlestirdiklerini ve toplumsal barışı saglayacak akılcı çözümlerin devreye girmesini geciktirdiklerini düşünüyoruz."

Raporun tamamı için:
http://www.osiaf.org.tr/images/basin/pdf/turkiyede_farkli_olmak.pdf

A Christmas Song (PhD Version)

2008-12-26T13:27:00.001+02:00

PhD Comics
12/22/2008 - 'A Christmas Song (PhD Version)'

after a day of thesis...

2008-12-21T00:31:00.004+02:00

after a day of thesis..
after so much reading on sustainability
this is the only thing i can say:

Source: Olivia Kuhn

mustafa mıstık!!!

2008-12-15T23:52:00.001+02:00

MUSTAFA MISTIK!

Abdullah Gürgün
Bergama Kuzey Ege Gazetesi, 24 Kasım 2008

Can Dündar'ın "Mustafa" filmini görenlerin sayısı bir milyonu aşmış. Olumlu, olumsuz yazılar, eleştiriler, övgüler, sövgüler sürüyor. Dündar filmi yerenlere hemen "Filmi gördün mü?" sorusunu yöneltiyor. O nedenle hemen belirteyim. Ben filmi izledim. Üstelik yıllarca İsveç Devlet Televizyonu'nda ve İsveç Devlet Radyosu'nda (Dündar'ın ustası Mehmet Ali Birand da bizim Brüksel muhabirimizdi) belgeseller yapmış, halkla ilişkiler, gazetecilik ve film eğitimi almış bir belgeselci ve gazeteciyim. O nedenle kendimde bu filmin eleştirisini yapma hakkını fazlasıyla görüyorum.

Yine baştan söylemeliyim: Yetişkinlere filmi görün ya da görmeyin demek istemiyorum. Ancak çocukların izlemesini uygun bulmuyorum. İsveç'te bu filmi 15 yaşından küçük çocukların görmesi yasaklanır. Türkiye'de de çocukların görmesini sakıncalı buluyorum. Nedenini açıklayacağım. Elden geldiğince de üzerinde durulmamış olan noktalara değinmeye çalışacağım.

Filmi izledikten sonra Can Dündar'ın kalemini çok ustaca kullandığı ve film zanaatını da iyi öğrenmiş olduğu konusunda kuşkum kalmadı. Filmde sözcükler seçilerek ve eksik bırakılarak kullanılmış. Sözün gerisini düş gücünüzü kullanarak kafanızdan tamamlayacaksınız. Film görüntü sanatı olduğuna göre "bir resim bin sözcüğe bedeldir" diyerek olayı kafanızda şekillendireceksiniz. Dündar amaca uygun mükemmel bir ticari film yapmış. "Efendim iyi niyetinden kuşkumuz yok AMA şu hataları yapmış" gibi bir yaklaşımı ben ne yazık ki paylaşmıyorum. Can Dündar attığı her adımı bilerek profesyonelce atmış.

Filmin adına belgesel deniyor. Bana göre belgesel değil, kurgu. Gerçeklerden yararlanılarak yapılan bir kurgu film. Can Dündar filmde hem belgesel hem de kurgu filminin öğelerinden yararlanmış Canlandırmalar yaparak filmi etkili hale getirmiş. Şekil olarak belgesel kurgu film diyebiliriz. Belgesellerin de aynı zamanda bir kurgu olduğunu, öznellik taşıdığını unutmayalım. Örneğin bir kişiyi pencerenin önüne oturtup konuşturuyorsunuz, yüzü karanlıkta görünmez. O zaman adam devlet sırrı açıklıyor gibi bir etki yapacaktır. Bir de adamı güllük gülistanlık yerde konuşturuyorsunuz. O da neşeli mutlu bir hava verecektir. Burada açıkça yönetmenin öznelliği belirleyici olmaktadır. Adam aynı şeyleri söylese bile etkisi değişecektir.

Diğer bir örnek olarak da kendi sesini kullanmasını verelim. Can Dündar'ın sesi amacına uygun bir ses. Ağlıyor mu gülüyor mu, ciddi mi değil mi anlaşılmıyor. İzleyiciyi uyuşturan bir ton kullanıyor. Yeri geldiğinde alay ediyor ama ciddi sanıyorsunuz. Ya da tersi. Şimdi siz bu filmde söz gelimi tok sesli tiyatrocu Mazlum Kiper'i kullansanız izleyici coşar. Müşfik Kenter'in yumuşak, müşfik sesini kullansanız Mustafa Kemal'e büyük sevgi duyar. Can Dündar kendi amacına uygun ses oynaklıklarıyla okuyor. Sonuçta büyük bir başarıyla güvenilmez bir film kahramanı yaratılıyor.

Can Dündar zanaatını usta bir terzi gibi icra etmiştir. Müşteriye istediği kumaştan, istediği model ve bedenine oturacak giysi yapmak da her babayiğidin işi değildir. Filmi beğenenlere, beğenmeyenlere ve orta yolculara da bakarak müşterinin kim olduğunu bulabilirsiniz.

Yakında İngilizce alt yazılı ya da dublajlı olarak MOUSTAPHA adıyla yurtdışına satılırsa çok beğenileceğine eminim. Ancak Dündar'ı aşırı işbirlikçi bulup alay edenler de çıkabilir. Batılının hepsinin yalakalardan hoşlanacağını savlamak da aymazlık olur.

Dündar filminde çok kullanılan bir dramatürgi modelini uygulamış. Bu model bir devenin üst tarafının yandan görünüşüne benzer. İlk önce devenin başındaki kısa kaviste ilk vuruş yapılır. Filmin ana fikri/ana çizgisi hakkında fikir veren kısa çarpıcı ilk bölümdür. Sonra olaylar geliştirilir, çatışmalar, çelişkilerle heyecan doruğa çıkarılır. Bu doruk devenin hörgücüdür. Sonra çelişkiler çözülmeye başlar, inişe geçilir, olaylar dinginleşir ve sona gelinir.

Dündar'ın ilk girişteki vuruşu korkunçtur. Gerçekten korkunçtur. Bir korku filminin girişidir. Nasıl?

Mustafa Kemal'in bir ağabeyi üç yaşındayken ölmüş. Deniz kıyısında kumsala gömmüşler. Bir gece rüzgar fırtına kumları uçurmuş. Ortaya çıkan bebeği çakallar yemiş. Bu sahneyi Can Dündar bir Drakula filmi gibi canlandırmış. Karanlık feci bir gecede mezar başında dolanan çakallar… Ve bu resimlerin üstünde ağlar gibi konuşan titrek bir Can Dündar sesi…

Drakula'da Türkleri kazığa oturtan Kazıklı Voyvoda'dan esinlenerek yaratılan bir kahramandır. Şimdi de Mareşal Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ten esinlenerek yapılan MUSTAFA adlı korku filmini izliyorsunuz. "Mustafa" da daha bir dinsel içerik var. "Kemal" ise devrimcidir (Devrimci önderlerden Mihri Belli de Yunan iç savaşında doğal olarak Kapetan Kemal kod adıyla anılıyordu).

Filmi izleyen çocuklar bu sahneden korkmazlar mı?

Şimdi bu ilk vuruşun filmin içeriği için verdiği mesaj nedir? "Bu aile uğursuz, lanetlenmiş bir ailedir!" Öyle mi?

Böyle bir olay olmuş mudur? Hiç mezar kazacak yer kalmadı da o sahile mi kazdılar? Rüzgar nasıl o toprakları kaldırmış atmış? Çakallar sahile inerler mi? Bunları ben bilmiyorum ama bildiğim bir şey var: Kendini bilen hiçbir gazeteci ya da belgeselci böyle bir olay olmuşsa bile bunu koymaz. Neden koymaz? Çünkü hiçbir etik anlayışa uymaz…

Kendinizi o ailenin yerine koyun. Çocuğunuzu mezarında çakallar yiyor. Bunu göstermek delikanlılığa da uymaz, insanlığa da. En hafif deyimiyle ayıptır, utanmazlıktır. Buna" belden aşağı vurmak" da diyebiliriz.

Can Dündar sesini titreterek anlatmaya devam ediyor. Mustafacık bu öyküyü dinleyerek büyümüş, kendini çok yalnız hissettiği için kendisine ayrı bir yuvacık yapmış. Hep oraya sığınırmış. Aklıma çocukluğumda evimizin arkasındaki boşluğu kendi mekanım olarak kullandığım geldi. Duvarlara ağaç dallarından, tahtalardan yaptığım oyuncakları, tabanca ve tüfekleri dizdiğimi anımsıyorum. Evcilik de oynardık. Ama Mustafa yalnız ve bunalımlı çocuk olduğu için evden kaçıp sığınıyormuş oyuncak evine.

Sonra dayısının oraya göçmüşler. Orada dayısının tarlasında kardeşi Makbule ile karga kovalıyormuş. Onu da güzel canlandırmış, kurgulamış. Ama tarlada değil kırlarda koşuşuyorlar. Ekin diye bir şey yok ortada. Her yer çiçek. "O kadar kusur kadı kızında da olur", diyelim. Yalnız bu bölüme, bir gün kardeşinin kafasına yoğurt çanağını geçirdiğini de koyabilirdi ve "Bunalım geçirdiği için çok asabiydi" diye de bir söz söyleyebilirdi. Filmin sonunda gösterdiği yalnızlıklar içindeki Atatürk'ün bunalımlarına neden olarak, Freudçu bir yaklaşımla, bu çocukluk günlerindeki sorunları gösterilebilirdi. Unutmuş olmalı.

Bu sahnelerde Mustafa'yı bir Yunan çocuğu oynatarak canlandırmış. Tesadüfen olabilir mi? Hayır. Bence Can Dündar'ın orada ince bir mesajı var. Bazı Atatürk düşmanlarının "Yunan tohumu" küfrüne göz mü kırpıyor? Yoksa yurtdışına satışta Yunan dostluğu diye yutturma amacı mı taşıyor? Ama bunları söylediğinizde alacağınız yanıt"Ne var canım, ırkçı mısınız?" olabilir.

Yeri gelmişken söyleyelim, filmin müziğinin de Goran Bregovic'e yaptırılması da tesadüf değil aynı ticari kafanın ürünüdür. Türkiye'de film müziği yapacak müzisyen yok mu? Var. İşte Cannes Film Festivali'nde Yol filminin müziğiyle en iyi müzisyen ödülünü almış olan Zülfü Livaneli. Müzisyenimiz var ama bence hesap gene başka ve Zülfü o hesaplara uymuyor.

Okul döneminden askerlik maceralarına, İstanbul’daki aylak gençlik günlerine, Suriye'ye sürülmesine geçiliyor. Daha sonra Vahdettin'in yurtseverliği, Mustafa'yı Samsun'a yollayışı, Mustafa'nın Vahdettin'e ihanet edip kafasına göre takıldığı, Kazım Karabekir'in geldiğini duyunca yüzünün korkudan nasıl solduğu, inek sürüsünü düşman zannedip ödünün koptuğu ve karanlıkta uyuyamadığı ballandıra ballandıra anlatılıyor. Sonunda bu korkak adam Mustafa zafere ulaşıyor. Burası filmin doruk noktasını oluşturuyor. Zaferden sonra inzivaya çekiliyor. Saraylarda zevk-ü sefa içinde emekli yaşamına başlıyor. Rakılar, cıgaralar, hatunlar! Yiyelim içelim eğlenelim! Yan gelip yatıyor, tarih kitapları okuyor. Vakit doldurmak için de Türk Tarih Tezi ve Güneş Dil Teorisi'nin mana ve ehemmiyetini anlatmaya çabalıyor.

Yalanlar, yanlışlar, saptırmalar, çarpıtmalar… Bunlar yeterince ele alındığından bunlara değinmiyoruz. Gözden kaçan ufak bir noktaya dikkat çekelim yalnız: Mustafa Kemal'in tarih ve dil konularına olan ilgisi "emeklilik(!)" döneminden çok önceleri de vardır. Daha Suriye'de bulunduğu sıralar dilci bir gençle tanışır: Agop Bey. O sıra Agop Bey Doğu cephesinden sürülen Ermeni kökenli genç bir yedeksubay askerdir. İngiliz esirlerle konuştuğu için casusluk ettiği şüphesiyle getirilir. Mustafa Kemal kelepçeleri çözdürür durumu sorar Agop beyin suçsuz olduğunu anlar. Agop Beyin cebinden Almanca yazılmış Türk Dili Gramer kitabı çıkar. Alman subaylara Türkçe öğretmektedir. Mustafa Kemal ile Agop Bey dil ve Latin alfabesi üzerine sohbetler yaparlar. Latin alfabesi, dil, tarih konuları o zamanlardan aklındadır Mustafa Kemal'in. O Agop Bey de işte daha sonraları Türk Dil Kurumu'nun başdanışmanı olan Profesör Agop Martayan Dilaçar'dır. Ve soyadı Dilaçar'ı Mustafa Kemal'in önerisiyle alır. Mustafa Kemal'e Atatürk soyadı verilmesi de Agop Bey'in önerisiyledir. Agop Bey Atatürk'ün ölmeden son görmek istediği kişilerdendir. "Dil çalışmalarını aksatmayın" der son günlerinden birinde. Can Dündar'ın ayyaş adamı ölüm döşeğinde bile bir sürü memleket meselesi arasında dil çalışmalarını da görmektedir.

Can Dündar bunları bilmez mi? Bilmezse niye öğrenmez? Bilirse niye söylemez?

Dündar'ın yine sesini bir hoş ederek, Mustafa Kemal'in Hilafeti kaldırmasın nedeninin çocukken hocası Kaymak Hafız'dan yediği dayağın intikamı olduğunu öne sürmesi beni yerimden hoplattı. Burada kahkahayı basmaktan ve "Ohaaa! Çüş birader bu kadar da olmaz!" demekten kendimi alamadım doğrusu. Okulda bize "izleyiciyi sakın aptal yerine koymayın" derlerdi. İzleyiciyi bu denli saygısızca aptal yerine koymak için ancak Can Dündar olmak gerekiyor galiba. O zaman benim de "sen önce aynada kendine bak" deme hakkım doğuyor kuşkusuz.

Beni şaşırtan bir diğer nokta da, Atatürk'ün kendisine suikast girişimi yapıldıktan sonra içlerinde yakın mücadele arkadaşları da olmak üzere pek çok kişiyi tutuklattığının söylenmesiydi. Atatürk daha sonra en yakın arkadaşlarını affetmiş, gerisini astırmış.

Can Dündar'ın romantik(!) sesinden dinliyoruz: "Devrim yine kendi çocuklarını yedi".

Mustafa Kemal Atatürk'ün devrimleri sihirli bir değnek yardımıyla gerçekleştirmediğini söylemeye bilmem gerek var mı? Bu devrimleri gerçekleştirmek belki de Kurtuluş Savaşı'nı gerçekleştirmekten zordu. Çünkü dost düşman belli değildi, en yakınındaki dostları bile engelleme peşindeydi. Devrimci ve karşı devrimci çizgi sürekli mücadele ediyordu.

Kemal yine kelle koltukta, CHP bayrağındaki altı okla açıklanan devrimci, bağımsızlıkçı, halkçı, laik, devletçi, ulusalcı, cumhuriyetçi çizgiyi savunuyor. Hilafet de, saltanat da öyle kaldırılıyor. Başka türlü kaldırılmasına olanak var mı? Kaymak Hoca'dan intikam için bunlar yapılamayacağı gibi en yakın arkadaşlarını karşısına alarak da olmaz. Hatır gönül tanımadan, kararlılıkla ama en geniş ittifaklar kurularak gerçekleştirilebilecek işlerdir bunlar.

Filmimizin sonlarına doğru, Atatürk'ün akşamları ud dinleyip, bir büyük rakı, üç paket sigara, 15 fincan kahve tükettiği, efkarından ağlayıp zırladığı, dengesiz, hasta bir adam haline geldiği söyleniyor.. Af buyurun ama mahalle kocakarıları bile böyle dedikodu etmez.

Bir de bir çelişkiye düşüyor burada Can Dündar. Bu ayyaş adam Hatay'ı kurtarmak için yorucu bir seyahate çıkıyor. Bir bakıma intihar ediyor. Şimdi zevk-ü sefa içinde bunalımlar yaşayan adamın Hatay'ı kurtarmak için intihar etmesi nasıl olur?

Filmin sonunda yalnızlık ve Rumeli özlemi içinde ölüyor. Çok acıklı bir son!

Ve birçok izleyici duygulanıyor. Gözyaşlarını tutamıyor. Can Dündar artık amacına ulaşmıştır.

Ne izlemiştim ben? "Mustafa Mıstık / arabaya kıstık / üç mum yaktık / seyrine baktık" gibi basit, bayağı, banal bir öykü.

Mustafa Kemal'le ilgisi yok. Mustafa Kemal hakkında bir belgesel yapacağınız zaman seçebileceğiniz o kadar çok malzeme var ki! Seçtiğiniz şeyler önem taşıyacaklar. İzleyiciye bir şey söyleyecekler. Burada Osmanlı Devleti'inin yıkıntıları üzerine Türkiye Cumhuriyetini kuran asker Mustafa Kemal olmadığı gibi o cumhuriyeti çağcıl uygarlıklar düzeyine çıkaran Atatürk de yok. Can Dündar da o savı öne sürmüyor. Dündar, Mustafa Kemal Atatürk'ün insani yanlarını İLK KEZ(!) öne çıkardığını öne sürüyor. Kendine uygun bazı ayrıntıları yalan yanlış, çarpıtarak ortaya dökmüş, Mustafa Kemal'in insani yanlarını, özünü, bağımsızlıkçı, isyancı, halksever ve yurtsever yanını öne çıkarmıyor Can Dündar, çarpıtıyor, çarpıtıyor…

İnsanı yaşadığı zaman, mekan ve koşullar içinde değerlendireceksiniz. İnsan Atatürk halk adamıdır. Tam anlamıyla "delikanlı" adamdır. Biraz argo söylersek "kıyak" adamdır. Jantidir. Mükemmel giyinir. Evet içkisi sigarası vardır. Yemeyi içmeyi sever. Hanımlarla ilgilenen, müziği dansı seven, aydınlanmacı, yurdunu halkını seven bir entelektüeldir. Bir devrimcidir. Bol bol kitap da okur, masa da kurar. Masasında karatahtanın eksik olmadığını bilmeyen yoktur. Yeri gelir müzik de dinler zeybek de oynar. Müthiş şakacıdır da. Atatürk'ün fıkralarını bilmeyen var mıdır Can Dündar'dan başka? Çağının en büyük devrimcilerindendir. Somurtan, yalnız, bunalımlı insanların işi değildir devrim yapmak. Devrim coşkulu insanların işidir. Devrim "Hoca Nasreddin gibi ağlayan / Bayburtlu Zihni gibi gülen"lerin işidir.

Peki Atatürk hatasız mıdır? Böyle birşeyi kimse öne süremez. Ancak onu belirleyen özellikler olumlu yanları mı yoksa olumsuz yanları mıdır? İşte bir film yaparken çok ince düşünülecek noktalar bunlardır. Can Dündar da düşünmüş ve Mustafa Kemal'i Mıstık yapmayı başaracak malzemeyi yaratmış ve kullanmıştır.

Bence Mareşal Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ten esinlenerek yapılmış bir kurgu film olarak birkaç puanı hak edebilir "Mustafa". Ama onun insani yanlarını ele alan bir belgesel olarak öne sürerseniz puanı sıfırdır.

Filme gelen övgü ve yergileri iki uç örnekle değinelim.

Mehmet Ali Birand pişmiş kelle gibi sırıtarak filmi göklere çıkarıyor, "Mutlaka gidin" diyor. Atatürk'ün manevi kızı, Atatürk'ün huyunu suyunu Can Dündar'dan çok daha iyi bilen Ülkü Hanım ise, "Gitmeyin. Hatta bu film gösterimden çekilmelidir" diyor.

Bu kadar yazılıp çizildikten sonra isteyen gider isteyen gitmez. Filmi izledikten sonra, "Helal olsun aldığı paralara, güzel film yapmış" demek de, "Haram, zıkkım zehir olsun, burnundan fiti fitil gelsin verdiğim bilet parası ve kazandığı tüm paralar" demek de artık size kalmış.

Ben son olarak filmin amacı konusundaki kendi görüşümü söylemeliyim: Bu film, EVET, pek çok kişinin "psikolojik savaş" olarak nitelendirdiği çabaların bir parçasıdır. Irak üzerinden ABD, Yunanistan ve Kıbrıs üzerinden AB tarafından kıskaca alınmış bir Türkiye'nin direnme gücünü içten kırma çabalarındandır. Ulusun özgüveni yok edilmeye çalışılmaktadır. Ulusal değerler ayaklar altında çiğnenerek "siz adam mısınız? Sizin En kralınız bile beş para etmez" denmeye getirilmektedir. Hele Ergenekon tertibiyle (burada da malum Ergenekon destanı, terör örgütü olarak genç zihinlere yerleştirilmeye çalışılıyor) aynı zamana getirilmesi de bu planın inceliğini iyice gözler önüne sermektedir.

Mustafa Kemal Atatürk'ün düşmanları ve yobazlar ona eskiden beri "Gök gözlü sarhoş şeytan" derler. Buna en güzel yanıtı ünlü Hiciv ustası Neyzen Tevfik vermiştir (bir iddiaya göre şiiri yazan Mutlu Çelik'tir).

Şöyle:

BRE MELUNLAR

Ne ararsın tanrı ile aramda?
Sen kimsin ki orucumu sorarsın?
Hakikaten gözün yoksa haramda
Başı açığa neden türban sorarsın?

Rakı, şarap içiyorsam sana ne?
Yoksa sana bir zararı, içerim
İkimiz de gelsek kıldan köprüye
Ben dürüstsem sarhoşken de geçerim.

Esir iken mümkün müdür ibadet?
Yatıp kalkıp Atatürk'e dua et...
Senin gibi dürzülerin yüzünden
Dininden de soğuyacak bu millet.

İşgaldeki hali sakın unutma
Atatürk'e dil uzatma sebepsiz
Sen anandan yine çıkardın amma
Baban kimdi bilemezdin şerefsiz.

Neyzen Tevfik

tespit_tembih

2008-12-15T14:43:00.002+02:00

Tespit_"Serbest"

"serbest" kelimesini sık sık kullanıyoruz, ama acaba ne demek olduğunu biliyor muyuz? Yeni tespitim: "ser" farsça "baş" demek, "best" ise "bağlı" anlamına geliyor. Serbest, başı bağlı demek oluyor.. Eski zamanlarda biliyoruz ki evli kadınlar sokaklarda daha serbest dolaşıyorlar, bekar kızların aksine. E bu evli kadınlar da başları bağlı dolaşıyorlar tabii ki. Yani başın bağlı olunca evlisin demek ve rahatça sokakta dolaşabiliyorsun... Bugünün suali çok ironik: başın bağlıysa ne kadar serbestsin? Aslında "serbest"sin de, serbest misin?

Vintage Effect: I am Learning!

2008-12-13T18:14:00.005+02:00

Nowadays i am dealing with "vintage" effect in photography.
Some recommended sites:
35 Beautiful Vintage and Retro Photoshop Tutorials
Photoshop Vintage Effect
Pop Art inspired by Lichtenstein
Pin-up Effect

And some of the results:

Pin-up Effect

Vintage Effect

Vintage Effect

Photos © Zeynep Gunay

Ron Mueck

2008-12-09T00:42:00.009+02:00

Ron Mueck's miracle hiperrealist giant sculptures:
Human emotions from birth to death..
[Images from everywhere]

In Bed

Two Women

A Girl

Wild Man

Dead Dad

Big Man

Pregnant Woman

Seated Woman

Mask

Spooning Couple

Mother and Child

A Boy

See also:
Brooklyn Museum
National Galleries of Scotland

You can also watch the video: Click!

Patricia Piccinini

2008-12-09T00:39:00.006+02:00

Patricia Piccinini's Undivided.
A follower of Ron Mueck.

For more information: Click!

ıssız adam * deserted man

2008-12-02T23:18:00.006+02:00

Turkey has forgotten all about economic crisis, now just discussing the love. Again!. Çağan Irmak's new movie "Issız Adam" / "Deserted Man" (i suppose) has made me fall into the harsh grounds of depression. [Ok, i was already in depression but anyways]

In the undersground streets of Istanbul. Nostalgic background. Isolated crowd. Music. Food. A man. A deserted man. A woman. A semi-deserted woman. And Love. And Loneliness. And Love.

There are so many questions: What is love? Why we need love? What a man wants? What a woman wants? Do we love once? Or twice? How can we find love? How do we understand true love? Love love love and so on..

It is enough to look at the song titles from the 1970s:
Ayla Dikmen - Anlamazdın (You wouldn't have understood)
Sibel Egemen - Yalnız Adam (Lonely man)
Nil Burak - Yalnızım Ben (I am alone)
Semiramis Pekkan - Bana Yalan Söylediler (They lied)
Hümeyra - Tutsana Ellerimi (Hold my hands)

What is going on?
They reminded me my depressive people, my depressive me..
I am in total depression.

Ok, i "love" the movie.
I hate the movie.

What Keeps Mankind Alive?

2008-11-23T23:35:00.005+02:00

11th International Istanbul Bienal
September 12 - November 8, 2009
The Dossier: What Keeps Mankind Alive?

[Bertolt Brecht's The Threepenny Opeara]
For the dossier: Check it out!

İnsan Neyle Yaşar? ¶
Sayın baylar, bize hep ders verirsiniz: * “Aman, günah, ayıp, kötü, yanlış.” * Aç karnına kuru öğüt çekilmez. * Önce doyur beni, ondan sonra konuş. * Sende göbek, bizde ahlak nedense. * Şimdi bizi iyice dinle bak; * İster şöyle düşün, istersen böyle: * Önce ekmek gelir, arkadan ahlak. * Artık vermek gerek, unutmayın sakın, * Tüm nimetlerden, payını yoksulların. * İnsan neyle yaşar? * İnsan neyle yaşar: Ezip hiç durmadan. * Soyup, dövüp, yiyip yutarak insanları. * Yaşayabilmek için hemen unutmalı, * İnsanlığı unutmalı insan. * Katı gerçek budur, kaçınılmaz * Kötülük yapmadan yaşanamaz. * Efendiler bize ahlaksız dersiniz * Kötü kadın, utanmaz fahişe * Aç karnına suçlanmak hiç çekilmez * Önce doyur beni ondan sonra söyle * Sende şehvet, bizde edep nedense * Şimdi bizi iyice dinle bak; * İster şöyle düşün, istersen böyle: * Önce ekmek gelir, arkadan ahlak. * Artık vermek gerek, unutmayın sakın, * Tüm nimetlerden, payını yoksulların. * İnsan neyle yaşar? * İnsan neyle yaşar: Ezip hiç durmadan, * Soyup, dövüp, yiyip yutarak insanları. * Yaşayabilmek için hemen unutmalı, * İnsanlığını unutmalı insan. * Katı gerçek budur, kaçınılmaz. * Kötülük yapmadan yaşanamaz.

Bertolt Brecht
Üç Kuruşluk Opera
Türkçeye çeviren: Tuncay Çavdar ¶

What Keeps Mankind Alive?
You gentlemen who think you have a mission * To purge us of the seven deadly sins * Should first sort out the basic food position * then start your preaching: that’s where it begins * You lot, who preach restraint and watch your waist as well * Should learn for all time how the world is run: * However much you twist, whatever lies you tell * Food is the first thing. Morals follow on. * So first make sure that those who now are starving * Get proper helpings when we do the carving. * What keeps mankind alive? * The fact that millions * Are daily tortured, stifled, punished, silenced, oppressed. * Mankind can keep alive, thanks to its brilliance * In keeping its humanity repressed. * For once, you must try not to shirk the facts: * Mankind is kept alive by bestial acts. * You say the girls may strip with your permission. * You draw the lines dividing art from sin. * So first sort out the basic food position * then start your preaching: that’s where we begin. * You lot, who bank on your desires and our disgust * Should learn for all time how the world is run: * Whatever lies you tell, however much you twist * Food is the first thing. Morals follow on. * So first make sure that those, who now are starving * Get proper helpings when we do the carving. * What keeps mankind alive? .e fact that millions * Are daily tortured, stifled, punished, silenced, oppressed. * Mankind can keep alive, thanks to its brilliance * In keeping its humanity repressed. * For once, you must not try to shirk the facts: * Mankind is kept alive by bestial acts.

Bertolt Brecht
The Threepenny Opera
Translated into english by Ralph Manheim & John Willett

i have a home [although i don't have a cat]

2008-11-20T00:11:00.004+02:00

Sezen Aksu said "i even don't have a cat" once upon a time. I don't have a cat, but at last i have a house. my home.

Everything happened in the last week of October. We took our foreign housing experts to Ataşehir. After seeing the incredible mass of new housing areas, we took a picture (on the right). We were just critising the new developments, and their pressure on Istanbul. We were talking about "gated communities" and new lives created in them. The next day one of those became mine:)

I will live in a "gated community" with an "english name": Ağaoğlu My World. Isn't it ironic????

Just to remind: I am still against gated communities. I am still against the use of English in our cities and towns. I still like downtown life. But now i am a gated english civilian.

Humor for Writing

2008-11-13T22:54:00.000+02:00

"I am not at all in a humor for writing; I must write on till I am"

Jane Austen, letter October 26, 1813

my kilyos

2008-11-09T15:47:00.003+02:00

Photos © Zeynep Gunay

bird in the window

2008-11-08T20:04:00.009+02:00

Photos © Zeynep Gunay

My new artwork:

"Bird on the Window"

Key:

1 afyon 2,3,4 ayvansaray 5 beypazarı 6,7,8,9,10 bolvadin 11,12,13 bozcaada 14,15,16 kilyos 17 zeyrek

My Betsy Walton

2008-11-06T02:21:00.005+02:00

It was the "hopefull" painting that i met Betsy Walton. Her paintings make me feel, dream and hope. Last month [at last], i bought three of them [the first two below]. Thanks for this incredible dreamer!

Heavenly Atmosphere

Hopefull

Seaside

Paradise

Paper Airplanes

Girly Explosion

Dear Diary

White House Black House

[All images are from her website]

History | Hope | Change

2008-11-06T02:15:00.004+02:00

A historic result:

America voted for her future...

Image from Amy Marcella

CinCanCon: China Calling

2008-10-04T21:04:00.017+03:00

China Calling:
Dalian . Yangzhou . Zhouzhang . Gaoyou . Zhoujiajiao . Shanghai
13 - 30 September 2008
ISO Yappi Ltd.

Photos © Zeynep Gunay

"İnek sanatı, Ayı sanatı, Lale sanatı, Ayakkabı sanatı, Eşşeğinki sanatı"

2008-09-10T00:03:00.009+03:00

A wonderful critic about the "art comedia" in İstanbul:

İnek Sanatı, Ayı Sanatı, Lale Sanatı, Ayakkabı Sanatı, Eşşeğinki Sanatı

[Cow Art, Bear Art, Tulip Art, Shoe Art, Donkey's Art]

”Sırada g*t sanatı mı var?”

*I TOTALLY AGREE*

Just click to read the notes of Boran Güney

Cittuk Cezduk Corduk

2008-09-01T21:46:00.017+03:00

18 - 28 Ağustos 2008

Cittuk Cezduk Corduk:

Doğu Karadeniz Doğu Anadolu

4307 km 4307 km 4307 km 4307 km 4307 km 4307 km 4307 km

Samsun [Orhan Gencebay, bira] Ordu [Finduk, Boztepe] Piraziz [Tiralioğlu, Giresun pidesi] Giresun [Kiraz] Tirebolu Akçaabat [Akçaabat köfte] Trabzon [Temiz otel] Maçka Sümela [Muhlama, sütlaç, sıva badana] Uzungöl [Uzunca göl, turşu kavurma] Rize [Çay çay gene çay] Çamlıhemşin Palovit Şelalesi [Yandım Ali, az kaldı, malatya ineği!] bakire ve hamile.. Zilkale Ayder [Boynuma saldıran yarasa, yatsı horonu, altıparmak otel, tahin pekmez, sağa sola taksi, yukarı aşağı taksi] Avusor [Şiirci amca, muhlama, festival gibisin sana katılmak istiyorum] Kaçkarlar [Son 45 dak, sonsuzluk, sıfır noktası, patika, sis, inek zili] Artvin Kafkasör [Sucuk ekmek, gidiş dönüş, kemençe sound] Ardahan [Yeşilin bittiği an, üç saatlik baluk, böcük] Çıldır [Şahin] kırlangıçlar, kargalar.. ve çiçekler.. ve kızıltoprak.. Kars [Küçük rusya, ocakbaşı, sarı inek] Doğubeyazıt İshakpaşa Sarayı [Piknik, günbatımı] Ani Harabeleri Van [Van kahvaltısı, peynir pazarı, savat] Gevaş [Akdamar kilisesi, rüzgar, Van Gölü, böcük] Tatvan Ahlat [Selçuklu mezarlığı, günbatımı] ve korkunç yol.. ve çevirme ve gene çevirme.. Erzurum [Oltu taşı, Cağ kebabı, kadayıf parmak] Tokat [Tokat kebabı, Tokat bezi, Komili kandil, maşallah amcalar] Ballıca Mağaraları [Yarasalar] Amasya [Keşkek, "Yeşil" ırmak, emin efendi konakları, 20cl, "merzifon" öğretmenevi] ve Şevval Sam'dan karadeniz türküleri dur durak bilmeksizin..

Photos © Zeynep Gunay

Ode: Intimations of Immortality

2008-08-11T22:55:00.006+03:00

...
What though the radiance that was once so bright,
be now forever taken from my sight.
Though nothing can bring back the hour of splendor in the grass,
of glory in the flower;
We will grieve not,
rather find strength in what remains behind.
...

William Wordsworth
1770-1850

Biuro Projektow Lewicki Latak. Piotr Lewicki i Kazimierz Latak © Author of the image 2005
Urban Public Space

How many chairs do we need more??

Avşa Kaçamağı

2008-08-11T15:12:00.012+03:00

Avşa.. Beyazsaray.. Otel Beyazsaray.. 225.. Yunuslar.. Sayın konuklarımız, otelimizin önünden yunuslar geçmektedir, izlemek istersiniz diye.. Leylekler.. Günbatımı.. Deniz.. Ve anaları.. Harika bisküvili sütlü kokolin.. Foto şipşak.. Yoğurt kabı.. Havai fişekler.. Mehtap.. Sayın konuklarımız, dokuzbuçukta havai fişek gösterisi yapılacaktır, biraz karartma yapılabilir, korkmayın.. PinPon.. Bira.. Deniz otobüsünde tramplen.. Katil taksi.. Korku..

Photos © Zeynep Gunay

Beijing 2008: 1World 1Dream

2008-08-08T19:25:00.008+03:00

Year two thousand and eight, eighth day of the eighth month.. in the Bird's Nest.. It is like watching the movie "Hero" i said, and i suddenly learned that the director of Beijing 2008 is Zhang Yimou [one of favourite directors].. It was certainly as poetic as his movies..

"Friends have come from afar, how happy we are." Confucius

Check out the perfect moments:

Photographs from Beijing 2008 Official WEbsite

Isn't it ironic that behind this perfect scene, there is blood of tibetians!!

Anthony Gormley

2008-08-08T13:07:00.016+03:00

Birmingham trip was my first experience with Gormley. I saw his "Iron Man" Sculpture in a snowy afternoon [*], and it remained as the only thing from this city. His works are poetic, always to remember as one of my dreams..

"an attempt to materialise the place at the other side of appearance where we all live." A. Gromley

Blind Light, 2007

Asian Field, 2003 [Clay from Guangdong Province, China]

Total Strangers, 1997 [Kolnischer Kunstverein, Cologne, Germany]

Inside Australia, 2003 [Permanent installation, Lake Ballard, Menzies, Western Australia]

Time Horizon, 2006

Waste Man, 2006 [Household waste and furniture]

Block Works: Precipitate II, 2004

Critical Mass, 1995 [Remise, Vienna, Austria]

Domain Field Space: Now and Then, 2005 [Art and Architecture, Fundament Foundation, AaBe Fabrieken, Tilburg, Netherlands]

Event Horizon, 2007

Angel of the North, 1998 [Permanent installation at Gateshead, England]

Another Place, 1998 [Stavanger, Norway]

Another Place, 1997 [Cuxhaven, Germany]

Photographs from Anthony Gormley, The Guardian.

Sunset Birds

2008-08-03T18:28:00.006+03:00

Florya, Istanbul
Photo © Zeynep Gunay

the game

2008-08-03T17:40:00.007+03:00

Street children playing games in Taksim Metro..
Children are children anytime anywhere..

Photo © Zeynep Gunay

Turtles Can Fly

2008-08-01T14:45:00.003+03:00

I watched Turtles Can Fly / Lakposhtha Parvaz Mikonand by Bahman Ghobadi today. An epic story of children in a refugee camp along the Iraq-Turkish border on the eve of USA invasion. It is the story of Satellite, Agrin, Hengov, Riga, Pashrow, Shirkooh and many others. It is the story of children in "big men"s world struggling between life and death, war, love, happiness, hatred, childhood, dreams, fish and turtles..

Ten Thousand Clicks

2008-07-31T13:45:00.001+03:00

On bin kere tıklandım /

Clicked for ten thousand times..

Ne oldu?

Başım göğe erdi.

BozcaADA

2008-07-31T13:25:00.011+03:00

Benim Bozcaadam / My Bozcaada..

25-27 Temmuz 2008

Photos © Zeynep Gunay

masum-diyet

2008-07-29T17:28:00.004+03:00

Ne Güzel Şey Masumiyet
Yıldırım Türker
28 Temmuz 2008 Pazartesi

Toplumun biraz mürekkep yalamış bir kesiminde insanı çileden çıkaran bir masumiyet oyununa tanık oluyoruz. Televizyon kanalları Ergenekon davasından hiçbir şey anlamadığından içtenlikle yakınan insanlardan geçilmiyor. Geçen gün Kırık Kalplerin Oya Ablası, ‘Bizim gibi kültürlü insanlar bir şey anlamıyorsa, halk nasıl anlasın’ diye sızlanıyordu sözgelimi.

Bu hiçbir şeyden anlamayan, gıllıgışlı işlerle işi olmayan mazbut vatandaşın Cumhuriyet ideolojisinin ideal vatandaşı olduğunu biliyoruz. Hem Ergenekon iddianamesi çok uzun. Kim okuyacak 2500 sayfayı?

Pascal Bruckner, ‘Masumiyetin Ayartıcılığı’ adlı kitabında, masumiyeti, “özgürlüğün sıkıntılarından hiçbirine katlanmadan nimetlerinden yararlanmaya kalkışmak” olarak tanımlıyor. Çocuksuluk ve kurbanlaşma olarak iki yönde geliştiğini söylüyor bu masumiyetin. Biri, ‘çocukluk yılları cahilliğinin ve tasasızlığının parodisi’ diğeriyse ‘kendi kendini kurban ilan etme.’

Popüler meydanda samimiyetin çarpıtılmış tanımıyla sakız şaklatan bir arsızlık eşliğinde sunulan ve neredeyse bütün milletin ilgisini çeken bir gösteri olarak böyle bir masumiyet resmiyle yakından tanışıyoruz. Burada bayağılıkla samimiyetin, masumiyetle umursamazlığın kalkanına sığınmış cehaletin artık birbirinden ayırt edilemezleşmişliğini görmek mümkün. En ufak bir hassasiyet, bir ciddiyet talebi karşısında hırçın bir alaycılıkla kullanılıveren ‘enteller’ küfrü de bu yaygın çocuksuluk dilinin bir yansıması işte.

state vs. university

2008-07-17T19:34:00.003+03:00

Ankara Greater Municipality and his geneous Mayor Gökçek this time puts his stick on Middle East Technical University:

From Radikal, 17 July 2008:
ODTÜ ile Ankara Büyükşehir Belediyesi arasındaki 'arsenikli su' kavgası, yeni bir boyuta taşındı. Büyükşehir, ODTÜ kampüsündeki 45 yapı için "uygulama imar planı, yapı ruhsatı ve iskan belgesi bulunmadığı" gerekçesiyle toplam 1 milyon 800 bin YTL para cezası kesti.

ANKARA - Kısa bir süre önce ODTÜ rektörü Ural Akbulut ile Ankara'nın içme suyundaki Arsenik miktarı konusunda kıyasıya bir tartışma yaşayan Ankara Büyükşehir Belediyesi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ) Kampüsü’ndeki bazıları çeyrek asırdır bulunan 45 bina için "uygulama imar planı, yapı ruhsatı ve iskan belgesi bulunmadığı" gerekçesiyle 1 milyon 800 bin YTL para cezası kesti. Belediye, kaçak yapıların mevzuata uygun hale getirilmemesi durumunda yıkılmasına karar verdi. ODTÜ Rektörü Akbulut da "Yıkabiliyorsa gelsin yıksın. Melih Gökçek kaç yıllık başkan. Bu üniversite 50 yıllık bir üniversite" diyerek resti çekti.

Türkiye'nin en saygın üniversitelerinden biri olan ODTÜ ile Ankara Büyükşehir Belediyesi arasındaki 'arsenikli su' kavgası, yeni bir boyuta taşındı. Büyükşehir Belediyesi'nin içme suyundaki arsenik miktarı konusunda yayınladığı bir analiz raporunun ODTÜ tarafından hazırlandığını duyurmuş, ODTÜ böyle bir rapor hazırlamadığını duyurarak Belediye ile karşı karşıya gelmişti. Bu tartışmanın üzerinden çok geçmeden Büyükşehir Belediyesi 50 yıllık geçmişe sahip ODTÜ Kampusundaki binaların, 'Ruhsatsız yapılaşmalar konusunda kötü örnek teşkil ettiklerini, plansız, imar mevzuatını hiçe sayarak bina yaptıkları hakkında şikayetler üzerine yapılan inceleme sonucunda İmar Kanunu'na göre, onaylı uygulama imar planı, parselasyon planları, mimari proje onayları ve yapı ruhsatlarına rastlanılmadığını' duyurdu.

'Yıkarız' tehdidi
Büyükşehir Belediyesi, ODTÜ'deki kaçak yapılarla ilgili yapı tatil tutanağının düzenlendiğini ve Çankaya Belediyesi ile ODTÜ Rektörlüğüne tebliğ edildiğini belirterek, kaçak yapıların mühürlenmesinin ardından ODTÜ Rektörlüğüne söz konusu aykırılıkların giderilmesi için süre verildiği halde herhangi bir girişimde bulunulmadığını iddia etti. Büyükşehir Belediyesi, İmar kanununa aykırılıkların giderilmemesi halinde ODTÜ'deki 45 binanın yıkılacağını açıklandı. Kaçak olduğu belirtilen 45 bina arasında, Rektörlük Binası, Kültür ve Kongre Merkezi, Kütüphane, Öğrenci Yurtları ve birçok mühendislik bölüm binası da bulunuyor.

Akbulut tepkili: Yıkabiliyorsa yıksın
ODTÜ Rektörü Prof. Dr. Ural Akbulut ise belediyenin kararına tepki göstererek, "Melih Gökçek kaç yıllık başkan? Bu üniversite 50 yıllık bir üniversite. Binalar burada, gelip yıkabiliyorlarsa yıksınlar. Ben bekliyor olacağım" dedi. Akbulut, üniversitenin imar sorununu şöyle açıkladı:

"Üniversite kurulduğundan beri durum aynı. 90'lı yılların başında imar sorununa el atılmış ve 1/25 binlik plan yaptırılmış. Daha sonra 1/5000'lik planı da yaptırdık ve bu planları Büyükşehir Belediyesi onayladı. 1/1000'lik planı Çankaya Belediyesi'nden bu ay içinde alacaktık. Büyükşehir Belediyesi yasalardaki açıktan yararlanarak olaya el attı ve Çankaya Belediyesi'nden önce davrandı. Yasaya göre, belediyeler İmar planı verince belli bir oranda arsa alabilir. Örneğin şahsa ait imarsız bir araziyse belediye payını alır. Ama burası kamu malı rant falan alamaz. Çünkü bu araziye yapılan binaların rantı olmaz, kamu malıdır. Buradaki bütün binalar Milli Emlak Genel Müdürlüğü'ne ait. Bu kampusun yüzde 85'i de orman arasizi, hiçkimse bir çivi bile çakamaz. Kampusun yüzde 88'lik bölümü de SİT alanı olarak kabul edildi. Tüm bunlara rağmen, kampuse belediye göz dikti, villa yapma hayalindeler. Cezaya itiraz edip dava açacağız."

İŞTE YIKILACAK YERLER
Büyükşehir'den yapılan açıklamaya göre, 3194 sayılı kanunun 32. maddesi gereğince mühürleme işlemi yapılan ve her birisi için 40 bin YTL para cezası uygulanan yapılar şöyle:

“Mimarlık, Fen Edebiyat, İktisadi ve İdari Bilimler, Eğitim Fakülteleri, Havacılık ve Uzay Mühendisliği, Kimya Mühendisliği, İnşaat Mühendisliği, Bilgisayar Mühendisliği, Elektrik ve Elektronik Mühendisliği, Mühendislik Bilimleri, Çevre Mühendisliği, Gıda Mühendisliği, Jeoloji Mühendisliği, Endüstri Mühendisliği, Makine Mühendisliği, Metalurji ve Malzeme Mühendisliği, Maden Mühendisliği, Petrol ve Doğalgaz Mühendisliği Bölümleri, Enstitüler, Meslek Yüksekokulu, Yabancı Diller Yüksekokulu, Rektörlük Binası, Yemekhane, ODTÜ Kültür ve Kongre Merkezi, Kent Konukevi, ODTÜ Doğu Lojmanları, ODTÜ Batı Lojmanları, Alışveriş Merkezi, Öğrenci Yurtları, Öğrenci Konukevi, Spor Merkezi, Açık ve Kapalı Yüzme Havuzu, Spor Salonu, Mimarlık Amfisi, ODTÜ Kreş, ODTÜ Üçlü Amfi, Sağlık Merkezi, Mikrobiyoloji ve Biyokimya Laboratuvarı, Petrol Araştırma Merkezi, ODTÜ Kütüphane, Arkeoloji Müzesi, İnşaat Mühendisliği Laboratuvarı, ODTÜ Yaşam Merkezi, Baraka Spor Salonu, ODTÜ Rasathanesi.”

ODTÜ'NÜN TARİHÇESİ
Türkiye ve Orta Doğu ülkelerinin kalkınmalarına katkıda bulunmak, özellikle fen bilimleri ve sosyal bilimler alanlarında eleman yetiştirmek üzere 15 Kasım 1956'da “Orta Doğu Yüksek Teknoloji Enstitüsü” adıyla eğitime başlayan üniversite, Türk yüksek öğrenim sistemine birçok yenilik getirdi.

Çağdaş eğitimin öncüsü olan ODTÜ, ilk yıllarını Kızılay'da Müdafaa Caddesi'nde Emekli Sandığına ait küçük bir bina ile TBMM arkasında bulunan barakalarda geçirdikten sonra, 1963 yılında bugünkü yerine taşındı.
İlk olarak 1956'da Mimarlık Bölümü öğretime açıldı. 1957 Şubat döneminde de Makine Mühendisliği Bölümünde öğretime başlandı. 1957-1958 öğretim yılı başında mimarlık, mühendislik ve idari bilimler fakülteleri kuruldu. 1959 yılında da Fen Edebiyat Fakültesinin kuruluşu tamamlandı. Eğitim Fakültesi ise 1982 yılında öğretime başladı.

ODTÜ'de, 47 lisans programının yürütüldüğü 5 fakülte, 750 öğretim üyesi, 400 öğretim görevlisi, bin 400'den fazla araştırma görevlisi, 21 bini aşkın öğrenci bulunuyor. Üniversiteden bugüne kadar mezun olanların sayısı ise 80 bini aşıyor. (Radikal)

Ural Akbulut:
"İhbar ediyorum tüm binalarımız ruhsatsız. Gücü yetiyorsa gelsin ODTÜ'yü haritadan silsin''

"Eymir Gölü'nü almaya çalışıyor, 'halka açacağım' diyor. ODTÜ'nün hangi tesisi halka kapalı? Ormanda insanlar yürüyüş yapıyor insanlar, kapılar sonuna kadar açık. Göle gelince, dünyanın hiçbir yerinde doğal sit alanlarına kontrolsüz giriş olmaz. Biz isteyene kart veriyoruz. Oraya kim giriyor, çıkıyor onu biliyoruz o kadar"

Melih Gökçek:
"ODTÜ'nün %40ını alacağım!"
http://video.haberturk.com/Video.aspx?v_ID=36776&k_A=haberturk

"ODTÜ'YÜ YIKMAK GÜVEN-ÖZVERİ-TECRÜBE İSTER PALTFORMU"
ODTÜ Civil Movement
Gazete ODTÜLÜ:
- Gökçek'e kapitülasyonlar verilsin!

- Eflak ve Boğdan, Gökçek'e bırakılsın!

- Melih Gökçek Mısır Valisi olsun!
- Gökçek'in oğlu halife ilan edilsin!
- Başbakan'ın elini öpelim, Gökçek bizi gofret sansın!
- Musul ve Kerkük'te de petrol var diyorlar Gökçek! Ne dersin? Hoş olmaz mı?
- Gökçek, ODTÜ'den elini ÇEK!
- ODTÜ'yü bir tek Gökçek yıkar! Arsenikli suyla-sabunla!
- ODTÜLÜ'den Gökçek'e sudan ucuza dersler!
- Gökçek Emlak'tan Eymir Gölü manzaralı lüks villalar!
- Melih Gökçek, Harikalar Diyarı'nda!
- Gökçek'in arsenikli dereleri, akar Allah deyyu deyyu!
- Gökçek'siz bir ODTÜ Ormanı düşünemiyoruz!
- Gökçek bizi affetmezse 'kendimizi' intihar ederiz!
- Ömür boyu belediye başkanı olmanın sırrını bulduk ama söylemeyiz!
- İpimizle kuşağımızla, gökümüzle kuşağımızla!
- ODTÜ'yü yıkmak, Güven-Özveri-Tecrübe ister!
- Gökçek Wederson yetmez, Ronaldinho da Gökçek olsun!
- ODTÜ'yü yıktırmayız! Hepimiz Hababam Sınıfı'yız!
- Şakaysa komik değil, ciddiyse hiç komik değil!
- Tarihin en yanlış sorusunu sorduk: Maveraünnehir nereye dökülür?
- İçimizde bir Gökçek bile yok, anlıyor musun? Hadi gülümse!
- Ruhsatsız deliler, ruhsuz siyasilere karşı!
- Değirmenler için Don Kişot, Gökçek için Rosinante!
- Hayvanat Bahçeleri göreve!
- Gökçek, ODTÜ'yü değil; ODTÜ, Gökçek'i yıkacak!

21 Temmuz'da eyleme!!

Zakir Hussein and Taksim Trio

2008-07-16T02:45:00.003+03:00

We went to Aya İrini on 7 July to listen to Zakhir Hussein and Hüsnü Şenlendirici's Taksim Trio. Such a perfect night! Especially the solo of Hussein.. I haven't know that tabla has notes on it:) Also thanks to Mest rakı..

tribute to nina simone

2008-07-16T02:25:00.004+03:00

15 July 2008

Sepetçiler Kasrı

"Sing the Truth" The Nina Simone Tribute Concert

with Dee Dee Bridgewater, Stacey Kent, Raul Midon, Sibel Köse and The Nina Simone Band

A perfect night in Sepetçiler Kasrı with the Nina Simone soul. Just feeling good...

A little critic: Dissapointed by Sibel Köse: No character in her singing, no emotion, nothing.. The difference with others came to its peak with Four Women. Three were there but we couldn't reached the fourth! Others were perfect perfect, especially Dee Dee (no words of course) and Raul Midon. Stacey Kent (not a jazz singer but sang the blues) was new for me, i loved her style, her voice:).

Short note: This time, a ship parked in front of Kasır. It slowly and silently came close and close as if it didn't want to destruct the atmosphere. At the end, the sailors had the most perfect screening, while we were fighting eachother to watch the scene between big big heads..

Last blue note: Found my old Nina Simone albums.. it will be a long long night..

herbie hancock and sound of istanbul

2008-07-03T01:01:00.008+03:00

15th International Istanbul Jazz Festival started tonight with Herbie Hancock concert. I was there with the sound of him that i had been collecting in me like other jazz musicians since my childhood through my father's albums. He was here, but Istanbul was not ready for him.

It was just a strange night. A chaotic atmosphere full of Herbie's music and sound of Istanbul. The trucks of Harbiye construction were squeaking; a woman in the bar behind Harbiye was shouting the song "cahide" [who cares about cahide]; the men were crying "come, come" to the trucks that were squeaking, the woman in the bar who was just killing us softly with cahide went into trance, "vomitting" strange noises -meanwhile, herbie was in the middle of his solo- then fireworks were fired from near surrounding; now it was time for "ezan/night pray"; "0-ha" or "yuh" or "whoa" we said [of course we didn't say "whoa", this is just for english writing purposes]; just a ship whistle was lacking, then the trucks horned; suddenly a plane had passed on top of us.. and the concert ended..

Strange but a magnificient night.. The night was started with "Joni Letters".. "Cantaloupe Island" put the endnote to the night.. And Istanbul was left with its sound..

Cantaloupe Island

Another version of Cantaloupe Island

Watermelon Man

Ankara Kuğulu Park ve Fayansları

2008-06-28T23:55:00.005+03:00

En sonunda gidebildim Ankara'ya.. Hayatımın en güzel yıllarına ev sahipliğini yapan Kuğulu'ya da.. Kuğulu Park'ın kuğularının bir zaman sonra sadece bizimkinin yeraltı fayanslarında kalacağını kim söylese inanamazdım. Hadi içine ediyosun şehrimin, bari biraz zevkli davransana be adam!!

in the market

2008-06-28T23:20:00.002+03:00

A Euro 2008 Critic: "You are the murderer of the most beatiful feelings"

2008-06-28T23:15:00.007+03:00

Euro 2008 maceramız sona erdi. Son saniye heyecanlarıyla katlanarak artan umudumuz bence tarihimizde oynadığımız en iyi oyunla son buldu. Benim dilim dönmüyor ama Dağhan Irak pek bi güzel özetliyor.. Euro 2008 maceramızı, heyecanımızı ve kahroluşumuzu o kadar iyi anlatıyor ki:

‘Sen en güzel duyguların katilisin’
Dağhan Irak
29/06/2008 Radikal 2

Türkiye-Almanya maçında çok çok üzüldüm. Çünkü, Türkiye son üç maçtaki mucizelerden de güzel ve epik bir maç oynadı o gece

Millî takımlar biraz sorunlu varlıklar. Eğer ulusla aranız çok sıkı fıkı değilse, ulusal takımla bağ kurmakta biraz sıkıntı çekebiliyorsunuz. Bir şeyleri paylaşmıyorsanız “bizim oranın çocukları” olmaları bazen desteklemeniz için yetmiyor. Ben Fatih Terim’in “yetersiz milliyetçi” olarak isimlendirdiği insanlardan biri olarak bu sıkıntıyı çok yaşadım. Millî takım nadiren içime sinmiştir, nadiren içten desteklemişimdir. Ya yaratılan milliyetçi hezeyandan canım sıkılmıştır ya da oynayan oyuncuların kafa yapıları hoşuma gitmemiştir. Mesela, belki dedeleri Cezayir’de neler yapmış bembeyaz çocukların sırtına “Zidane” yazılı formayı giydiren, politikada ve medyada reva görülmeyen temsiliyeti sokakların farklı renklerdeki çocuklarına sağlayan Fransa takımını hep sevmişimdir. O yeşil sahaya çıkabilmek için dikenli tellerden atlamak zorunda kalan Filistin ve Lübnan gibi takımları da...

Ben Avrupa Şampiyonası’nda oynanan Türkiye-Almanya maçında çok üzüldüm, çok çok üzüldüm. 2002’de Lefter’le beraber ayrı bir yere koyduğum İlhan o golü attığında ne kadar sevindiysem, bu sefer de o kadar kahroldum.

Çünkü bu takım, son üç maçtaki mucizelerden de güzel ve epik bir maç oynadı o gece. Hollanda’yı sahadan silen Rusya’ya haksızlık olmasın ama kırmızı formalı takım ilk yarı herhalde bu turnuvada oynanabilecek en güzel futbolu oynadı. Bu futbola karşı bile sahadan mağlup ayrılmayacak tek bir takım olabilirdi, şansa karşıda o takım vardı. Maçı da kazandılar zaten.

Almanları ilk ve son tutuşum
Hayatımda hatırladığım ilk büyük kupa Meksika 1986’dır. O zaman Almanları tuttum, bir daha da tutamadım. 1990’da Kamerun ve son birleşik Yugoslavya elenirken onların kupayı almasını hazmedemedim. Sonra 1996’da aynı hissi tüm zamanların en sevimsiz golcülerinden Bierhoff, altın golü attığında yaşadım. Daha sonra 1982’deki o güzelim Cezayir’e karşı neler yaptıklarını, dünyanın en utanç verici maçını nasıl ayarladıklarını öğrendim. 2002’de Kore’ye, 2006’da Arjantin’e olanları gördüm, ikisi de güzel oynadı ve Almanya’ya kaybettiler. Ben büyüdüm kocaman oldum, Almanların turnuvada insana sıcak gelebilecek tüm takımları eleme huyu hiç değişmedi. O küçücük profesyonel faulleri, itip kakmaları, hiç oynamadan attıkları golleri hiç değişmedi. Hani çocukken sahilde kumdan kale yaparsınız da, sinir bozucu, şımarık bir çocuk gelir tekmeler ya, işte futbolda Almanya odur benim için. O gece kırmızı formalı çocuklar çok güzel bir kale yapmışlardı, kenarına gazoz kapaklarından süsler, dondurma çubuklarından bayrak direkleri koymuşlardı. Sahilden koşa koşa geldi, tam ortasına ayağını basıp kahkahalar atarak gitti o uyuz çocuk.

Yanlış anlaşılmasın, tepkim Alman halkına değildir. Aksine, Almanya’daki Türkler ve Almanlar harika bir birarada yaşam sınavı verdiler. Tribünlerde üç çizgili bayrağın kırmızısına yerleştirilmiş ay-yıldızı görmek için bile şu maçı yaşamaya değerdi. Hasreti olduğu için Türkiye’yi, evi olduğu için Almanya’yı seven Türkler ve yine evi olduğu için Almanya’yı, arkadaşlarının içinde bir parça olduğu için Türkiye’yi seven Almanlar. Biz dünyanın en cömert topraklarında yüzlerce yıldır beraber yaşayarak bile hâlâ birbirimizi dışarı itmeye çalışırken bir elinde döner, diğer elinde bira tutan Alman arkadaşa nasıl kızabilirim ki? Ama çocukluğumdan beri sevdiğim tüm takımlar Almanya tarafından eleniyor ve ben üzülmekten başka bir şey yapamıyorum.

Alman takımını sevmeyişimin nedeni, zayıf parmaklı çocukların da kumdan kalelerinin güzel olabileceğini kanıtlamasına izin vermemesi. Oysa o kaleler, o çocuklar için pahalı oyuncaklardan çok daha değerli ve onlar da biliyor ki hiçbir kale uzun süre dayanmayacak. Yalnızca bir süre için bir şeyi başarmış olmanın tadını hissetmek, sahile ulaşan ilk büyük dalga gelinceye kadar, yalnızca bu kadar. Biliyorum ki, bu kırmızılı çocukların yaptığını hemen Çanakkale’ye, Dumlupınar’a benzetecekler. Viyana’yı kuşatan üçüncü kuşak Osmanlılar’dan tutun da, ürkmüş Avrupalılara korkunç bakışlar savuran Türko’lar diyecekler. Oysa ben, onları zayıf parmaklarıyla kumdan kaleler yapabileceklerini düşündükleri için sevdim.

Ama futbol, 22 kişiyle oynanan ve sonunda Almanların en güzel duyguları katlettikleri bir oyundur.

Köpekler bizi içimizde kemik olduğu için mi ısırır?

2008-06-28T23:14:00.006+03:00

"Köpekler bizi içimizde kemik olduğu için mi ısırır?"
"Do dogs bite us because we have bones inside?"

Radikal Kitap, s.25, 27 Haziran 2008

BeYPazaRı Kurusu

2008-06-28T23:13:00.006+03:00

Photo © Zeynep Gunay

Karaköy'de Balık Ekmek

2008-06-07T18:29:00.008+03:00

Photos © Zeynep Gunay

Bir Penguen'in Gözünden Politika

2008-06-06T18:07:00.004+03:00

Kültür Çıkmazı

2008-06-06T18:06:00.009+03:00

It is ironic that the name of the street of AKM (which is one of the most important architectural figures of Republican Era and which is tried to be demolished by the islamic party) is "Kültür Çıkmazı / Cultural Deadlock".

Photograph by S.

Design Cities 1851-2008

2008-06-06T18:02:00.010+03:00

Istanbul Modern hosted "Design Cities" exhibition between 23 April-29 June 2008. It supposed to tell the journey of contemporary design from seven cities: London, Viena, Dessau, Paris, Los Angeles, Milan, Tokyo, London. But honestly, something was missing. There were only "objects", not the story. Perhaps we have to catch it later by another exhibition.

Photograph by Yapı.

Showcase of Engin Gerçek

2008-06-06T18:00:00.013+03:00

A must-see project by Engin Gerçek. Especially his project on gentrification in Kuştepe, and portraits of İstanbul are so powerful.

Photograph by E. Gerçek

Alex Webb and his İstanbul

2008-06-06T18:00:00.011+03:00

When i previously saw the darkside of İstanbul in international media, i was always think that we had such beauties, but they only prefered to show the worse. Now after living for eight years in İstanbul, i understood that İstanbul is only whole when her darkness met with her brightness. İstanbul gives you the moment of realities, the moment of dreams, the hunger, the grief, the love, the happiness.. You experience the real world in the streets of İstanbul. And the real world bites you.

Alex Webb's story of Istanbul "Istanbul: City of a Hundred Names" makes you taste this journey. (Of course, i have to mention Orhan Pamuk's essay).

J Tyler Helms and Body Cage

2008-05-31T22:23:00.005+03:00

A perfect song, a perfect video.

Sertgio Leone, Arcade Fire's Body Cage and J Tyler Helm's video.

Check this out!

Operation: Orfeo and YEN!

2008-05-31T22:22:00.006+03:00

Notes after 16th International Istanbul Theatre Festival
15 May- 4 June 2008

Operation: Orfeo
Kirsten Dehlholm’s "Operation: Orfeo" is perhaps one of the most powerful plays, careography (!) i have ever seen. The power and magic of music and the light have become alive on AKM stage.

Photograph by Kunstonline.

YEN!
If we can't find anything to say to a "thing", we generally say "different". Yes, YEN! was different. In the interactive exhibition / play in Pera museum, we experienced such a difference:) "New colours" met with "new technology". Especially, the last scene, when each color simultaneously was united, there was such a dreamful ambiance with lights and voices. Different, but nice!

KıçDiz

2008-05-03T19:22:00.002+03:00

"Kıçını kırıp oturmak" deyiminin ne manaya geldiğini tespit ettim. Kıç azericede diz demekmiş. Onlar dizlerini kırıp otururken, diz ne ara kıç oldu, daha bunu tespit edemedim..

1 Mayıs_Niye?

2008-05-03T01:14:00.004+03:00

Niye? Niye? Niye? Niye? Niye? Niye? Niye? Niye?
İşçi Bayramı? Biber bayramı? Polisin Bayramı?

Safa Meyhanesi

2008-05-03T00:49:00.007+03:00

İstanbul'un gene "hafif sağanak" yağmurda kendinden geçtiği bir akşam 1 saat 30 dakikada 6 kilometrelik mesafeyi aşıp Safa [1948_Yedikule]'dayız.. Son gidişimde başıma gelen talihsiz kaza sonrası biraz daha temkinli.. Manavın önü boş.. Safa'da sefa hoş.. Yeni Rakı, çıtçıt, çiroz, kalamar, roka, çilek, kızarmış helva, üstüne bizim kahve..hmm yeme yanında yat derler ya boşver yatma ye.. Bir eksik Defne Koryürek'in tembihlediği sodalanmış kalamar.. O da bi dahaki sefere..

S: Yani siz şimdi ya bizim önümüzdesiniz ya da arkamızdasınız! [Seda Elif'in arabasının nerede olduğunu anlamaya çalışıyor]
S: Yerin altına giden yola giriyoruz! [Seda bizim nerede olduğumuzu Elif'e anlatıyor]
S: Beyoğlu'nu Tarihi Yarımada'ya bağlayan köprüye geldik! [Seda bizim nerede olduğumuzu hala Elif'e anlatıyor]
G: Tanımıyoruz. Yabancı biri! [Safa'da duvarda asılı olan dört tablodaki aynı kadının kim olduğunu sormamız üzerine garson bize açıklama yapıyor]

"Atatürk suçlu" dedi İlhan Selçuk

2008-04-20T22:41:00.001+03:00

'Atatürk Suçlu!..'
Sağa sola bakıyorum, gazete, kitap, dergi okuyorum; Atatürk'e saldırı,
taşlama, yergi, eleştiriden geçilmiyor; anlıyorum ki Atatürk büyük suç
işlemiş...

Niçin?

*

Çünkü dünya görüşünde, evrene bakış felsefesinde, ideolojik içeriğinde
'Aydınlanma' yı yeğlemiş Atatürk, 'Akıl inançtan, bilim dinden
bağımsızdır' demiş. A benim canım Mustafa Kemal'im, uygarlığın ışığına
neden yüzünü dönersin? İran'a bak, Suudi Arabistan'a bak!..
Bırakaydın, bağnazlığın dipsiz kuyusunun bostan dolabında dönenseydik.
En büyük suçunu 'Gerçek yol gösterici bilimdir' diyerek işledin.

Atatürk suçlu...

'Vatanın bağrına düşman dayamışsa hançerini' Gazi Paşa görmezlikten
geleydi; 'İngiliz muhibbi' olaydı, 'Amerikan mandacılığı' na
sarılaydı; 'Ya istiklal ya ölüm' deyip ortalığa atılarak pişmiş aşa
neden soğuk su kattı?

Atatürk suçlu....

Osmanlı, Sevr Antlaşması'nı kuzu kuzu imzalamışken bizlere Konya Ovası
yetmez miydi? Denizi zaten sevmeyiz, dağların gerisine çekilip
bozkırda otururduk. Eloğlu vatanın minarelerine çan takar, bizim cami
yaptırma dernekleri de Haymana bölgesinde çalışmalarını
yoğunlaştırırdı. Nemize gerek İstiklal Savaşı? Nemize gerek İzmir,
Aydın, Edirne, Çanakkale, İstanbul? Nemize gerek Lozan, a Mustafa
Kemal Paşa?

Atatürk suçlu...

Sevgili Mustafa Kemal, kadın hakları senin neyine? Bak, şimdilerde
genç kızımız başına türban dolarken sana da verip veriştiriyor.
Yurttaşlık Yasası çıkardın, erkek karısını iki sözcükle boşayamıyor;
ama kadın kara çarşafa girip sana beddua ediyor. Hukuk devrimini neden
yaptın Kemal'im?

Atatürk suçlu...

Çünkü cumhuriyeti ilan etti. Haydi padişah efendimize kıydı, hilafete
neden dokundu? Laik devletten daha büyük günah olur mu şu dar-ı
dünyada Gazi Kemal'im?. .

Atatürk suçlu...

Osmanlı'nın cengâverliğinden bizi soyutladı; 1923'ten bu güne 'Yurtta
barış, dünyada barış' diye yaşamak erkekliğimizi öldürmedi mi? Biz
korkak mıyız a Gazi Paşa? Savaşçılıktan nasıl vazgeçeriz? Senin en
büyük suçun barışçılık değil mi?

Atatürk suçlu...

Çünkü 1923'te kurulan cumhuriyete 1925'te başkaldıran Şeyh Sait 'e el
sürmeyecekti; hilafetçi Said-i Nursi 'yi başkente buyur edip devletin
başına oturtacaktı. On bir yıl süren savaşlardan sonra temelini attığı
devleti, İngiliz işbirlikçisi şeyhlere, aşiret reislerine, seyyitlere
lokma lokma sunarak, parça parça edecekti. A benim Mustafa Kemal
Paşam, ayaklanmalara karşı neden beyaz teslim bayrağını çekmedin de
üstlerine yürüdün?

Atatürk suçlu...

Öyle bir cumhuriyet kurmuş ki, bir türlü yıkılmıyor. 21'inci yüzyıla
yaklaşıyoruz, devleti Amerika'ya teslim edemedik, parçalayamadık; bu
yüzden Gazi'ye çok kızıyoruz, cumhuriyetin harcını sa ğlam karmış diye
öfkeleniyoruz.

Atatürk suçlu...

Yetmiş yıl önce bağımsız bir cumhuriyet kurmuş, bize bırakmış; yarım
yüzyıldan beri laik cumhuriyeti çağdaş demokrasiye yakışır bir düzeye
getiremedik; bu yüzden öfkelendikçe yarım yüzyıl öncesine dönerek
Atatürk'e veriştiriyoruz.

Atatürk suçlu...

Çünkü canım Mustafa Kemal, bizim adam olacağımızı sandı, biz cüdam
olduk; başımızı dik tutacağımıza, Ortadoğu'da 'süper yabancı devlet'
in taşeronluğuna soyunduk; içimizdeki aşağılık duygusunu Atatürk'ü
eleştirerek gidermeye çabalıyoruz.

Cumhuriyet
İlhan Selçuk, 1991

in the hospital, one more time

2008-04-18T19:04:00.003+03:00

In the hospital, one more time.
Patient: Hazal
Doktor: Ms.G
Professional refakatçı: Me
Nights spent: 2
Hospital: Başkent

killing in the name of art

2008-04-18T18:47:00.002+03:00

killing in the name of art

[Central American Biennial of Art 2008]
by
Guillermo Habacuc Vargas

http://guillermohabacucvargas.blogspot.com/

"Hello everyone. My name is Guillermo Habacuc Vargas. I am 50 years old and an artist. Recently, I have been critisized for my work titled "Eres lo que lees", which features a dog named Nativity. [Natividad means birth in latin] The purpose of the work was not to cause any type of infliction on the poor, innocent creature, but rather to illustrate a point. In my home city of San Jose, Costa Rica, tens of thousands of stray dogs starve and die of illness each year in the streets and no one pays them a second thought.

Now, if you publicly display one of these starving creatures, such as the case with Nativity, it creates a backlash that brings out a big of hypocrisy in all of us. Nativity was a very sick creature and would have died in the streets anyway."

Spring in Istanbul

2008-04-08T11:07:00.005+03:00

Bakırköy sahili, laleler, şilepler ve koşan insan..

Leyleği Havada Gördüm!!

2008-04-08T10:59:00.005+03:00

UpsideArt

2008-03-27T13:14:00.007+02:00

Months ago i used an artwork of Claudia Johnson(Pastorius) "Love Dance" for announcing an event i participated "Aşklama by Korhan Başaran". After getting a message from her, i wanted to highlight these artworks and shared this beautiful works in my blog. Also to credit her without forgetting this time.

The Dreamer

Truth, Trust, Time

Time Untime

IAm

Live Your Dream

Death

The Return of Space and Time

Love Dance

Visit UpsideArt

çok kadın hiç kadın

2008-03-26T15:45:00.002+02:00

Can Dündar'dan:

Enstrüman seçmek için bir karar almam gerekiyordu. Ya keman çalacaktım, ya piyano; ya flüt çalacaktım ya da akordeon... Olmadı, hepsini istedim, hiçbirinden vazgeçemedim. Yıllar geçtikten sonra her enstrümanı iyi çalabiliyorum; ama hiçbirinde virtüöz değilim! Bir enstrümanla isim yapamadım. Ne kemanla tanınan bir eserim var, ne de piyanoyla.. Bütün enstrümanları iyi çalıyorum, ama kimse tanımıyor beni. Başarılı olmak için her şey değil, bir şey lazımmış. Başarı bir verişmiş; bir şeyi alabilmek için birşeyi vermek, diğerlerinden vazgeçmek gerekiyormuş. Keşke kemani seçseydim ve diğerlerinden vazgeçseydim.

Karıma da hayati zindan ettim, sevgililerime de... hiçbirinden vazgeçmedim. Yani... Evlilik sadece birisi için karar almak ya, diğerlerinden vazgeçmek... İste evlenirken ben bunu anlamadan evlenmişim. Evlendikten sonra başka kadınların da olduğu bir hayati yasamaya devam ettim. İçlerinden bazılarını daha çok sevdim; ama ne onlardan birinde, ne de karımda karar kılabildim.

Yıllar sonra simdi yapayalnızım. .. Ne karim kaldı, ne de diğerleri... Keşke birini gerçekten seçebilseymişim, ama, yapamadım. çok kadın, hiç kadınmış !!!

Tıpkı enstrüman secimi gibi hepsini istedim ve sonuçta elim bos kaldı. Almak için bırakmak gerekiyormuş. Dolu dolu bos yasamak.

Hayatim boyunca yapacak c ok isim oldu; hepsini yapmayı istedim. Hangisinde 'en iyi' yim? Simdi bakıyorum, kazananlar, başarılı olanlar hep bir tek şey yapmışlar. En iyi olmak için önce seçmek ve diğerlerini bırakmak gerekiyor. İste de böyle, özel yasamda da... Bu secimi yapmamız gerekiyor; çünkü mutlaka bazıları daha uygun...

Bir ara ekonomik sıkıntıya düştüm. Tasarruf gerek. Başladım her şeyden %10 kesmeye, ne anlamsız bir uğraşmış bu. %10 daha az peynir yemek, cay içmek. Bu tasarruf çok acı verdi bana, her an hissettim. Her şeyden %10 kesmek tabiatıma uygundu tabii. çok sonradan anladım; sadece taksiyle dolaşmayı bıraksam yetermiş! Her kalemden %10 değil, etkili kalemi bulmak gerekiyormuş. Yani, orada da secim yapmak gerekiyormuş.
.. 'Her secim bir kaybediştir! ...' Her tercih bir vazgeçiştir çünkü...

Sabah ise gitmekle, yatakta nefis bir miskinlik fırsatından vazgeçmiş olursunuz. Kalkar kalkmaz hayat bin seçeneği dayar burnunuzun ucuna... 'Ne giysem' telaşından, öğle yemeğinde 'Ne alırdınız?' diye başucunuzda biten garsona, 'hangi kanaldaki filmi izlesem' kararsızlığından 'bize oy verin' diye bağırırsan partilere kadar her şey, herkes, her an sizi ısrarla bir tercihe zorlar. Yastığınıza teslim olmuşsanız, belki dışarda ışıl ışıl bir günden vazgeçmiş olursunuz. Bahar esintileri taşıyan bir elbise belki o gün yaşamınızı ışıldatabilecekken, ağırbaşlı bir sadeliğe karar vermekle muhtemel bir tanışıklığı tepersiniz. Belki yemediğiniz musakka, ısmarladığınız İzmir köfteden daha lezzetlidir. Ya da obur kanaldaki film, o anki ruh halinize daha uygundur. Ama yasam, vazgeçtiğiniz şeye ilişkin ipucu vermez. Geri donup, o günü gökkuşağı desenli bir elbiseyle yeniden yasama sansınız yoktur. Bu secim oyununda vazgeçtiğiniz şey, seçtiğinizden daha değerliyse pişmanlık kaçınılmazdır. Ama neyin değerli olduğunun kararı da yine size aittir. Ve vazgeçtiğiniz şey bazen bir saray, bazen şöhret sahnesinin parıltılı neonları da olsa, çoğu zaman gözünüz hiç arkada kalmaz. çünkü duvarlarına sevdiğinizin kokusu sinmiş bir ev ya da sevdiğiniz kadınla paylaşamadığınız bir saray sizin borsada kolay feda edilebilir değerlerdendir.

Hayata bir başka gözle bakmayı öğrendiyseniz, bu secimde kazandıklarını sananlara yalnızca acıyarak gülümsersiniz. Her şeyin sıradanlaştığı bir dünyada bazen kaybetmek en doğru secimdir. Ve o dünyada en yerinde tercih; vazgeçiştir.

ModaMutfak I: Beads and Borek

2008-03-24T13:21:00.005+02:00

Room Services presents their first "Moda Mutfak" series:

"Moda Mutfak is a series of collaborative workshops exploring the molecular politics of food and fashion, where participants build a collective platform of knowledge on the relation between cooking and craft, reclaiming skills and systems of delegation to master both the utensils of cooking as well as crocheting.

These are the politics of the pickle and the patchwork. Both cooktivism and craftvism are methods of enablement, fighting the interpassive anxiousness of ready-made sauces as well as ready-to-wear fashion. It is a struggle of liberation, both of calories and clothes. Karl Lagerfeld means there is nothing more dangerous to the body han sauces and we try to find out if there is something more dangerous to the body than Karl Lagerfeld. Instead of abiding the advice of Mr Lagerfeld we fabricate fashion with critical cooking!

I think that fashion is the healthiest motivation for losing weight.
Karl Lagerfeld

I think that food is the healthiest motivation for being out of fashion.
Dr Kral

We think fashion and food can be the healthiest motivations for liberation!!
roomservices

Moda Mutfak is the home of the critical cuisine where creative culinary sessions are flavored with the fashion foundations. Here critical discussion seasoned with oriental organza mixes conversation with craft and also brings together a group of interested and skillful practitioners to share discursive digestion as well as crackerjack craftivism. Fashion fodder is cultivated into exquisite edibles. A new exclusiveness is born - a radical sharing of skills.

Moda Mutfak yemek yapmanın ve modanın mikro-politikalarıyla ilgilenen bir atölye serisidir. Katılımcılar yemek yapma ve tasarım- zanaatkarlığın bilgilerini paylaşacakları, ve uygulama biçimlerini deneyecekleri ortak bir platformu kullanmak üzere davet edilirler.

Eleştirel ve deneysel yemek yapma biçimlerinin yanısıra modanın farklı uygulamaları ile becerilerin paylaşıldığı melez bir ortam oluşturulmaktadır. Her modamutfak farklı bir tema ikilisi ile davetlilere bildirilir. modamutfak bir roomservices etkinliğidir." (Source: MM)

Source: MM

This was the theory part, then what happened in the practical part? First theme of ModaMutfak was "Boncuk ve Börek" / "Beads and Borek". All day, we cooked borek of our own receipts, and combined them with our beads creations. I haven't thought that i became part of such an important event (:)) before reading the text!!! It was perfect. You guys, make my creative soul alive!! Viva la solidarity!!

ucube insanların ucube şehri

2008-03-22T17:56:00.005+02:00

argör taşkışla dergisi mart 2008 5.sayısı için yazdığım yazı:
[ tema ] ucube - the freak [ ucube insanların ucube şehri - freak city of freak people ] zeynep günay

Deveye sormuşlar boynun neden eğri diye, nerem doğru ki demiş.. İşte yaşadığım bu şehir, nam-ı diğer İstanbul, bana aynen bunu hatırlatıyor. Neresi doğru ki bu şehrin de biz neyini düzeltmeye çalışıyoruz. Düzeltme diye tanımlamak ağır kaçar, [sündürmek] demek daha doğru olabilir. Bir tarafından çekiyoruz kolu kısa geliyor, bir tarafından çekiyoruz paçası uzun geliyor. Sen çekiyorsun olmuyor, ben çekiyorum olmuyor. Ya biz de bir şey var, ya da gerçekten bu şehirde…

Soruyorum:
Bu şehir mi
yoksa
insanları mı
ucube?

[İstanbul deyince aklıma] -Bedri Rahmi’nin dediği gibi- ne bir martı ne de bir masal geliyor son zamanlarda… İstanbul bir Destan’mış, biz yetişemedik o günlere. Şimdilerde bizler yeni yaratılan [ucube]nin aktörleriyiz, [biz hepimiz ucubeyiz] [miyiz]??

Peki nedir / kimdir / neden / nasıl ucube? Ucube [çok acayip, şaşılacak kadar çirkin olan şey], Türk Dil Kurumu’na göre. Çirkinlik olgusuna tamamen katılmasam da sanırım ucube [çok acayip, tuhaf, garip, eksantrik, uçrak, değişik, yabansı, hayret, dehşet, dehşetengiz, ürkütücü, şaşılacak şey]. Ucube insan [çok acayip, tuhaf, garip, eksantrik, uçrak, değişik, yabansı, hayret, dehşet, dehşetengiz, ürkütücü, şaşılacak şeyi yapan / yapılmasını mümkün kılan / göz yuman / bilfiil eylemde rol alan çirkin insan]. Ucube şehir ise [çok acayip, tuhaf, garip, eksantrik, uçrak, değişik, yabansı, hayret, dehşet, dehşetengiz, ürkütücü, şaşılacak kadar çirkin şeyi yapan / yapılmasını mümkün kılan / göz yuman / bilfiil eylemde rol alan çok acayip, tuhaf, garip, eksantrik, uçrak, değişik, yabansı, hayret, dehşet, dehşetengiz, ürkütücü, şaşılacak kadar çirkin insanın yarattığı / tasarladığı çok acayip, tuhaf, garip, eksantrik, uçrak, değişik, yabansı, hayret, dehşet, dehşetengiz, ürkütücü, şaşılacak kadar çirkin-leştirilmiş şehir].

Tarihte hiçbir şehir, ucube doğmaz; şehirler ucubeleştirilir. Kuruluşlarında estetik kaygı bile güdülmez. Fonksiyon önemlidir. Estetik sonradan gelir; parayla, güçle gelir. Para ve güç egemen oldu mu ucubelik de gelir. Ucubelik cahillikle, arada kalmışlıkla, ne olduğunu bilmezlikle, hani bana hani banayla, beğenmeyen almasınla gelir. Ucubeliği insanlar getirir, ama şehirler bir kere kışkırtmıştır. Ah taşı toprağı altın olmaya görsündü İstanbul, bu hale gelir miydi?

Bir elimde eski fotoğraflar, diğerinde yenileri. Bir zamanlar İstanbul’u İstanbul yapan bu derdim: kaos, çarpıklık, kalabalık, kültürel mozaik, modernite, hadi olmadı post-modernite. Sorun değişmekte değil sanıyorum; sorun değişimi yaratan, değişimi geçmişimizi yok ederek gerçekleştiren [neden]lerimizde ve bu nedenlere vesile olan [büyüklerimizde], belki de bizlerde.

İşte [ucube] şehrimin son fotoğrafı.. Avrupa kültür başkenti olduk deyip kültürel altyapısını yok etmeye çalışan tek şehirde yaşıyoruz herhalde. Arkeolojik alanlarımızı dahi [yenileme] alanı ilan ediyor, korumaya en önce beton yapıları ahşap kaplamakla başlıyoruz. Neden gerçek tarihi yapıları korumuyoruz sorusuna, maliyeti yüksek cevabı alabiliyoruz. Yerine konamaz paha biçilmez değerlerimizi [rant] için peşkeş çekerken, [kamusal yarar] uğruna [kamu]yu göz ardı ediyoruz. [Gelişmişler] altyapılarını adı üstünde yerin altına taşırken, biz Osmanlı motifli [trafo-kentler] yaratıyoruz. Arnavut kaldırımlarda bir tek bizim hanımlar yürümekte zorlanıyor, zaten onları da haremlerine kapatmaya uğraşıyoruz. İskelesi olmayan feribotlar bizim kentimizde ihale ediliyor. Bu şehirde yayalar araçlara yol veriyor. Sokak hayvanları bile korkularından sağa sola bakarak karşıdan karşıya geçiyor, ve hatta üst geçitleri kullanıyor. Adını bile zor telaffuz ettiğimiz [metrobüs]ler ulaşıma kolaylık sağlamak bir yana izdihama yol açabiliyor, ve bir tek bu şehirde üçüncü ve dördüncü köprülere [yatsı]da karar veriliyor. Mimar belediye reisleri ise bir tarihe tanıklık etmiş caddenin taşlarını bir bir sökerken [çin malı yurdun malı] coşkusunu taşıyabiliyor. Gene bir tek bu şehirde gecekonduları temizlemek için bir yer doğal sit ilan edilebiliyor; edildikten ve temizlendikten sonra gökdelen projelerine girişilebiliyor. Finans merkezimizde hala koyunlar otlatılıyor. Bir tek bu şehirde olimpiyat olmadığı halde olimpiyat köyü yapılıyor. Kar yağınca İstanbul şaşırıyor, İstanbullu şaşırıyor. Gene bu şehir önce Anadolu insanını çağırıyor, ve sonra onları sokacak [mutena bir delik] arıyor. Bu şehirde dünyanın şehir merkezlerinden atmaya çalıştığı alışveriş merkezleri, üniversitelerin dahi arazileri işgal edilerek yapılabiliyor. Bir tane yetmiyor, bir yenisi yapılıyor. Binlerce yıllık tarihe sahip bir şehir, [müze-kent] fantezisi ile betonlaştırılıyor. Kanalizasyonun boşaltıldığı dereler milyon dolarlık konut projelerine ev sahipliği yapıyor. Şehrin parklarını en verimli tinerciler kullanıyor, insan girmeye korkuyor. İnsan bu şehirde dilini unutuyor. Halk inliyor, hükümet [üç maymunu (=World Trade Organisation + IMF + World Bank)!!] oynuyor.

İstanbul’da artık ne [İstanbullu] yaşıyor, ne de İstanbul’u [İstanbullu] yönetiyor.
İstanbul’u kim dinleyebiliyor artık gözleri kapalı. İstanbul’da insan gözü kapalı yaşıyor.

Soruyorum:
Bu şehir mi
yoksa
insanları mı ucube?

İnsanlar mı bu şehri
yoksa
bu şehir mi insanları ucube yapıyor?

İnsan bu şehirde [ucube] değil, [deli] oluyor..

Çözüm mü? Çözüm de [biz - deliler]de yatıyor…

Bknz. [ar-gör-taşkışla] dergi

Peter Taylor in Disiplinlerötesi

2008-03-14T13:28:00.002+02:00

Kentleri Yeniden Düşünmek: Disiplinlerötesi Bir Yolculuk

Garanti Galeri ve Platform Garanti’nin İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi işbirliğiyle düzenlediği “Disiplinlerötesi” konferans dizisi devam ediyor. 14 Mart 2008 Cuma günü gerçekleştirilecek üçüncü buluşmada, konuşmacı Peter Taylor, Kentleri Yeniden Düşünmek: Disiplinlerötesi Bir Yolculuk başlıklı bir konferans verecek. Konferans, İTÜ Mimarlık Fakültesi (Taşkışla) 109 numaralı salonda, saat 17:30′da düzenlenecek.

Peter Taylor, günümüz küresel kentleri üzerinde çalışmanın, kendisini, kentleri daha genel bir çerçevede düşünmeye nasıl yönelttiği üzerine konuşacak. Taylor, kent içi ilişkilerin yeni modellerini Jane Jacobs’ın kent planlamacılığı felaketi hakkındaki ufuk açıcı fikirleri ile birleştirerek kentlere ve onların devletlerle olan ilişkileri üzerine kapsamlı bir anlayış ortaya koyuyor. Taylor’un sosyal bilimler, uygulamalı sanatlar ve coğrafi-tarihsel disiplinler üzerinden farklı fikirleri birleştirmekteki amacı, kentler ve devletler hakkında var olan kimi yerleşik inançları altüst etmektir. Bunu, Fernaud Braudel ve Immanuel Wallerstein’dan esinlenen coğrafi-tarihsel bir yaklaşım ile, “uygarlaşmakta olan kentler” öyküsünün yerini alan “küreselleşmekte olan kentler” öyküsünü gözler önüne sererek yapıyor.

Peter Taylor Loughborough Üniversitesi’nde coğrafya profesörü ve küreselleşen şehirler üzerine dünya çapında lider bir beyin takımı olan GaWC (Küreselleşme ve Dünya Şehirleri) Araştırma Ağı’nın yöneticisidir. Dünya sistemleri analizcisi olan Taylor’ın araştırmaları politik coğrafyalar ve kentsel çalışmalar üzerine yoğunlaşır. Political Geography [Politik Coğrafya] ve Review of International Political Economy [Uluslararası Politik Ekonomi Eleştirisi] adlı dergilerin kurucu editörüdür. Yayınlanmış pek çok kitabı vardır. Şehirlerde yürümekten ve akademik düşünceleri altüst etmekten hoşlanır. Gulbenkian Sosyal Bilimlerin Geleceği Komisyonu’nun eski; İngiliz Akademisi’nin aktif üyesidir. İngiltere Sosyal Bilimler Akademisi’nde görevlidir. Amerikalı Coğrafyacılar Derneği tarafından “Distinguished Scholarship Honors” ödülüne layık görülen Taylor’a yakın zamanda Oulu ve Ghent üniversiteleri tarafından onur doktorası verildi.

Kaynak: http://www.mimdap.org/w/?p=4814

Fashion For Sustainability

2008-03-14T13:22:00.004+02:00

Sürdürülebilirlik için Moda
[http://www.garanti.com.tr/ana_sayfa/garantiyi_taniyin/ garantiden_haberler/garanti_sanat/h_135.html]

Garanti Galeri (GG), 18 Mart - 26 Nisan 2008 tarihleri arasında"Sürdürülebilirlik için Moda" başlıklı sergiye ev sahipliği yapıyor. Serginin küratörü Kate Fletcher, 19 Mart 2008 Çarşamba günü saat 17:30'da, İstanbul Teknik Üniversitesi Taşkışla 109 numaralı salonda bir konferans verecek.

Sergi modayı, sürdürülebilirlik adına değişim için pozitif bir güç olarak ele alıyor. Sergi global markaların, bağımsız tasarımcıların, giyim endüstrisindeki işçilerin, baskı gruplarının; ürünlerini, seslerini ve süreçleri bir araya getirerek bunları yeni bir moda eylemi olarak sunuyor. Değişim temelli yeni bir moda gündemine yönelik olarak açılım sunan "Sürdürülebilirlik için Moda" bir sergi olduğu kadar aynı zamanda açık bir öğrenme ortamıdır. Bu yeni gündem, çevresel ve etik eylemsizliğe karşı koymayı ve çoğu insanın günümüz modasıyla deneyimlediği tipik bilinçsizlik ve körükörüne tüketim hallerini gözden geçirmeyi hedefler. Altı ana sürdürülebilirlik temasıyla uluslararası uzmanların davetli olduğu bir dizi galeri sohbeti ve atölye programı çevresinde yapılanan sergi, modada sürdürülebilirlik adına yeni bir yönlenme, paylaşılan bir kavrayış ve eylem niyeti oluşturmak için bir fırsat sunuyor.

Program:
21 - 22 Mart - Kaynakların Değerlendirilmesi, Kate Fletcher
28 - 29 Mart - Adalet Hannah Higginson, Liz Parker
4 - 5 Nisan - Döngü, Amy Twigger Holroyd
11 - 12 Nisan - Hafiflik, Lynda Grose
18 - 19 Nisan - Yavaşlık, Mathilda Tham
25 - 26 Nisan - Angajman, Otto von Busch

Dr. Kate Fletcher, 1990'ların başından beri sürdürülebilir moda ve tekstil üzerine çalışmaktadır. Perakende giyim firmaları, tasarımcı-üreticiler, kar amacı gütmeyen örgütler gibi müşterilere bağımsız danışmanlık hizmetleri vermektedir. Kate Fletcher, 1999 yılında İngiliz Tekstil Endüstrisi'nde sürdürülebilir tasarım olanaklarını inceleyen çalışmasıyla Chelsea College of Art and Design'dan doktor ünvanı aldı. Goldsmiths College University of London'da Ekolojik Tasarım konusunda araştırmacılık ve eğitimcilik yaptı. Fletcher, yakın zamanda yayınlanan Sustainable Fashion and Textiles: Design Journeys isimli kitabın yazarıdır.

citizen cope

2008-03-09T12:14:00.001+02:00

ahşap çerçeve kukla atölyesi

2008-03-01T01:24:00.002+02:00

"Kukla, insanlık tarihine, ilk insanların yaptıkları totemlere, şaman danslarında kullanılan maskelere, gerçekten yanılsamaya ve yanılsamadan gerçekliğe ulaştığımız bir illüzyondur." diyor Ahşap Çerçeve'nin kurucuları Çağrı Yılmaz ve Emre Tandoğan. Ve Kırım Kilisesi'nde sundukları Notre Damme'ın kaburu ile bizi büyülüyorlar. Masa Kuklacılığı tekniği kullanılarak Mekan, Müzik, Işık, Kuklacı ve İzleyici bütünleşti. Buna Kırım Kilisesi'nin büyüleyici atmosferi de katılınca ortaya müthiş bir gösteri çıktı. Bizler de Kilisenin kapısından girdiğimiz andan itibaren oyunun bir parçası haline geldik, ürkek, meraklı ve bir o kadar da heyecanlı bir şekilde rollerimize büründük.

Ahşap Çerçeve Kukla Atölyesi için tıklayınız.
Blogger'da Ahşap Çerçeve
Notre Damme için click.

BİRGÜN Gazetesinden Hande Demircioğlu diyor ki..

Kentlerde, 'gösterinin dili' kakafonik bir hal almış olsa da gizli mecralarda şekillenen 'gösterinin dili', giderek berraklaşmakta. 21. yüzyıl yaşanırken, 19. yüzyıla ait bir yapının içine girildiğinde, günün gerçekliği kırılabilir ve hakikat perdesi aralanabilir!

Galata'dan Tophane'ye inerken, Serdar-ı Ekrem sokağının sağında konumlu küçük bir yapı, Kırım Kilisesi. 1855 yılında, İngilizler tarafından yaptırılan, Anglikan kilisesi, Neo gotik mimari örneğidir. Yakın bir ahbabımın, kilisenin karşı binasında (iki yıl öncesine kadar) bir dairesi vardı, benim de sık sık kaldığım. Daireden, kilise ve bahçesi, çeşitli açılardan net bir şekilde görünür. Kentin rengine göre değişen taşlar; izleyeni Konstantin'in zamanlarına kadar götürebilir. Çokluk göçmenleri barındıran bu yapı, kukla-tiyatro topluklarına, gösteri sanatlarına ev sahipliği yapabilir.

Atıl görünümlü bahçe, soğuk havaya ve yağmura rağmen doluydu. Meraklı kalabalık, şarabını alıp kiliseye giriyordu. Az sonra, bir tür ayinin başlayacağı kesindi.

Kilisenin içine dağılmış kalabalık, yerlere, niş boşluklarına yerleşmiş, yarı karanlık mavi ışığın altında fısıldanıyordu. Yerde bulduğum bir boşluğa çöktüm, sırtım duvara dayalı. Dışsal hiçbir referansın bulunmadığı bu neo gerçekçi dünyada geçirdiğim gece boyunca, geçmek bilmez bir huzursuzluk duymaya başladım. Sanki en temel varoluşsal güvencelerim aniden sahte bir belleğe ya da şu depozitosuz ürünlere dönüşmüştü. Zaten yüzlerini seçe-mediğim insanlar, bir gösteriyi izlemeye gelmiş kalabalıktan ziyade başka, tuhaf yaratıkları çağrıştırıyorlardı...

Bu arada belki sizin de dikkatinizi çekmiştir. Kırım Kilisesi, Kırım, Kilise, Galatasaray??? Oyundan dönünce merakımı gidermek için bi şeyler okudum. İlginç. Siz de merak ediyorsanız:

Source: İstanbul Fotoğrafları

"1868'de ibadete açılan kilise, cemaati kalmayınca 1970'lerde kapandı. Anglikan kilisesinin yeniden hayat bulması 1991'de Sri Lankalı sığınmacılarla oldu.

Galata'nın Tophane'ye yakın yamacında, kutu gibi yan yana ve sırt sırta dizilmiş binaların arasında duruyor. Siyaha çalan kesme taşlarıyla siluetin içinde kayboluyor. Salıpazarı açıklarında vapurdan dikkatlice bakınca, ortaçağdan kalmış gibi tepesinde külahıyla kulesi seçiliyor... İstiklal Caddesi'nde İsveç Başkonsolosluğu'nun yanındaki sokağa girip aşağıya doğru giderken ''Serdarıekrem Caddesi'' denilen dar, dik ve yılan gibi kıvrımlı sokağın sonuna kadar görülmüyor. Yolun sonunda pat diye karşınıza çıkıyor...

Burası Kırım Kilisesi... Ya da Anglikan Kilisesi... Ya da kapısında yazdığına göre ''Christ Church'' yani İsa Kilisesi.. ama yine de ''The Crimean Memorial'' , yani Kırım hatırası... Kırım nere, İstanbul nere ve İstanbul'da Ortodokslar, Katolikler, Protestanlar dururken Anglikanlara kilise neden?

Anglikanlık biliyorsunuz, Protestanlığın İngiltere'ye uydurulmuş hali... Vakti zamanında yani 16. yüzyılda Papa, Kral VIII. Henry 'ye karısından boşanıp yeniden evlenme izni vermeyince o da Vatikan'dan bağımsız kendi kilisesini kurmuş... İnşaat ağır aksak 10 yıl sürüyor.

İstanbul'daki Anglikan Kilisesi'nin kuruluş öyküsünde ise İngiltere kralı değil, Osmanlı padişahı var: Sultan Abdülmecit... İngilizler ve Fransızlar Rusya'ya karşı Osmanlı'yı Kırım Savaşı'nda bir güzel kullandıktan sonra Abdülmecit aşka gelmiş, İngilizlere İstanbul'da bir kilise inşa etmeleri için izin vermiş... Yer olarak da eski bir Rum mezarlığını göstermiş... Yoldan epey bir basamakla inilen bahçenin dört bir yanı duvar... Kilise bahçenin ortasında... Dikdörtgen planıyla pagan döneminin tapınaklarından bozma ilk kilise tipi bazilikaya benziyor... Ama giriş kapısının üstünden iki küçük kule, yanından da büyük bir çan kulesi yükseliyor. Mimarlar kilisenin yapısına ''neogotik'' diyor... Tepesi külahlı taş örgü çan kulesi, ortaçağ şatolarının kulelerini andırıyor. Sanki kulenin içinde bir prenses saklı; saçlarını sarkıtıp kendisini kurtaracak prensi bekliyor!

Kilisenin temeli, üç yıl süren Kırım Savaşı bittikten iki yıl sonra 19 Ekim 1858'de atılıyor... Törene, İngilizlerin İstanbul'da 50 yıl görev yapmış eski elçisi Lord Stratford de Redcliffe Cannig de katılıyor... Cannig, görevinden ayrıldıktan birkaç ay sonra Abdülmecit'e veda etmek için İstanbul'a geldiğinde kilisenin temelini atıyor... Projeyi İngiliz mimar G. E. Street çiziyor... Kilisenin yapımı, ağır aksak 10 yılda bitiriliyor... Kırım Kilisesi, 22 Ekim 1868'de ibadete açılıyor. Kilise açıldığında, Abdülmecit öteki dünyaya gideli yedi yıl olmuş, tahtta Abdülaziz oturuyor... İngiltere'de ise 1837'de tahta çıkan Kraliçe Victoria 'nın dönemi sürüyor... Şimdi kilisenin bahçesinde anlatılan bir öyküye kulak kabartalım...

Kraliçe Victoria, Anglikanlar için İstanbul'da bir kilise yapımına izin veren Abdülmecit'e mi, yoksa kilisenin açılışı anısına Abdülaziz'e mi orası belli değil ama.. Osmanlı padişahına, Londra'da yollara yeni çıkmış bir otomobil hediye ediyor... İstanbul'a ilk otomobil böylece geliyor ve şeyhülislam efendinin verdiği ''şeytan işidir'' fetvası üzerine otomobil Sarayburnu'ndan denize atılmak suretiyle imha ediliyor!

Kilisenin siyah kesme taşları Büyükada'dan, pencere kenarları ve köşelerdeki sarı kontürleri oluşturan yumuşak taşlar ise Malta Adası'ndan getiriliyor... Kilisenin içindeki vaftiz kuyusu ise galiba İstanbul'da hazırlanıyor... Tek parça mermer, içine bir kişinin sığabileceği çapta ve 1.5 metre derinliğinde oyuluyor... Zor iş; büyük işçilik. Kilisenin devasa orgu 1911 yılında İngiltere'de yapılıyor... Pedallı... Sonradan kompresörle havalı hale getirilen orgun Londra'daki yapımcısı ''W. Hill and Son'' ; ya da W. Hilli ve oğlu ... Org, ahşap asma katta duruyor... Asma kata, demir döküm döner merdivenle çıkılıyor... Tam 22 basamaklı... Basamakların birkaçında yine Londra'daki yapımcının imzası duruyor: ''St Pancrasiron Workc...''

Kilisenin içinde dikkat çeken başka bir şey yok gibi... Kenarda duran iki yeni piyano... Duvarlarda kilisenin tarihine ilişkin birkaç pano... Bir de tavandan sarkan tel ağlar... Bir dönem kilisenin papazı, kilisenin içinde papağan besliyormuş... Epey de afacan bir papağanmış... Tavana doğru uçuşa geçtiğinde tel ağlara tünermiş... Kırım Kilisesi, içinde papağan beslendiğine göre biraz sahipsiz kalmışa benziyor... Biraz değil epeyce!

1970'lerde cemaat iyice azalınca Kırım Kilisesi kapanıyor... Kapalı kilise, bir bekçinin eline bırakılıyor... Ve içindeki değerli eşyalar bir bir ortadan kayboluyor... Bekçi, emanete ihanet ediyor! Kiliseden yüzyıl önce yapılmış Meryem Ana tablosu gibi yükte hafif, pahada ağır ne varsa satıyor... Kilise tam takır kuru bakır hale geliyor... Sıvalar, ahşap kapılar dökülmeye başlıyor... Ama bugün pırıl pırıl... Cemaat 30 kişi var yok. İçinde geçmişten kalan dini tablolar yoksa da eskiden olduğu gibi hayat var... İstanbul'daki Kırım Kilisesi, yeni hayatını 1991'de Sri Lanka'dan gelen Anglikan sığınmacılara borçlu!

Sri Lanka nere? Sri Lanka, Hindistan'ın güney doğusunda bir ada... Eski adı Seylan... İngiltere'nin Hint Okyanusu'ndaki eski sömürgesi... İngilizlerin meşhur çayları ürettiği Seylan adası, Sri Lanka olup iç çatışmalarla çalkalandığında, adadan kaçan yerli halktan bir grup da İstanbul'a geliyor... Bir süre İstanbul'da kalan Sri Lankalı Anglikan sığınmacıların isteği üzerine Kırım Kilisesi yeniden açılıyor... İngiliz Başkonsolosluğu'ndaki şapelin rahibi Ian Sherwood 'un çabasıyla kilise onarılıyor... Sri Lankalılar dua etmeye başlıyor... Sığınmacılar, İngiliz dominyonlarına dağılmış; iki Sri Lankalı İstanbul'da kalmış...

Kilisenin çanı, hafta içi her sabah saat 9'da, pazarları 10'da çalıyor... Pazar ayinine katılan Anglikan cemaat 30 kişi var yok; ama şimdilik kilisenin yeniden kapanma tehlikesi yok... Gün içinde, kilisenin içinde dil kursları yapılıyor... Türkler İngilizce öğreniyor... İngilizler Türkçe... Bir de İngiliz turistlerle, Galata'nın dar sokaklarında keşif gezisine çıkmış turistler kilisenin kapısını çalıyor... " Cumhuriyet

cranes and origami

2008-03-01T01:23:00.004+02:00

New obsession of mine: "Crane Origami"..
It was after Nazım Hikmet's exhibition in Yapı Kredi and after reading his poem on Hiroşima. He was saying:

Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.

Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.

Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.

Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.

Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin,
şeker de yiyebilsinler.

The children of Hiroşima sent origami CRANES to Nazım Hikmet afterwards.. For peace, freedom, and infinity.

Cranes are symbol of hope, wisdom in China, heaven in Tao, they are the symbol of long life. According to Japanese tradition, if one folds 1000 origami cranes, one's wish for health/life will be granted. Since the death of a girl (Sadako Sasaki) because of Hiroshima bombing, it became a symbol of longetivity. She was hospitalized because of Hiroshima atom bomp desease leukemia in the age of 11 in August 1955. She started folding origami cranes to grant a wish. But she could only fold 644 before her dead in October 1955. Her friend folded the rest for her and buried her with 1000 cranes. She became the symbol of impact of nuclear war.

My aunt says that they are the birds which carry you to the people that you miss.

Now, i took part part in this infinity.. Doing cranes all over. And giving them to friends. After i finish 1000 cranes, every one of them will have soul of my "reborn" child. The child's soul will be brought into existence again in all my friends who receive cranes from me....

On my aunt's birthday, i gave her cranes. This is what she wrote:

Turna , beni sevenden aldığım en güzel,anlamlı hediyelerden biri. Evimde uçan kuşların asıldığı bir köşe olduğunu biliyormuydun .....Her gece altından geçip yatmaya giderken uzak diyarlardan gelen bu kuşlara ellerimle değip o göklere değmiş gibi hissederim. Şimdi dokunacak bir gurup TURNA da onlara eklenecek.. Bir de babamın çok sevip hep söylediği bir şiiri tekrarlamak istedim şimdi...

Uçun kuşlar uçun doğduğum yere
Şimdi dağlarında mor sümbül vardır.
Ormanlar koynunda bir serin dere
Dikenler içinde sarı gül vardır.
..........
Orda geçdi benim güzel günlerim
İçimde oralı bir turna (burası tarafımdan değiştirildi)
Daima çalkanır bir gönül vardır.
R.TevFİK

This is what cranes do to people. No need for more words. I just want to share the love and infinity with you...

For origami crane, you can visit:
http://www.origami.com/index.html

unut-ma

2008-02-26T22:09:00.002+02:00

Unutma!
Unutmayacağız!

Ben artık "unutmak" istiyorum. Biz ne zaman UNUTACAĞIZ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

aziz nesin's sivas

2008-02-26T22:06:00.001+02:00

SİVAS ACISI

Ben tanırım
Bu bulut bizim oranın bulutu
Hemşeriyiz ne de olsa
Benim için kalkmış ta Sıvas'tan gelmiş
Yurdumun bulutu
Başımın üstünde yeri var

Ben bilirim
Bu rüzgâr bizim oranın rüzgârı
Hemşerimiz ne de olsa
Benim için kopup gelmiş yayladan
Yurdumun rüzgârı
Kurutsun diye akan kanlarımı

Ben anlarım
Bu acı bizim ora işi hançer acısı
Bir ülkedeniz ne de olsa
Aynı dili konuşsak da
Anlamayız birbirimizi
Hançerin nakışı
Tanıdım acısından Sıvas işi

Ben duyarım duyumsarım
Bizim oranın sızısı bu
Binip kara bir buluta Sıvas ilinden
Sıvas rüzgârında uçup gelmiş
Helallik dilemeye

Ey yüreğimin onmaz acıları
Ey beynimin dinmez sancıları
Suç ne bende ne de sende
Suç seni karanlıklara gömenlerde
Ne de olsa yurttaşımsın
Kapalı olsa da bütün vicdan kapıları yüzüne
Bilmelisin bir yerin var canevimde

Aziz NESİN

sivas'93

2008-02-26T21:15:00.007+02:00

This year is the 15th annivarsary of Sivas "Genocide". It was 2 July 1993, Turkey was alarmed by a news coming from Sivas. 33 people including famous writers, poets, musicians and semah players of under 20 years-old were psychologically tortured, then killed in the mob and fire of Madımak Hotel by nearly 10.000 militant, radical islamists. 55 were survived. The State did nothing. The people were kept in the hotel for nearly 8 hours, and the state did nothing. Even they encouraged that massacre. The 33 did one thing wrong: They came to Sivas for Pir Sultan Abdal Fest-16th century Alevi poet-, they came to share music and literature, they came to bring peace and love. But they were murdered.

As it was also declared by the "independent" court that Aziz Nesin, by translating and publishing extracts from Salman Rushdie's "The Satanic Verses" he angered the "community". "Death to infidel", the crowd was screaming.. Death to infidel!!!

We lost Asım Bezirci, Nesimi Çimen, Muhlis Akarsu, Metin Altıok, Hasret Gültekin.. that day. We lost freedom for speech, human rights, peace, equality, love.. We lost a future..

Now we are governed by the same ignorance... What a shame!! And the Hotel that housed a massacre of 33 is now servicing burned meat as a Kebap Saloon. WHAT A SHAME....

We lived this pain again on Saturday in Sivas'93 Documentary Drama Theatre of Genco Erkal.

Genco Erkal reminded us Goethe's words:

"Hiçbir şey eyleme geçen cehalet kadar korkutucu olamaz”. /"Nothing is worse than active ignorance."

Sivas 93 Documentary Drama
Dostlar Theater

KARANLIKTA BİR IŞIK

Geçmişe özlem gelmişse bir toplumda gündeme; Bugünden hoşnut değil demektir kimse. Ama geçmiş güzellikleri yaşatmak için, Gönlü yok kimsenin gül yetiştirmeye.

14 yıl önce, 2 Temmuz 1993’te 33 aydın insanımız, Sivas’ta şeriat yanlısı ve gözü dönmüş bir kalabalık tarafından yakıldı. Olayın örgütçüleri ve elebaşları hâlâ yakalanmadı, arandıkları da şüpheli. Olayı gerçekleştiren kalabalık arasından kimliği belirlenerek yakalananların yargılandığı dava 33 idam cezası ile sonuçlandı. Kimi sanıklar hafifletici sebeplerle, kimi yaşları gereği ceza indirimi aldı, kimi hâlâ bulunamadı! Bütün bu süreç zarfında Sivas’ı unutturmamak adına neler yapıldı? Ben kişisel olarak kendi kaybımın intikamını almak için değil, bu korkunç olayı birincil olarak yaşamış biri olarak önce ibret sonra önlem almak konusunda toplumsal destek görebilmek için çabaladım hep. Bunun için de doğal olarak toplumlara ulaşabilmenin en önemli yollarından biri olan medyadan medet umdum. Medya, giderek yozlaşan günümüz ortamında, kitleleri bilgilendirmek, kalabalıklara ulaşmak için önemli bir kanal. “Bilgilendirmek” dedim, çünkü bizim medyamızın, ülkemizin geleceğini etkileyecek pek çok konudaki ilgisizliği, duyarsızlığı karşısında “bilinçlendirmek” fiilini kullanmaya elim varmadı. Hele kimi “aydın”larımız, “demokrasi” adına cumhuriyetimizi, geleceğimizi feda etmekte sakınca görmezken! Bu karanlık tablo içinde zaman zaman insana, tutunabilmesi için umut ve direnme gücü veren aydınlık adımlar o kadar kıymetli ki...
15 yıl önce Sivas’ta bizleri bugünlere getiren planlı geriletme hareketinin en önemli adımlarından biri atıldı. Cumhuriyetimizi yıkmak için atılan bu adım karşısındaki umursamazlık, tepkisizlik ve aymazlık, bizleri bugün laikliğin sorgulandığı, türbanın kol gezdiği, eğitim ve hukuk adına geri dönülemeyecek tavizlerin verildiği bir Türkiye’ye getirdi.

Öyle ki, kalbi bu ülke için çarpan, bunu eserleri ile berrak bir şekilde ifade eden, gelecek kuşaklara ışık saçan, duyarlı ve birşeyleri değiştirme çabası içinde olan aydınlık sanatçılarımız bile bu ülkeden gitmeyi düşünecek kadar umutsuz ve yılgın hissediyorlar kendilerini. Kendileri için değil, karanlıkta hiç kimse artık soluk alamayacağı için. Haksızlar mı?

Daha fazla yalnız bırakılamayız, artık daha fazlası olamaz derken, kıyımın 10. yıldönümünde “aynı vahşet ve utancın bir daha yaşanmaması için Sivas’ı anmamıza” bile birtakım aydınlarımızın itirazı olduğunu hayretle gördük. Hesaplaşılmamış ve özrü bütün bir toplum tarafından paylaşılmamış bir tarih, eninde sonunda ayağa dolaşır. Bunu unutmamak ve unutturmamak boynumuza borçtur. Oysa biz bir toplum ayıbını unutturmak için Fazıl Say tarafından bestelenen Metin Altıok Oratoryosu’nun iktidar katındakiler tarafından sansürünü de yaşadık. Genco Erkal ise “Sivas’93” ile gören gözlerin, paylaşan yüreklerin olduğunu hissettiriyor bize. Değiştirmek için birey olarak üzerimize düşenin önemini anlatıyor ve en önemlisi burada kalmak için güç veriyor. “Sivas’93” bugün onunla gün ışığına çıkıyor ve aydınlatıyor.
“Aydın” olmak kilit kavram. Buna değinmek istiyorum. Bizim kadar eğitimsiz bir toplumda aydın olmanın ayrı bir önemi olduğuna inandığım için... Bakın Metin Altıok ne diyor:

“Sözcük anlamından yola çıkarsak ‘aydın’; aydınlanmış kendini bilgiyle donatmış kişi diye açıklanabilir. Ülkemizde aydın genellikle okumuş insan olarak bilinir ama okumuş olmak, kendini elinden geldiğince bilgi ile donatmak aydın olmak için yeterli midir acaba? Söz konusu bilgi donanımı hangi seviyede olursa olsun bu soruya verilecek cevap ‘Hayır!’ olmalıdır. Her ne kadar bilgili ve kültürlü olmak aydın olmanın gerek koşuluysa da yeter koşulu değildir.

Şimdi gelin sözünü ettiğimiz yeter koşul üzerinde duralım biraz: Osmanlıda okumuş kültürlü insana “münevver” denirdi. Münevver sözcük olarak “nur”dan gelir. Anlamı “aydınlanmış”, “aydınlık”tır. Osmanlıcada aynı kökten gelen bir başka sözcük vardır ki o da “tenvir”dir. “Aydınlatma, ışıklandırma” anlamına gelir. Birbirine bağlı bu iki sözcükten de anlaşılacağı gibi, münevver olan, özü gereği aynı zamanda tenvir edendir. Bunun aksi düşünülemez. Yani tenvir etmeyen münevver olamaz. Bu çıkarsamamızı Türkçe söyleyecek olursak; “aydınlatmayan, aydın değildir” dememiz gerekir. Evet; babamı “aydın” olduğu için yakanlar, bugün kendilerine “aydın” tanımlaması yakıştırılanların da desteği ile, hepimizin geleceğini tehdit etmeye devam ediyorlar.

Metin Altıok’a göre “Aydın olmaya giden yol muhalif olmaktan geçer. Muhaliflik ise tavır koyarak yapılır. Doğru adına, iyi ve güzel adına yanlışın, kötü ve çirkinin üstüne gitmeyen kişi aydın değildir. Türk aydını kimi muhaliflerin başına gelenden ürkmüş ve nemelazımcı bir konuma düşmüştür. Bu konuma düşenler bir dereceye kadar bağışlanabilirler. Ama uzlaşmacı aydınlar bu nasıl aydın olmaktır bilinmez her türlü değere musallat bir kültür zararlısına dönüşmüşlerdir.”

Sivas olayı; Cumhuriyetin kuruluşunu hemen izleyen bir dönemde meydana gelen Kubilay olayından sonra, Cumhuriyetin 70. yılında tarihimize kara bir leke olarak geçmiştir. Bu olayı hiç unutturmamak, hep hatırlatmak ise aydınların görevidir. Burada amaç, son dönem iktidarı ve uzlaşmacı aydınlar tarafından gösterilmeye çalışıldığı gibi yarayı kaşımak ya da intikam almak değil, ülkemizi karanlık bir geleceğe teslim etmemektir.

Bugün sevgili Genco Erkal’ın yüreği ve kalemi ile bir ortaçağ karanlığının ardından yeniden güneş beliriyor. “Sivas’93” adlı eser ile Sivas’ın ayıbı sanatın ve sanatçının duyarlığı ile genç ve gelecek kuşaklar için kalıcı bir yer bulacak. Sivas katliamını unutturmamak ve ders almak adına sanatın kalıcı ve kavrayıcı gücü bizleri “medeniyetle” buluşturuyor. Bu çalışma toplum ve tarih adına önemli olduğu kadar ülkemizde örneği ve uygulamasına az rastlanan belgesel tiyatro anlayışı adına da önemli bir adım. Genco Erkal’ın birikimi, dünya görüşü ve sanatıyla buluşurken ona bir kez daha hayran olmamak mümkün değil. Ben sözlerimi Metin Altıok’un Şiirin İlk Atlası adlı kitabında yer alan yazısından alıntıladığım bir masal ile bağlamak istiyorum: “Serçe kuşu yağmurlu bir günde, şimşekler çakıp gök olanca hızıyla gümbürderken, yere sırt üstü yatmış, havaya kaldırdığı incecik ayaklarıyla boşluğu dövermiş. Bu tuhaf durumu görenlerin “Neden böyle yapıyorsun?” sorusuna “Bunca mahlûkat var yer yüzünde, gök yıkılıp üstümüze düşerse hepsi telef olacaklar. Ben de göğü tutmak için kaldırdım ayaklarımı” cevabını vermiş. Sonra içtenlikle “Kaldırdım kaldırmasına ama, yine de korkudan yüreğimin kırk kantar yağı eriyor” diye eklemiş. Çevresindekiler “Amma yaptın ha, sen kendin beş dirhem etmezsin. Bu kırk kantar yağ da neyin nesi!” diyerek alaya almışlar serçeyi. Serçecik şöyle bir bakmış yüzlerine, “Siz bunu anlayamazsınız” demiş. “Varın gidin işinize. Herkesin kendine göre kantarı, topuzu var.”

Metin Altıok’a göre aydın sorumluluğu ve etkinliği bir toplumun lokomotifidir. Eğer “Aydının gücü nedir?” diye soracak olursanız; masaldaki serçe örneği aydın sorumluluğunun kendisinin, kendiliğinden bir güç olduğunu söylemek olasıdır. Yeter ki bir toplum oturduğu yerde ille de güç için fil beklemesin!

İşte benim 15 yıldır Sivas kıyımı suçlularından çok aydınlara, kendi saffımızda sandıklarıma, öyle olmalarını beklediklerime içerlemem de bu yüzdendir. Genco Erkal’a ve eserde emeği olan tüm yürekli sanatçılara fil beklemedikleri ve gül yetiştirmeye niyetli oldukları için yürekten teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız!
“Bir yarım umuttur elimizde kalan, göğüslemek için karanlık yarınları”

ZEYNEP ALTIOK
28 ARALIK 2007

bakushi at home

2008-02-24T22:06:00.005+02:00

After watching "bakushi" at If Istanbul, E. send me this. We should try it:):

Source: http://img209.imageshack.us/img209/7909/ipof7.jpg

"I Have a State"

2008-02-23T15:00:00.004+02:00

My friend Shqibe from Kosova just sent me an email entitled "i have a state" with some photographs of 17th February. And i wanted to share this with you to celebrate Kosova's independence.

For days, i was thinking of the things we talked in Rotterdam and also in UIA Istanbul, about the war, about nations, us and the 'west'.. I remembered the day of registration when they couldn't find kosovo... All finished... I am very happy for her.. At the same time a little bit worried about the USA and EU flags.. Again USA is started to talk about 'democracy'.. I wish one day our countries have the courage to say 'go away' to them.. In the mean time i just want to celebrate her country and nation..

BUT and BUT.. there is a dilemma here, a dilemma i am suffering. While i am celebrating Kosova's independence, i forget that we are living the same "wars" in Turkey. Good for Kosova, but what about Turkey? Actually the response lies in the definition of Great Ataturk's definition for nation. Turkey is not a nation-state, it is supra-national state. The nation that Ataturk defines is over religion, over ethnicities, over races.. It covers all sub-"nations" living in the borders of Turkey. It was the only solution to unite Anatolia where "Turks", Laz, Georgians, Crimeans..etc share the same land. This is the geneous of Ataturk. So, there is NO dilemma.

Photograps are from Shqibe

sığırcık kuşları geçti istanbuldan

2008-02-23T00:50:00.006+02:00

Sığırcık kuşları geçti İstanbul'dan. İki sene önce hayatımda ilk defa Brighton'da bir günbatımında izleme fırsatım olmuştu bu büyülü dansı. Ne yalan söyleyeyim bilmiyordum sığırcık olduklarını. Ama Hazal'la büyülenip kalakalmıştık. Kar öncesi aynı heyecanı bu sefer Istanbul'da yaşadım. Bu sefer ne iskele ne günbatımı vardı, sadece çatılar çatılar ve bacalar.. Gene de gördüm ya yetti bana..

Kaynak: http://epod.usra.edu/archive/images/sortsolsum-05042006-hw.jpg

Hayatı Tersten Yaşamak * Reverse Living

2008-02-22T22:07:00.002+02:00

[Bu da Can YÜCEL'den... ]

Hayatı Tersten Yaşasak

yaşamın en tatsız tarafı sona eriş seklidir. şüphesiz ki yaşamı tersten
yaşamak daha güzel hatta mükemmel olurdu. nasıl mı?

cami'de uyanıyorsunuz. bir tahta sandık içersinde, herkes karsınızda saf
durmuş, iyiliğinize dua ediyor ve tüm haklar helal edilmiş vaziyette.
tabuttan doğruluyorsunuz, yaşlı, olgun ve ağırbaşlı olarak.

herkes etrafınızda, büyük bir itibar, iltifatlar, çocuklar torunlar
hepsi hazır. arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz.
doğar doğmaz devlet size maaş bağlıyor, aylık veya üç ayda bir maaşınızı
alıyorsunuz.
ne güzel, hazır maaş, hazır ev...

altmışlı yaslara kadar herşey garanti, huzur içinde yasıyorsunuz.
sağlığınız gittikçe düzeliyor kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz.

bir gün çalışmak istiyorsunuz ve ise ilk başladığınız gün size hoşgeldin
hediyesi olarak bir plaket ve altın kol saati veriyor patronunuz..
ve genel müdürlük veya bunun gibi yüksek bir makamdan tecrübeli bir
insan olarak ise başlıyorsunuz. herkes karşınızda elpençe divan.

vücudunuzda da bazı hoşa giden hareketler de başlıyor gittikçe
zayıflıyor forma giriyorsunuz diğer hormonal aktiviteler artıyor,
fevkalade...

aman ne güzel günler başlıyor...

derken birgün patron size artik üniversiteye gitsen daha iyi olur diyor.
bu arada babanız ortaya çıkmış, "fazla çalıştın" diyor "artik eve don,
isi bırak, okumaya basla, harçlığın benden olsun..." keyfe bakar
misiniz ?
okuduğunuz dersler gittikçe kolaylaşıyor ekmek elden su golden bir dönem
başlıyor.
partiler, diskotekler, kızların sayısı artıyor.

derken anne ve babanız sizi götürüp getirmeye başlıyor, araba kullanma
derdi de yok artik...

günün birinde sizi okuldan da alıyorlar, "evde otur, keyfine bak,
oyuncaklarınla oyna" diyorlar...
mamanız ağzınıza veriliyor, zaman zaman altınızı bile temizliyorlar,
hatta bu durum alışkanlık yaratıyor ve hiç tuvalet kullanmamaya
başlıyorsunuz.

derken anneniz bir gün size sut verme kararını alıyor ve başka bir
keyifli donem başlıyor.
mama artik her yerde, her an ve en taze seklinde hazır. bir gün karanlık
ilik ve sıcak bir ortama giriyorsunuz.
beslenmek için ağzınızı açmaya dahi gerek yok, bir kordondan besleniyor

sıcacık yumuşacık gurultu ve patırtısız bir ortamda yasıyorsunuz.
küçülüyor, küçülüyor, ufacık bir hücre halini alıyorsunuz. ve günün
birinde müthiş keyifli bir sevişmeyle hayatiniz bitiyor....

**********

Bir de Norman Glass var tabii bu şiire altlık oluşturan:
"Reverse Living"

Life is tough.
It takes up a lot of your time, all your weekends,
and what do you get at the end of it?
...Death, a great reward.
I think the life cycle is all backwards.
You should die first, get it out of the way.
Then you should live twenty years in an old-age home.
You get kicked out when you're too young,
you get a gold watch, you go to work.
You work for forty years until you're
young enough to enjoy your retirement.
You go to college, you party until you're ready for high school,
you become a little kid, you play, you have no responsibilities,
you become a little boy or girl, you go back into the womb,
you spend your last nine months floating.
And you finish off as a gleam in someone's eye.

Ben nasıl bir sokakta oturuyor muşum yahu!!

2008-02-22T22:00:00.005+02:00

[Can Dündar'ın kaleminden Reşit Galip.. Tüm Ankaralılara ve GOPlulara.. Biz nasıl bir sokakta oturuyormuşuz da benim haberim yokmuş!! (Bu arada Gazi Osman Paşa kim, bilen var mı???)]

RESIT GALIP ve ATATURK

Çankaya sırtlarında oturan Ankaralılar, şehre Reşit Galip Caddesi'nden geçerek inerler. Pek azı bu ismin kim olduğunu bilir. Bu bilinmezlikte belki Dr. Reşit Galip'in 41 yaşında göçüp gitmesi rol oynamıştır, belki de İnönü'yle yıldızının hiç barışmaması...

Rodos'ta doğan Reşit Galip,Ortaokulu bitirince kardeşiyle Bir sandala binip Marmaris'e gelmiş. Liseyi İzmir'de okumuşlar. Kardeşi Hüseyin Ragıp (Baydur)
diplomatlığı seçip büyükelçilik yapmış. Reşit Galip ise İstanbul Tıp'a gidip
Doktor olmuş. Öğrenciyken gönüllü olarak I. Dünya Savaşı'na katılmış. Kafkas Cephesi dönüşü öğrenimini tamamlayıp fakültede asistanlığa başlamış. 1923 Mart'ında, hekimlik yaptığı Mersin'e Mustafa Kemal Paşa geldiğinde Paşa'nın huzurunda konuşmuş ve gözlerine doğru bakarak şöyle demiş:

'Muhterem Gazi, sen yalnızca bu milletin Bir kahramanı değilsin, sen bunlardan
çok daha büyüksün. Sen bu milletin bir ferdisin. Senin birinci büyüklüğün, Bu milletin bir ferdi olmakla iktifa ve Iftihar etmekliğindir. '

Herkesin yüceltme yarışına girdiği günlerde Gazi'yi 'milletin bir ferdi' sayan 30 yaşındaki bu hatip, Herkesin dikkatini çekmiş. Tabii en çok DA Gazi'nin... Kemal Paşa ona milletvekilliğ I önermiş ve Dr. Reşit Galip, Ocak 1925'te Meclis'e girmiş. Bir süre İstiklal Mahkemesi üyeliği yapmış. CHP İdare Heyeti'nde görev almış. Türk Ocakları'nda, Halkevleri'nde çalışmış. Yine Atatürk'ün isteğiyle Serbest Fırka'ya girmiş. Ve Atatürk'ün sofrasına oturmuş. Onu bakanlığa taşıyan süreç de O sofrada başlamış. Bu sofra sahnesi pek çok tanığın anılarında vardır:

1931 sonbaharıydı. O geceki tartışma, Milli Eğitim Bakanı Esat Mehmet'in Bir yakınmasıyla başladı. Esat Mehmet, Atatürk'ün Harbiye'den 'tabya öğretmeni'ydi. Kazım Özalp'in 'Atatürk'ten Anılar' kitabında (T. İş Bankası Y., 1992, s. 48-49)
yazdığına göre konu, kız öğrencilerin kıyafetinden açıldı. Esat Mehmet, 'kızların kısa etek, kısa çorap Ve kısa kollu gömlek giymelerini Uygun görmediğini' belirtti.
Bir tamim yayınlayıp daha kapalı Giyinmelerini isteyeceğini söyledi.

Bunun üzerine Reşit Galip söz aldı: 'Yanlış düşünüyorsunuz beyefendi' dedi. 'Bu bir geriliktir. ! Kadınlar eski durumda yaşayamazlar. inkılaplardan en mühimi,
kadınlara verilen haklardır. Başka türlü, Batılılaşmakta olduğumuzu Iddia edemeyiz.'
Sofra gerildi. Gazi, vekilini zor durumda bırakan Bu çıkıştan hoşlanmadı. 'Bu konuyu uzatmayalım. Kısa çorap giyip giymemek çok önemli değildir, sonra tartışırız' dedi.
Ama Reşit Galip alttan almadı. 'Af buyurunuz Paşam! Bu, inkılap ve zihniyet meselesidir. Müsaade buyurursanız fikrimizi söyleyelim. Hatta daha ileri giderek diyeceğim ki, Sizin huzurunuzda bu sofrada inkılapları zedeleyeceği i! craattan bahsedilmesi küstahlıktır, hoş görülemez.'

Reşit Galip'in tartışma yaratmasının özel bir nedeni vardı: Halkevi'nde sanatı yaygınlaştırmak için Tiyatro çalışmaları yapıyor, Ancak sahneye çıkacak kadın oyuncu
bulamıyorlardı . Buna gönüllü kadın öğretmenler için, Maarif Vekaleti'nden izin alamamışlardı. Reşit Galip 'Bu kokuşmuş kafayla devlet yürümez' Diye kestirip attı. Atatürk'ün kaşları çatıldı. 'Sözlerinizde müsamahalı, ölçülü olunuz' Diye çıkıştı.
Herkes yaklaşan fırtınayı hissetmişti. Ama Reşit Galip bulutların üstüne gitti. 57 yaşındaki Milli Eğitim Bakanı'nı işaret ederek dedi ki:

'Devrimci devrimcidir. Insanlar bir yaştan sonra Ister istemez tutucu olurlar. Meclis'te bunca genç, idealist, bakanlık yapacak yetenekte insan varken, böyle yaşlı kimseleri Milli Eğitim Bakanı Yapmak hatadır.'

Atatürk yeniden uyarma gereği duydu: 'Esat Bey yeteneklidir. Davamıza inanmıştır ve benim hocamdır. Beni okutmuş olması Sence bir değer taşımıyor mu?'

'Kusura bakma Paşam, taşımıyor! Okuttuklarının içinde sizin gibi bir Devrimci çıkmış AMA Kim bilir Nice tutucu DA çıkmıştır.'

'Sizi de eleştiririm!' Bunun üzerine Gazi'nin sabrı taştı: 'Bu sofrada hocama ve bir
Milli Eğitim Bakanı'na hakaret etmenize müsaade edemem' diye haşladı.

Ama Reşit Galip sin eceği yerde hepten üste çıktı: 'Devrimleri korumak için Sizden müsaade istemiyorum. Hatayı yapan siz de olsanız, Sizi de eleştiririm. Mesela Rose Noir'a verdiğiniz 15 bin liralık kredi mektubu DA Siz yaptınız diye hata olmaktan çıkmaz.'

Ilk kez Atatürk'ün sofrasında Atatürk bu kadar sert eleştiriliyordu.

Reşit Galip'in sözünü ettiği Rose Noir, Beyoğlu'nda, Rus karı-kocanın işlettiği
Bir barın adıydı. Atatürk bir gece oraya gitmiş, mekanın sahibi Madam Senya'dan
'İş Bankası'ndan kredi alamıyoruz' yakınmasını dinlemiş ve Orada bir kağıda iş Bankası Genel Müdürü'ne hitaben 'yardımcı olunması' isteğini yazmış, Rus çifte vermişti. Reşit Galip bu iltimas talebini eleşti riyordu. Atatürk bu kez kızmadı; 'Yoruldunuz, buyurun biraz istirahat edin' diyerek kibarca Reşit Galip'i sofradan kovdu. Ama genç devrimcinin yılmaya niyeti yoktu. Yıllar yılı bir efsane gibi anlatılacak
çıkışını o an yaptı: 'Burası sizin değil, milletin sofrasıdır. Milletin işlerini görüşüyoruz. Burada oturmak sizin kadar, benim de hakkımdır.' Atatürk kendi fikirleriyle kendisini vuran bu genç adama baktı, sonra yanındakilere dönüp 'Öyleyse biz kalkalım' dedi. ! Sofradaki bütün heyet ayaklandı; Reşit Galip'i sofrada yapayalnız bırakıp çıktılar. Bu müthiş sahnenin devamı daha da ibret vericidir: Reşit Galip bütün geceyi Dolmabahçe Sarayı'nda pencere kenarındaki bir koltukta geçirir.

Atatürk uyandığında Genel Sekreteri'ne Reşit Galip'i sorar. 'Sabaha kadar bekledi,
mahcubiyetini size iletmemizi istedi. Ankara'ya gidecek kadar borç para istedi. 25 lira verdik' derler. Atatürk 'Ankara'ya gidecek adama ! 25 lira mı verilir. Bari benim hesabımdan birkaç yüz lira verseydiniz' der. Sonra 'Cebinde beş parası yok ama
karakterinden hiç taviz vermiyor. Parası yok ama cesareti var' diye ekler.

1932 sonbaharında Atatürk, Reşit Galip'in Ankara Radyosu'ndaki bir konuşmasını dinler; 'Devrimleri her yerde, herkese karşı savunacağız. Gerekirse babamıza ve
çocuklarımıza karşı bile' demektedir. Atatürk birkaç gün sonra kendisini yeniden sofraya davet eder. Hemen yanındaki sandalyeye buyur eder. Onun yanına da, hocası Esat Mehmet'i oturtur. Ve orada yeni Milli Eğitim Bakanı'nın 39 yaşındaki Reşit Galip olduğunu açıklar.

Rose Noir olayı mı? Onu da hatırlatalım: İş Bankası Genel Müdürü Muammer Eriş,
Atatürk imzalı kağıdı alınca doğruca Dolmabahçe Sarayı'na gelmiş, Ata'nın ricacı olduğu krediyi vermeye kuralların uygun olmadığını bildirmiş, talebi reddetmiştir.

************ *******
Reşit Galip'in bakanlığı sadece 13 ay sürdü. Bu süre içinde Darülfünun'dan üniversite reform unu başlattı. Öğretmenlere genel bütçeden maaş ödenmesini sağladı. Eşi Zübeyre Hanım'ın deyimiyle 'deli gibi çalışıyor' ama Atatürk'e çıkışacak kadar ayarsız dili yüzünden her gün işe cebinde istifa mektubuyla gidiyordu. Aslında Atatürk'le araları iyiydi. O Gazi'ye 'Paşam', Gazi de ona 'Doktor' diye hitap ederdi.

************ *******
Torunu Feyhan Oran'a 'Peki ne oldu da ayrıldı?' diye sordum. Bir gün sofradan ayrılırken, Atatürk, 'Seni eve ben bırakacağım' demiş. Eve bırakınca o da saygıdan,
'Ben de sizi uğurlayacağım Paşam' karşılığını vermiş. Ama kendisinin arabası olmadığından yürüyerek uğur! lamış. O gece zatürree olmuş. Dinlenmesi tavsiye edilince 1933 Ekim'inde görevden ayrılmış. 1934 yazında Moda'daki bir deniz kazasında kızlarını kurtarmaya çalışırken akciğerlerini hepten üşütmüş. Bir mucize eseri kurtulduğu bu kazadan sonra ölümü bekleyerek, hastalığını takip etmeye başlamış. Keçiören'deki bağ evinin kütüphanesine! demir yatağını taşıtıp yedi ay kitaplar arasında yatmış. 1934'te, 41 yaşında hayata veda etmiş.

'Öldüğünde cebinde 5 lira parası varmış' dedi hiç görmediği torunu Feyhan: 'Anneannem üç çocuğunu büyütebilmek için Afet İnan'dan yardım istedi. Atatürk'ün yardımıyla krediyle bir ev aldılar. O evin bir odasına sığışıp
diğer daireleri k! iraya vererek geçindiler.'

************ ****
Her sabah okul öğrencilerini güne başlatan 'Türküm doğruyum çalışkanım' andı var ya... Geçenlerde sevgili hocam Prof. Dr. Baskın Oran'ın eşi Feyhan, 'Biliyor musun o andı kim yazdı?' diye sordu. 'Kim?' dedim merakla... 'Dedem.' 'Deden kim?' 'Reşit Galip...' İnanılır gibi değil. Ne o andın 1933'ün 23 Nisan günü Reşit Galip'in kaleminden çıktığını biliyordum Ne d! e Feyhan'ın Atatürk döneminin Maarif Vekili Reşit Galip'in torunu olduğunu...

************ *****

Feyhan ilkokulda her sabah içtiği andın dedesinin kaleminden çıktığını ilkokul sonda annesinden öğrenmiş.

************ ***

CAN DUNDAR / MILLIYET / 25 KASIM 2007 - PAZAR

The Familiar: From Persepolis to Ankara

2008-02-18T20:26:00.004+02:00

Tanıdık geldi mi???
Is it familiar??

Source: http://www.bewareofthegod.com/wp-images/persepolis.gif

Istanbul If-ed

2008-02-18T18:43:00.010+02:00

If Istanbul International Independent Film Festival
14-24 February 2008

My movies:

Teeth, Mitchell Lichtenstein, USA 2007 (Vagina Dentata)

Every rose has its thorns.

Planet, Johan Söderberg, Michael Stenberg, Linus Torell, Sweden-Norway-Denmark, 2006

There is only one planet. And it has its limits.

Diary, Oxide Pang Chun, Hong Kong, 2006

Diary is about the crazy psycho struggle of a girl; she creates what she wanted in her diary... Something perhaps everyone of us have thought about.

Glass: A Portrait of Philip in Twelve Parts, Scott Hicks, Australia, 2007

The moment of shooting him hearing the symphony for the first time was a highlight. Imagine if you could buy a DVD of Mozart hearing The Marriage of Figaro for the first time.

No Body is Perfect, Raphaël Sibilla, France, 2006

The images you are about to see may shock or offend some of you, despite the fact that they were shot with great respect for the individuals depicted, and with their wholehearted consent.

Bakushi: The Incredible Lives of Rope-Masters, Ryuichi Hiroki, Japan, 2007

It’s all based on ordinary communication.